Sunday, 27 May 2018

ஏன் நாம் ஒவ்வொரு முறையும் தோற்றுப் போகிறோம்?



தமிழகத்தின் ஆகப்பெரிய பிரச்சினை, எல்லாவற்றையும் சம்பவமாக மட்டுமே பார்த்தல்.





தூத்துக்குடிப் படுகொலை விஷயத்திலும் அதுவே நடந்து கொண்டிருக்கிறது.  அது ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான சம்பவமாம்.  அதாவது, தற்செயலாக நடந்ததாம்.  அந்த துரதிர்ஷ்டமும், தற்செயலும் தற்போதைய ஆட்சியாளர்களால் ஏற்பட்டது என்று நம்ப வேண்டுமாம்.  ஆளுங்கட்சி மட்டுமல்ல, அவர்களை எதிர்ப்பவர்களும் இதைத் தான் சொல்கிறார்கள்.

ஆனால், தூத்துக்குடிப் படுகொலைகள் ‘திட்டமிடப்பட்ட விபத்து’ மட்டும் தானா?

‘இல்லை’ என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்.  கீழ்வெண்மணி, பரமக்குடி, தாமிரபரணி, மேலவளவு, உஞ்சனை எல்லாம் நமக்கு வெறும் பெயர்கள் அல்ல.  இதே போன்ற ‘திட்டமிடப்பட்ட விபத்துகள்’ நடந்த இடங்கள்.  அதனால், நம் எல்லோருக்குமே தெரியும் -  தூத்துக்குடிப் படுகொலை நிச்சயமாய் ஒரு விபத்து இல்லை.  

அது, தமிழக அரசின் இயல்பு.  இந்த நிமிடம் வரைக்கும் அக்கொடூர குணத்தை நியாயப்படுத்தும் வாதத்தை தான் அரசின் குரலாக நாம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஜனநாயக வழியிலான போராட்டங்களை ஒடுக்கும் கொடுங்கோலனாகத் தான் தமிழக அரசு வளர்ந்து வந்திருக்கிறது.  அதன் இயந்திரங்கள் அப்படித் தான் நிர்மாணிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.  

அசமஞ்ச வெகுஜனம் அதன் கொடூரக் கரங்களை நினைத்து எத்தனை தூரம் பயந்திருக்கிறது என்றால், அதைக் கொடூரம் என்று உணர்வதற்கோ அல்லது அப்படி யோசிப்பதற்கோ கூட அது நடுங்குகிறது.  இந்த நடுக்கத்தை மறைப்பதற்காக, அரசின் பயங்கர முகத்தை ஒரு கதாநாயகனின் முகத்தைப் போல அது கற்பனை செய்து கொள்கிறது.

பெருந்திரளுக்கு ஞாபகங்கள் தேவையில்லை.  அது, ஒன்றையொன்று இணைத்து யோசிப்பதும் இல்லை.  கீழ்வெண்மணி அதற்கு ஒரு சம்பவம்; தாமிரபரணி முற்றிலும் தொடர்பில்லாத இன்னொரு சம்பவம்;  அதே போல தூத்துக்குடி யாருமே எதிர்பார்த்திராத வித்தியாசமான சம்பவம்.  இந்த சம்பவங்களுக்கிடையே தொடர்ச்சியில்லை, ஒற்றுமைகள் இல்லை என்பதை வெகுஜனம் ஒரு மூட நம்பிக்கையாகக் கொண்டிருக்கிறது.  

வெகுஜனத்தின் இந்த மூட நம்பிக்கையைக் கூட என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.  வரலாற்றை நினைத்து வெகுஜனம் நடுங்குகிறது.  

சம்பவங்களுக்கிடையே தொடர்புகள் இருப்பதாய் யாராவது நிரூபித்து விடுவார்களோ என்று கூட அது கிலியடித்துப் போயிருக்கலாம்.  அது அவ்வாறு யோசிக்கப் பயப்படுகிறது என்றே நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன்.  ஆனால், அப்படி பயப்படுகிறது என்றால், அது ஏற்கனவே அத்தொடர்புகளை உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்றும், ஆனாலும் அப்படி ஒன்றை அது நம்ப விரும்பவில்லை என்றும் நான் புரிந்து கொள்கிறேன்.

ஆனால், இந்த விஷயத்தில் எனக்கு அவநம்பிக்கையையும் சலிப்பையும் தருபவர்கள் இந்த வெகுஜனங்கள் அல்ல; நமது மரியாதைக்குரிய அறிஞர்கள், கருத்துரைஞர்கள்.  

இவர்கள் திரும்பத் திரும்ப ஆட்சி அதிகாரத்தை ஒரு மந்திரக்கோல் போல நமக்குக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அந்தக் கோல் யார் கையில் இருக்கிறதோ அந்த திசையில் அரசு பயணிக்கும் என்று நமக்கு அரசியல் பாடம் நடத்துகிறார்கள்.  இன்றைக்கு அந்தக் கோல் அதிமுகவிடமும் பாஜகாவிடமும் இருப்பது தான் ஒட்டுமொத்த சிக்கலும் என்று நம்மிடம் கிளிப்பிள்ளை போலச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  

அதற்காக, நாம் அடுத்தத் தேர்தலின் போது சரியான நபர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமென்று அறிவுறுத்திக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.  சென்ற தேர்தலில் அவர்களுக்கு ஆதரவான நபர்களை நாம் தேர்ந்தெடுக்காததைக் காரணம் காட்டி ஏளனம் செய்கிறார்கள். 

தவிர்க்கவியலா சூழல் போல நமக்கு வாய்த்த அத்தனை அறிஞர்களும் திமுக அனுதாபிகள்!  அனுதாபி என்பது தான் எத்தனை சோகமான வார்த்தை.  ஆனால், கட்சி சார்பானவர்களை இப்படித் தான் தமிழில் சொல்கிறார்கள்.

இது தான் சூழல்.  எனவே, இரண்டே இரண்டு விஷயங்களை மட்டுமே நான் சொல்ல விரும்புகிறேன்.
1. எந்தவொரு நிகழ்வையும் சம்பவமாகப் பார்க்காதீர்கள்; அதன் பின்னிருக்கும் பொதுத் தன்மைகளைப் பாருங்கள்.  ஏனெனில், தூத்துக்குடிப் படுகொலை என்ற சம்பவம் தற்செயல்களால் அல்ல, நிரந்தரமான அரசு இயந்திரங்களால் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது.  

ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டத்தின் போதும் நான் இதையே தலையாய் அடித்துக் கொண்டேன்.  அது ஜல்லிக்கட்டு என்ற ஒற்றைப் பிரச்சினை அல்ல, மாநில இறையாண்மை என்ற பொதுப்பிரச்சினை என்று தனி மரமாய் நின்று கத்திக் கொண்டிருந்தேன்.   

அதையே தான் இப்பொழுதும் சொல்கிறேன் - இது தூத்துக்குடி என்ற ஒற்றை நகரின் பிரச்சினை அல்ல, இது போன்ற ஜனநாயகப் போராட்டங்கள் அனைத்தையும் ஒடுக்க நினைக்கும் அரசாங்கக் கட்டமைப்பின் பிரச்சினை.  அதிமுகவோ திமுகவோ ஏன் கம்யுனிஸ்டோ இல்லை தெரியாத்தனமாக விடுதலைச் சிறுத்தைகளோ கூட ஆட்சிக்கு வந்து விட்டாலும் ஒவ்வொரு முறையும் இப்படித்தான் அடுக்குமுறை ஏவி விடப்படும்;  அது குறித்த வெளிப்படையான உத்தரவாதத்தை அவர்கள் வழங்காதவரை!

2. திமுக அனுதாபிகளாக இருப்பது ஒரு கெளரவம்.  அதாவது, இங்கு நமக்கு ஒரே ஒரு வாய்ப்பு தான் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.  நான் உட்பட நிறைய பேர் திமுகவை ஆதரிப்பது, அதன் மீதான நல்லெண்ணத்தால் அல்ல; அதன் எதிரி மீதான கடும் வெறுப்பால் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

ஸ்டாலின் தலைமையிலான திமுகவிற்கு ஒரு சாதகமான சூழல் இருக்கிறது.  அதாவது, அவர் புதிய தலைமை என்பதால் மிகச் சாதுர்யமாக திமுகவின் வரலாற்றில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை எழுதப் போவதாக எங்களைப் போன்றோரை நம்ப வைக்க முடியும்.  அதாவது புது ரத்தம் பாய்ச்சுவது, மறுமலர்ச்சி ஏற்படுத்துவது என்று எப்படி வேண்டுமானாலும் இதைக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள்.

அவர் எந்த வகையில் பழைய திமுகவிலிருந்து வேறுபட்டவர் என்பதை நாங்கள் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறோம்.  கலைஞர் திமுகவின் எந்தெந்த விஷயங்களுக்காக அவர் பெருமைப்படப் போகிறார், எந்தெந்த விஷயங்களுக்காக வெட்கப்படப் போகிறார் என்பதை நாங்கள் உன்னிப்பாய் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால், ஸ்டாலினுக்கு இப்படியொரு திமுகவின் புதிய அத்தியாயத்தை எழுதுவதில் ஆர்வம் இருப்பதற்கான அறிகுறிகளை நான் இன்னும் பார்க்கவில்லை.  என்னைப் பொறுத்தவரையில் அவர் திமுகவின் வரலாற்றை வீணே சுமந்து கொண்டிருக்கிறார்.  கலைஞர் பெரும் பாரமென அவர் தோள்களில் அமர்ந்திருப்பதை என்னால் பார்க்க முடிகிறது.    ஸ்டாலின் மட்டும் கலைஞரின் மகனாக இல்லை என்ற சூழ்நிலையை யோசித்துப் பாருங்கள்.  அப்படியொரு இளம் தலைவராக ஸ்டாலின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தால் திமுகவில் இந்தப் புதிய அத்தியாயச் சடங்கு என்றைக்கோ நடந்து முடிந்திருக்கும்.

அவர் இன்னமும் நம்பிக்கையான தலைவராக உருவாகாமல் இருப்பதற்கு, இந்தக் ‘கலைஞரின் மகன்’ என்ற அடையாளமே காரணம்.  மக்கள் அவரை ஸ்டாலினாக மட்டுமே பார்ப்பதற்கு தயாராக இருக்கிறார்கள்.  ஆனால், அவருக்குத் தான் அந்த அடையாளத்தைத் துறந்து வருவதில் தயக்கங்களும் சிக்கல்களும் இருக்கின்றன.

ஸ்டாலின் அப்படியொரு புதிய அத்தியாயத்தை திமுகவின் வரலாற்றில் படைக்கப்போவதாக நிஜமாகவே நம்பியிருந்தால், தூத்துக்குடிப் படுகொலையை ஒற்றை சம்பவமாகச் சுருக்கியிருக்க மாட்டார்.  தாமிரபரணியில் நடந்தது போல இனி நடக்காமல் பார்த்துக் கொள்வேன் என்று என்றைக்கோ சொல்லியிருப்பார்.  ‘தூத்துக்குடிப் படுகொலை தமிழகத்தின் நெடுநாளைய சிக்கலின் சமீபத்திய வடிவம்; அதைச் சரி செய்வதற்கு எனக்கொரு வாய்ப்பு தாருங்கள்!’ என்று கேட்டிருப்பார்.


3. இது நமது அறிஞர்களுக்கு - தயவு செய்து அனுதாபத்தைக் குறைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

Wednesday, 23 May 2018

தூத்துக்குடிப் படுகொலைகள்: தமிழ் மக்கள் என்ற கற்பனை!

நேற்றிரவும் நான் உறங்கவில்லை. 
ஸ்டெர்லெட் ஆலையை எதிர்த்து தூத்துக்குடியில் நடைபெற்ற கிளர்ச்சியில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர்களின் ஓலம் இன்னும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அதை விடவும், அதில் கலந்து கொண்டவர்களின் பரிதவிப்பும் நிராதரவான கூக்குரலும் மிக அருகில் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தக் காலையிலும், என் அருகே யாரோ அலறுவது போலவே இருக்கிறது. 
கடக்க முடியாத நாட்களின் சமூகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறோம். 
என்னிடமிருந்த கடிகாரம் நின்று விட்டது. காலம் உறைந்து விட்டதாய் எனக்குச் சொல்கிறார்கள். 
உறைந்து விட்டது என்றால், ஏன் ஒரே மாதிரியான சம்பவங்கள் திரும்பத் திரும்ப நடக்கின்றன என்று நான் கேட்டேன். 
தாமிரபரணியிலும் இப்படி நடந்தது; பரமக்குடியிலும் இப்படி நடந்தது; மேலவளவிலும் இதே தான்; ஈழத்திலோ அரக்கத்தனமாய் நடந்தது. காலம் உறைந்தது என்றால் இவையெல்லாம் எப்படி சாத்தியம்? அப்படியானால், ஒரே இடத்தில் காலம் சுழல்கிறதா, ஒரு கடிகாரத்தைப் போல?
ஒரு நாள் என்பது 24 மணி நேரம் இல்லை; அது, நூற்றாண்டுகளாக விரியக்கூடியது என்கிறான் வரலாற்றாசிரியன். 
இந்த நூற்றாண்டு மக்களாட்சியில் விடிந்தது என்பதை அவன் நமக்குத் திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்திக் கொண்டிருக்கிறான். 
வரலாற்றாசிரியனோடு எனக்கு இது தான் பிரச்சினையே. அவன், எப்பொழுதும் ஒரு கடவுளைப் போலவே யோசிக்கிறான். 
மனிதர்களின் நூற்றாண்டு, வரலாற்றாசிரியனுக்கும் கடவுளுக்கும் ஒரு நொடிக்கு சமானம். 
சலிப்போடு, கொஞ்சம் கோபமாகவே அவனிடம் சொன்னேன்: 
நீயும், உன் கடவுளும் செத்து ஒழியுங்கள்!
இனி நான், வரலாற்றாசிரியனின் பிணத்தையும் கடவுளின் பிணத்தையும் அப்புறப்படுத்த வேண்டும்.

*********
ஒவ்வொரு முறையும் மக்கள் நீதியை மட்டுமே கேட்கிறார்கள். ஆனால், மக்களாட்சி அவர்களுக்கு சாவை மட்டுமே வழங்குகிறது. 
கூலியை உயர்த்திக் கொடு என்று கேட்டதற்குத் தான் வெண்மணியும் தாமிரபரணியும். எங்களையும் மனிதர்களாய் நடத்து என்று கேட்டதற்குத் தான் பரமக்குடியும் முள்ளிவாய்க்காலும். சாவதா வாழ்வதா என்று கேட்பது தான் கூடங்குளமும் தூத்துக்குடியும். கொஞ்சம் கூட தயங்காமல், ‘செத்துவிடு!’ என்கிறது ஜனநாயக அரசு. 
அரசு நிகழ்த்தும் எல்லாப் படுகொலைகளுக்கும் ஒரே திரைக்கதை தான். நியாயம் கேட்டு போராடுகிறவர்களே கலவரக்காரர்கள்.
ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டத்தின் போதும் இறுதியில் கலவரம் வெடித்தது என்று தான் சொன்னது; தாமிரபரணியில், பரமக்குடியில், இன்று தூத்துக்குடியில் என்று ஒவ்வொரு முறையும் அது ஒரே பல்லவியைத் தான் பாடுகிறது. 
‘பொது அமைதியைக் காப்பதற்காகக் கலவரக்காரர்களை சுட்டுக் கொன்றோம்!’.
இதனிடையே, நமக்கு அக்கறையாய் புத்திமதி சொல்வதற்கு நிறைய பேர் வருகிறார்கள். அவர்கள் நம்மிடம் சாத்வீகத்தைப் போதிக்கிறார்கள். அதாவது, அரசு சொல்லும் அமைதியைத் தான் அவர்களும் பேசுகிறார்கள். அறவழிப் போராட்டம், அகிம்சை வழிப் போராட்டம் என்று புதிய மொழியில் பேசத் தொடங்குகிறார்கள்.
கூடவே, புத்தியைப் பயன்படுத்தி போராட்டம் செய்ய வேண்டும் என்று இலவச அறிவுரையும் வழங்குகிறார்கள். 
அதாவது, பெருந்திரள் என்றைக்குமே ஆபத்தானது என்று அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் மறைமுகமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 
இதற்கு, அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் திருகல் முறுகலான உதாரணம், காந்தி!
பெருந்திரள் ஆபத்தானதா? காந்தி, புத்தியால் ஜெயித்தவரா?

**************

காந்தி, அகிம்சா வழியில் சுதந்திரப் போராட்டத்தை நிகழ்த்தினார் என்பது அவர்கள் திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் கட்டுக்கதை. 
ஆனால், உண்மையில் காந்தியப் போராட்டமும் ரத்தக் கறைகள் படிந்தது தான். அவர், ஆயுதம் தாங்கிய படைக்குப் பதிலாக உன்மத்தம் கொண்ட வெகுஜனத்தை திரட்டி வைத்திருந்தார். 
வெகுஜனத்தின் போராட்ட வடிவம், கலவரம்!
அரசு சொல்வது போல, கலவரம் அப்படியொன்றும் மோசமான வார்த்தை இல்லை. அது பெருந்திரளின் இயல்பு. கோலாகலத்திற்கும், குதூகலத்திற்கும், கலவரத்திற்கும் பெரிய வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லை. 
தமிழில் ‘கலி’ என்றால் துள்ளல், ஆரவாரம் என்று பொருள். எந்தப் பக்கமிருந்து, எந்தக் கோணத்தில் பார்க்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்து அது கோலாகலமா, கலவரமா என்று முடிவாகிறது.
மெரினாவில் ஜல்லிக்கட்டு தொடர்பாக நிகழ்ந்த கோலாகலம், இறுதி நாளில் கலவரம் என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். இரண்டுமே ஒன்று தான். 
பரமக்குடியில் இம்மானுவேல் சேகரன் ‘கலி’, துப்பாக்கியால் சுட்ட மறுகணம் ‘கலவரமாக’ மாறிவிடுகிறது. மகாமகத்தில் ஜெயலலிதாவை பார்க்க வந்த கூட்டத்தின் கலி, ஒரு நொடியில் கலவரமாக மாறியதும் இப்படித்தான். அயோத்தியில் பாப்ரி மஸ்ஜீத்தை தரைமட்டமாக்கப் பயன்பட்ட கலவரமும், ஓர் இந்துக் கோலாகலம் தான்.
காந்தி, நிறைய தருணங்களில் இவ்வெகுஜனக் கலியை நினைத்து கலங்கியருக்கிறார். ஆனால், அது தான் அவரது ஆயுதமும் என்பதால் அந்தக் கலக்கத்தை மென்று விழுங்கி படியே இருந்தார். 
உண்மையில், கலவரம் தான் காந்தியின் வழி.

****************

ஆனால், இன்றைக்கு, அரசும் சரி பிறரும் சரி காந்திய வழி என்று அறிவுறுத்தும் அமைதி வழி, தந்திரத்தைத் தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை. 
அவர்கள் நம்மை தந்திரக்காரர்களாக இருக்கச் சொல்கிறார்கள். நீதியையும் நியாயத்தையும் கண்டு வெகுண்டு எழுவது மடமை என்று சொல்கிறார்கள். 
நீதிமன்றங்கள் மூலமாகவோ, ஆள் பழக்கம் மூலமாகவோ உங்களுக்குத் தேவையானதை சாதித்துக் கொள்ளுங்கள் என்கிறார்கள். அதாவது, பிரச்சினைகளை எழுத்தின் மூலமாக (மனு, மகஜர், விண்ணப்பம், மொட்டைக் கடிதம் வகையறா) வெளிப்படுத்துங்கள் என்கிறார்கள். அதாவது, தந்திரமாக தனி நபராக எதையும் எதிர் கொள்ளுங்கள் என்கிறார்கள். 
எஸ். வி. சேகர், ரஜினிகாந்த், கமலஹாசன் வெளிப்படுத்துகிற அரசியலை மீண்டும் ஒரு முறை நினைவுபடுத்திப் பாருங்கள். தந்திரம் என்றால் என்ன என்று விளங்கும்.
தந்திரம், உதிரிகளின் குணம். திரளுவதற்கு வக்கில்லாத உதிரிகள் சூழ்ச்சிகளை பின்னத் தொடங்குகிறார்கள். அதையே திறம் என்றும் சாதிக்கத் தொடங்குகிறார்கள். 
வெகுஜனத்திற்கு தந்திரம் தெரிவது இல்லை. அது உணர்வுகளால் உந்தப்பட்டது. 
அதன் ஆகப்பெரிய எதிர்வினை கலி மட்டுமே! 
ஒரு வகையில் தந்திரங்களற்ற வெகுளி என்று கூட அதை அழைக்க முடியும். அதற்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான், ஆரவாரம். இதை மதம் செய்தால் கோலாகலம் என்றும், அரசியல் செய்தால் கலவரம் என்றும் அரசு வகைப்படுத்துகிறது. 
இந்திய ஜனநாயகம் உதிரிகளால் திட்டமிடப்பட்டது; எனவே, தந்திரங்களின் கூடாரமாக இருக்கிறது. 
அது, முழுக்க முழுக்க வெகுஜனத் திரட்சிக்கு எதிரான அமைப்பு. வேறு யாரையும் விட, காந்தியின் சீடர்களுக்கே பெருந்திரளின் ஆபத்து தெரியும் என்பதால், இந்தியாவில் மக்களாட்சியைத் திட்டமிடுகையில் மிகத் தந்திரமாக ஒரு காரியத்தை செய்தார்கள். 
பெருந்திரளைக் கையாளும் வேலையை மதத்திடம் ஒப்படைத்து விட்டு, மக்களாட்சி என்பதை தேர்தல் நேரத்து அரசியல் கோலாகலமாக மாற்றி விட்டிருந்தனர்.

***************

இந்திய ஜனநாயகத்தில் ‘மக்கள்’ என்ற காரணி ஏன் உருவாகாமல் போனது?
மக்களாட்சி என்பது ஒரு அரசியல் கோட்பாடு. ஒரு தேசத்தை உருவாக்க வேண்டிய அல்லது அதற்கானத் தேவையை வெகுஜனத் திரள் உணரும் பொழுது கட்டமைக்கப்படும் நவீன அரசியல் அமைப்பு அது.
ஒரு நிலப்பரப்பில் வாழும் வெகுஜனத்திரள், சமத்துவமான நியாய தர்மங்களில் நம்பிக்கை கொள்ளும் பொழுது தன்னை ‘மக்கள்’ என்று உணரத்தொடங்குகிறது. அன்றைக்கு, அம்மக்கள் தங்களுக்கான அரசாங்கத்தை தேர்ந்தெடுக்கும் தன்னுணர்வைப் பெறுகிறார்கள். 
இந்திய தேச உருவாக்கத்தில் தவற விடப்பட்ட மிக முக்கியமான தருணம் இந்த ‘மக்கள்’ என்ற உணர்வு தொடர்பானது. ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான எந்தவொரு போராட்டமும் ‘மக்கள்’ என்ற நவீனக் கூட்டத்தால் முன்னெடுக்கப்பட்டது இல்லை. காலம் காலமாக, மதங்கள், திருவிழா என்ற பெயரில் திரட்டி வைத்திருந்த வெகுஜனக் கூட்டத்தையே காந்தியும் பிறரும் ‘மக்கள்’ என்று சொல்லி வைத்திருந்தனர். 
இதன் விளைவாகவே, ஒவ்வொரு முறை தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவினர் உரிமை கேட்டு திரளும் போதும், இந்திய வெகுஜனத்திற்கு அதிலிருக்கும் சமத்துவ வேட்கை விளங்காமலேயே போயிற்று. வெண்மணியிலிருந்து தொடரும் பல்வேறு உரிமைப் போராட்டங்களையும் வெகுஜனம் ‘கலவரம்’ என்றே சொல்லி வந்ததற்கானக் காரணமும் இது தான். கூட்டமாகத் திரள்வது என்றாலே அது மதம் தொடர்பான விஷயம் என்பது தான் இந்திய வெகுஜன உளவியல். தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு மதமாகத் திரளும் உரிமை இல்லை என்பதும் அதன் மூட நம்பிக்கை. 
இதனாலேயே, மக்களாட்சியில் ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனின் கடமையும் தேர்தலில் தவறாமல் ஓட்டுப் போடுவது என்றும் சொல்லப்பட்டது. அதுவும் ஒரு, சுழற்சி திருவிழா. ஐந்து வருடங்களுக்கு ஒரு முறை நடத்த வேண்டிய திருவிழா. அந்தத் திருவிழாவில் கலந்து கொள்வதுடன் வெகுஜனத்தின் ஜனநாயகக் கடமை முடிந்து விடுகிறது. 
இன்றைக்கும், ஜல்லிக்கட்டுப் பிரச்சினை, நீட் பிரச்சினை, ஸ்டெர்லைட் பிரச்சினை, நியுட் ரினோ பிரச்சினை என்று எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் ஒரே தீர்வு, ஆட்சி மாற்றம் தான் என்று யோசிப்பதன் காரணமும் இது தான். அதாவது, ஆட்சியாளர்களால் தான் இவ்வளவு சிக்கல்களும். வேறு ஆட்சியாளர்களைக் கொண்டு வந்து விட்டால் எல்லாம் ஒரே நாளில் சரியாகி விடும் என்று நம்புவது தான் வெகுஜனத்தின் இயல்பு. அதாவது, உடனடியாய் தேர்தல் திருவிழாவை நடத்தி விட வேண்டும். நாட்டிற்குப் பிடித்த பீடை விலகி விடும் என்ற பாமர நம்பிக்கை இது.

*************

‘மக்கள்’ என்ற விழிப்புணர்வற்ற பெருங்கூட்டத்தை மக்களாட்சியில் எது தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது?
மக்கள் என்ற நவீன அரசியல் அடையாளமாகவும் தமிழர்கள் உருமாறவில்லை; அதே நேரம், மத அடையாளங்களோடும் ஒன்றிணையவில்லை. அப்படியானால், தமிழக வெகுஜனத்தை எது திரட்டுகிறது என்ற கேள்விக்கு ஒரே ஒரு பதில் தான் - கவர்ச்சிகரமான தலைமை!
அண்ணா தொடங்கி ஜெயலலிதா வரையில் தமிழகம் கண்டிருந்த தலைமைகள் வெகுஜனத் திரட்சியின் அடையாளமாகத் தங்களைத் திறமையாக முன்னிறுத்தி இருந்தனர். ஜெயலலிதா இருந்த வரையில், அரசியல் ரீதியாய் தமிழர்களுக்கு எந்தவொரு இடர்பாடும் இல்லை - தமிழர்களின் மாபெரும் அரசியல் இடர்பாடே மத்திய இந்திய அரசை எதிர்கொள்வது தான்! இதை இந்தத் தலைமைகள் நாடகத் தன்மையோடு மிகச் சிறப்பாகவே செய்து வந்தனர்.
எந்தவொரு அரசியல் நெருக்கடி என்றாலும் - தமிழ் வெகுஜனத்திற்கு பெரிய நெருக்கடி இந்தி, காவிரி, ஈழம், திரைப்படம்கள், ஜல்லிக்கட்டு மட்டும் தான் - இந்தத் தலைமைகள் மத்திய அரசை எதிர்ப்பதும், கடிதம் தீட்டுவதும், நெருக்குவதும், மிஞ்சிய தருணங்களில் உண்ணாவிரதம் இருப்பதும் என்று நிகழ்த்திய வேடிக்கைகள் மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தது. 
அமைப்பற்ற தமிழக வெகுஜனத் திரளுக்கு அர்த்தம் கொடுத்தவர்கள் இந்தத் தலைமைகள். இவர்களே அக்கூட்டத்திற்கு முகம் தந்தனர். அண்ணா, கலைஞர், புரட்சித் தலைவர், அம்மா என்று தமிழக வெகுஜனம் புளகாங்கிதம் அடைந்ததன் காரணம், எந்தவொரு அரசியல் கடமையும் இன்றி தான் வழக்கம் போல தான்தோன்றித்தனமாகவே திரிய முடியும் என்ற நம்பிக்கை தான். 
அம்மா இறக்கும் வரையில், கலைஞர் முதுமை அடையும் வரை தமிழர்களுக்கு எந்தவொரு அரசியல் நெருக்கடியும் வந்திருக்கவில்லை. எல்லாவற்றையும் மேலிப்பவன் பார்த்துக் கொள்வான் என்ற அசாத்திய எண்ணம்.
இந்தத் தலைமைகள் ஒரு வகையில் உருவமற்றிருந்த தமிழக வெகுஜனத்திற்கு வடிவம் தந்தார்கள் என்றாலும், இன்னொரு வகையில் தமிழர்கள் மக்களாக உருமாற்றமடைவதையும் தடுத்தே வந்தனர்.

**************

தமிழகத்தில் ‘வெகுஜனங்கள்’ தான் உண்டு; ‘மக்கள்’ இல்லை. 
மக்களே அரசியல் விழிப்புடையவர்கள். அவர்கள் மக்களாட்சியின் மகத்துவத்தின் மீது நம்பிக்கை வைக்கிறார்கள். அதனை முன்னிட்டு, தத்தம் வாக்குரிமையை மிகச் சரியாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.
வெகுஜனத்திற்கு அரசியலெல்லாம் தெரியாது. தன்னை அரசியல் நீக்கப்பட்டவன் என்று சொல்லிக் கொள்வதில் அதற்குப் பெருமையும் கூட. பண்பாடும் மதமுமே வெகுஜனத்தை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன. சுத்தமான மூடநம்பிக்கைகளால் செய்யப்பட்டது. 
இருபதாம் நூற்றாண்டில், தமிழக வெகுஜனம் ஒரு மாபெரும் சங்கடத்தை எதிர் கொண்டது. அந்த சங்கடம், பெரியாரின் கடவுள் மறுப்பு. அவர் பேசிக் கேட்டால் சரி என்றே தோன்றுகிறது; கடவுள் இல்லை தான். ஆனாலும், ஒரு வெகுஜனமாய் வழிபாடு இல்லாமல் எப்படி வாழ்வது என்று தமிழர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. 
இதுவொரு இருதலைக்கொள்ளி நிலை. தன்னை இயக்குவது மதம் என்று அதற்கு நன்றாகத் தெரியும். ஆனாலும் பெரியார் பேசிய நாத்திகம் அதற்குத் தேவைப்பட்டது. அதில் பிரதானமாய் இருந்த பிராமண எதிர்ப்பு அது விரும்பவே செய்தது. இந்தச் சிக்கலிலிருந்து தமிழக வெகுஜனத்தை சினிமாவே மீட்டெடுத்தது. வழக்கமாய் வெகுஜன பராமரிப்பில் பண்பாட்டோடு இணைந்து மதம் என்ன வேலையைச் செய்யுமோ அதை சினிமா செய்தது தான் யாருமே எதிர்பாராத தற்செயல்!
சினிமா, வெகுஜனத் தமிழர்களின் சமயமாக மாறியது இப்படித்தான். இந்தியா முழுமையும் மத வெறியில் மூழ்கியிருந்த போது, தமிழர்கள் சினிமாவைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தது இப்படித்தான். அவர்களது அவதார புருசர்கள் சினிமாவிலிருந்து வந்தார்கள். தமிழ்ச்சினிமா அந்த வகையில் இயங்கும் (பண்பாடு) காலமாக (சமயம்) இருந்தது.
மக்களாட்சி பற்றிய தமிழர்களின் புரிதல் இவ்வளவு தான். 
ஆனால், 2017ல் இந்த நடைமுறையில் பெருங்கோளாறு ஒன்று வந்து சேர்ந்தது.
தலைவர்கள் காலாவதி ஆயினர்.

************

ஜெயலலிதாவின் மரணத்தையும் கலைஞரின் சுகவீனத்தையும் தமிழக வெகுஜனம் நிச்சயமாய் எதிர்பார்திருக்கவில்லை. இதன் வெளிப்பாட்டையே ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டத்தில் நாம் பார்த்திருந்தோம். 
அந்தப் போராட்டத்தைக் கவனித்திருந்தீர்கள் என்றால் ஒரு விஷயம் விளங்கியிருக்கும். அது, ஆரம்பித்த பொழுது யார் இருந்தார்களோ அவர்கள் மட்டுமே இறுதியிலும் இருந்தார்கள். எந்தவொரு எதிர்பார்ப்புமின்றி, திடீரென்று கிளம்பி வந்த சிறு குழுவினர் தான் அதை ஆரம்பித்தார்கள்; அவர்களே இறுதியில் கடலுக்குள் இறங்கி நின்று போராட்டத்தை விட மாட்டோம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்.
இதற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில், அந்தப் போராட்டம் உலகக் கவனத்தைக் கவர்ந்து, ஊடக வெளிச்சம் அடைந்து, பிரபலங்களின் வருகையால் உற்சாகமடைந்த பொழுது ஒரு பெருங்கூட்டதைப் பார்த்தோமே, அது தான் நான் இத்தனை நேரமும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் தமிழக வெகுஜனம். அந்த வெகுஜனம், ஒரு கோலாகலம் போல மெரினாவிலும் தமுக்கத்திலும் இன்னும் பல நகரங்களிலும் போராட்டத்தைக் கொண்டாடி விட்டுச் சென்றது. 
இந்த வெகுஜனம், நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல, மூட நம்பிக்கைகளால் மட்டுமே செய்யப்பட்டது. அதன் புராணங்கள் சினிமாவிலிருந்து செய்யப்படுகின்றன. அதன் அகராதியில், அரசியல் என்றால் சாக்கடை என்று அர்த்தம். மொத்த பாரத்தையும் ஒன்றிரண்டு தலைவர்கள் மீது சுமத்தி விட்டு, தனது வயிற்றுப்பாட்டிற்காக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் கூட்டம். 
ஆனால், இந்தக் கூட்டம் தான் தமிழகத்தின் அரசியலைத் தீர்மானிக்கிறது.

***************

ஸ்டெர்லைட் ஆலைக்கு எதிரான தூத்துக்குடி மக்களின் போராட்டம், அப்போராட்டத்தின் மீது அரசு மேற்கொண்ட அடக்குமுறை, அதனால் பலியான அப்பாவி உயிர்கள் குறித்தெல்லாம் தமிழக வெகுஜனம் கொந்தளித்து எழுமா? ஜல்லிக்கட்டைத் தடை செய்த போது கிளர்ந்தெழுந்த தமிழுணர்வும், அரசியல் தெளிவும் (?) இப்பொழுதும் நடைபெறுமா என்பது தான் என் முன்னிருக்கும் கேள்வி. 
களத்தில் நின்று போராடிக் கொண்டிருக்கும் தோழர்களும் சரி, ஆங்காங்கே வாய்க்கிற இடங்களில் தத்தம் எதிர்ப்புணர்வைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் நண்பர்களும் சரி, அப்படியொரு தருணத்தை உருவாக்குவதற்காகவே மெனக்கிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 
முட்டாளாகவும் முரடனாகவும் இருக்கும் அரசு இயந்திரம் கூட, எங்கே அப்படியொன்று நிகழ்ந்து விடுமோ என்று தான் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் விளைவாகவே, தொடர்ச்சியாக அடக்குமுறைகளை ஏவிக் கொண்டே இருக்கிறது. 
ஆனால், அப்படியொன்று நிகழ்வதற்கான சாத்தியங்கள் என்னவென்று நான் எழுதத் தொடங்கினால், சாத்தியமின்மைகள் தான் வரிசை கட்டி நிற்கின்றன.
1 - இது ஜல்லிக்கட்டு இல்லை; ஸ்டெர்லைட். 
2 - தமிழக வெகுஜனம் சிலாகிக்கிற ‘அமைதியான போராட்டமாக’ இது இல்லை.
3 - அப்பிரச்சினையில் சொல்லப்படுகிற ‘தூய காற்று, தூய நீர், தூய நிலம்’ என்பதை விளங்கிக் கொள்கிற கற்பனா சக்தி வெகுஜனத்திற்கு இல்லை; அதாவது, ஸ்டெர்லைட், கூடங்குளம், கதிராமங்கலம், நியுட் ரினோ எதிர்ப்புகள் வெகுஜனத் தளத்தில் சொல்லாடல்களாக உருவாகியிருக்கவில்லை.
4 - நெய்தல் நிலம் குறித்தும் அம்மக்கள் குறித்தும் பெருந்திரளின் ஞாபகங்களில் தொன்மப் பதிவுகள் எதுவும் இல்லை.
5 - ‘தைப் புரட்சிக்குப்’ பின் அரசு இயந்திரம் சில படிப்பினைகளைக் கற்றுக் கொண்டது போல, தமிழக வெகுஜனமும் சில விஷயங்களைக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. 
6 - ஜல்லிக்கட்டு போராட்ட காலத்தில் போல் அல்லாது, இப்பொழுது புதிய தலைமைக்கான போட்டியாளர்கள் களத்தில் தென்படுகிறார்கள். அதனால் வெகுஜனம் அவசரப்பட்டு, விரக்தியில், நிச்சயமாய் தெருவில் இறங்காது.
7 - நீட் தொடங்கி ஸ்டெர்லைட் வரைக்குமான அத்தனை சிக்கல்களையும் அது, உருவாகி வரும் புதுத் தலைமைக்கான பரிசோதனைக் களங்களாக யோசிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. அதாவது, இதுவெல்லாம் வாடிவாசல்கள். ஓடி வரும் காளைகளை அது கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது. 
அவநம்பிக்கையையும், அதைரியத்தையும் என் எழுத்து சுமந்து வருவது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், இப்போதைக்கு, இதைத் தவிர வேறு எதையும் சொல்வதற்கு எனக்குத் தோன்றவில்லை.
நானும் உங்களைப் போல இது தமிழர்களின் மனசாட்சியை உலுப்பி, அவர்களைப் போராட்டக் களத்திற்கு இட்டு வந்து விடாதா என்று தான் ஆசைப்படுகிறேன். அப்படி நடந்தால், தமிழக வெகுஜனம் பற்றிய என் முடிவுகளை நான் உடனடியாக மாற்றிக் கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன்.
அப்படி இல்லாத பட்சத்தில், என் கவனமெல்லாம், இந்தப் பெருந்திரளைக் கொல்வது எப்படி என்பது தான்! 
தமிழக வெகுஜனத்தைக் கொல்லாமல், தமிழக மக்கள் வெளியே வரமாட்டார்கள்.
(இப்போதைக்கு முடிந்தது.)

Thursday, 10 May 2018

நிர்மலாதேவி விவகாரம்: நவீன தேவதாசி முறை





இந்த ஒட்டுமொத்த விவகாரத்திலும், நம்பிக்கை அளிக்கக்கூடிய ஒரே ஒரு விஷயம் உண்டு என்றால் அது ‘அந்த நான்கு மாணவிகளின் துணிச்சல்’.   அந்தத் துணிச்சலின் மூலம் அவர்கள் மிக முக்கியமான ஒரு செய்தியை நமக்குச் சொல்லியிருக்கிறார்கள் - ஒழுக்கம் ஒற்றைத்தன்மையானது!

‘வேண்டாம்!’ என்று மறுக்கிற அந்த மாணவிகளுக்கு நிர்மலாதேவி தொடர்ந்து ஆசை காட்டுகிறார்.  

எந்த முயற்சியும் இல்லாமலேயே அவர்களால் அதிக மதிப்பெண்களைப் பெறமுடியும்;  கல்வி உதவித்தொகைகள் வழங்கப்படும்;  மாதா மாதம் வரும்படி வரும்; நிரந்தர வேலை என்ற உத்தரவாதமும் உண்டு.  அதாவது அவர்கள் ஒரு பொன்னுலத்தினுள் அடியெடுத்து வைக்கப் போகிறார்கள்.  இதற்காக  அந்தப் பெண்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான் - சுய ஒழுக்கத்தை மாற்றி யோசிக்க வேண்டும்.  

இருபது நிமிடங்கள் போல நிர்மலாதேவி பேசியதன் சாராம்சம் இவ்வளவு தான் - அறம், இடத்திற்கு இடம், நபருக்கு நபர், சூழலுக்கு சூழல் மாறக்கூடியது.   காலம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது என்று போதிக்கிறார் நிர்மலாதேவி; அதனால் விழுமியங்களும் மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பது அவரது வாதம்.  இந்த காலத்தில் இப்படிச் செய்வதில் எந்தவொரு தவறும் இல்லை.  

அவரே மேற்கொண்டும் இப்படி சொல்கிறார்: எல்லாவற்றையும் நேர்மறையாக (‘பாஸிட்டிவ்’ என்பது தான் அவர் பயன்படுத்தும் வார்த்தை) யோசித்துப் பழக வேண்டும்.   அதாவது, ‘ஒழுங்கீனம்’ என்பது அவரைப் பொறுத்த வரையில் எதிர்மறைச் சொல்.  அதை நேர்மறையாக ‘இன்னொரு ஒழுக்கம்’ என்று யோசிப்பதே சரியாக இருக்கும்.  அதனால் ஒழுக்கம் ஒருபடித்தானது இல்லை; அது, பன்முகத்தன்மை கொண்டது.  ஒரு ஒழுக்கம் இன்னொரு ஒழுக்கத்திற்கு எந்த விதத்திலும் இளைத்தது இல்லை.

நிர்மலாதேவியும் அந்த நான்கு மாணவிகளும் எதிரும் புதிருமான நிலைப்பாடுகளை பிரதிநிதித்துவம் செய்கிறார்கள்.  வயது முதிர்ந்த நிர்மலாதேவிக்கு நவீனப் பெண்மணி வேடம்;  பாவம், அந்த சிறு மாணவிகள், கட்டுப்பெட்டிகள்.  

‘வேண்டாம்!  இது எங்களுக்கு ஒத்து வராது!’ என்று வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் தங்களது அதிருப்தியை அந்த மாணவியர் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்த போதும், நிர்மலாதேவிக்கு அதில் சம்மதமே இல்லை.  

தனது தரப்பும் ஒழுக்கசீலமானதே என்பதை அவர் வெவ்வேறு தோரணைகளில் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறார்.  அதாவது, இரண்டு பேருமே ஒழுக்கத்தின் பக்கம் தான் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.  

அந்த நான்கு மாணவிகளும் ‘இது சரி வராது மேடம்!’ என்று சொல்வதன் மூலம், ‘நீங்கள் சரி இல்லை மேடம்’ என்றே சொல்ல வருகிறார்கள்.  நிர்மலாதேவி கடைசி வரையில் இந்த முரணை ஒத்துக் கொள்ளவே இல்லை.  

அவசரப்பட்டு முடிவெடுக்க வேண்டாம் என்று அவர்களுக்கு அறிவுறுத்திய படியே இருக்கிறார்.  ஒரு கட்டத்தில், இந்த விஷயத்தை பெற்றோர் அனுமதியுடன் செய்தாலும் கூட தனக்கு ஆட்சேபணை இல்லை என்று கோடிட்டு காட்டுகிறார்.  அதாவது, நிர்மலாதேவியின் செயல்பாடுகளும் கூட அறத்தின் பாற்பட்டது தான் என்பதையே அவர் நிரூபிக்க விரும்புகிறார்.

நிர்மலாதேவியின் அறப்பட்டியலும், அந்த மாணவியரின் அறப்பட்டியலும் வேறு வேறாக இருப்பது எப்படி?  ஒழுக்கக்கேடான விஷயத்தை நிர்மலாதேவியால் ‘ஒழுக்கம்’ என்று சாதிக்க முடிவது எப்படி?

மீண்டுமொரு முறை அந்த உரையாடலை ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.  

உண்மையில், அந்த உரையாடல், எந்தவொரு புதிய விஷயத்தையும் உங்களுக்குத் தெரிவிக்கவில்லை.  

வதந்திகளாகவும், கிசுகிசுக்களாகவும் பரவியிருந்த ரகசியமான ஊழல் நடவடிக்கைகளின் ஒரு சிறு பகுதியை முதல் முறையாக அந்த உரையாடலில் நீங்கள் நேரில் சந்திக்கிறீர்கள்.  கல்வி நிறுவனங்கள், பொருளாதார லாபங்களை ஈட்டும் அதிகார மையங்களாக நெடு நாளைக்கு முன்பே மாறிவிட்டன என்பது பொதுவான அபிப்பிராயம்.  ஒவ்வொருவரும், தத்தம் உள்வட்டங்களில் கேள்விப்பட்ட, வெளிச்சொல்ல ஆதாரங்களற்ற ரகசிய தரவுகளின் அடிப்படையில் இந்தப் பொது அபிப்பிராயத்தை ரொம்ப காலமாகவே பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்.  முதல் முறையாக, அந்த ரகசியத்தின் சிறு பகுதியை நிர்மலாதேவி உரையாடலில் நாம் சந்திக்கிறோம்.  

அந்த உரையாடலில் உடனடியான, தற்காலிகக் கவர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் சங்கதிகளும் வெளிப்பட்டிருந்தன.  கல்வி நிறுவனங்களின் ஊழல் கண்ணியில் அரசாங்கத்தின் தலைமை பீடம் (கவர்னர்) வரைக்கும் தொடர்பிருக்கிறது என்பது அப்படியொரு கவர்ச்சி.  

வெகுஜனத்திற்கு இதுவும் கூட புதிய செய்தி அல்ல.  நீரா ராடியா உரையாடலை ஞாபகம் வைத்திருந்தால், இது உங்களுக்கு விளங்கக்கூடும்.  பொது சமூகம், பிற அதிகாரங்களை விட அரசு அதிகாரத்தையே பெருத்த சந்தேகத்தோடு பார்க்கப் பழகியிருக்கிறது. அப்படியானால், சமூக ஊடகங்கள், நிர்மலாதேவி உரையாடலில் எதைக் கண்டு இத்தனை தூரம் பதறின?

அந்த உரையாடலில் எந்தவொரு சட்ட ரீதியான குற்றமும் இழைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை என்பதைக் கவனமாகப் பாருங்கள்.  கல்வி போதிக்கும் ஆசிரியர் ஒருவர் தனது மாணவர்களிடம் கீழ்த்தரமான விஷயத்தைப் போதிப்பது சரியா என்பது தான் அந்த உரையாடலின் மீது வைக்கப்படுகிற விமர்சனம்.  

செய்தி ஊடகங்களும் சட்ட நடவடிக்கைகளும் நிர்மலாதேவி மாணவர்களைத் ‘தவறாக வழி நடத்தினார்’ என்றே அந்தக் குற்றத்தை விவரிக்கின்றனர்.  அதாவது, அந்த ஆசிரியர் தவறான பாடத்தை மாணவர்களுக்குப் போதித்தார் என்பது தான் குற்றமாகச் சொல்லப்படுகிறது.  

வேடிக்கை என்னவென்றால், ஒரு பாடத்தை தவறாகப் போதித்தார் என்பது எந்த சட்ட விதிகளின் படியும் குற்றம் அல்ல.  அப்படியானால், சமூக ஊடகங்கள் இந்த விஷயத்தைப் பதட்டத்தோடு கையாண்டதன் காரணம் என்ன?  வழக்கமாய் சிலர் சொல்வது போல, சமூக ஊடகங்கள் இந்த விவகாரத்திலும் வீணாக உணர்ச்சிவசப்பட்டு விட்டதா? வேடிக்கையாகச் சொல்லப்பட்டாலும் ‘பொங்கியது’ என்ற பிரயோகம் இந்த இடத்தில் எனக்கு மிகப் பொருத்தமாகப் படுகிறது.  

சட்டரீதியாய் எந்தவொரு மீறலும் இல்லாத விஷயத்திற்கும் சமூகம் ஏன் ‘பொங்குகிறது’?  

அந்த உரையாடல் முழுக்க நிர்மலாதேவி ஆசை காட்டிக் கொண்டே இருக்கிறார்.  மதிப்பெண்கள், உதவித்தொகை, மேற்படிப்பு, வருமானம், முடிந்தால் வேலை வாய்ப்பு என்று ஒரு உயர் கல்வி நிறுவனத்திலிருந்து பொருளாதார ரீதியாய் எதை எதையெல்லாம் எதிர்பார்க்க முடியுமோ அத்தனையையும் அவர் ஆசையாகக் காட்டுகிறார்.  இதனை அவர் சொல்லக் கேட்கும் பொழுது அத்தனை கிளுகிளுப்பாகவும், காமம் நிரம்பியதாகவும் இருக்கிறது.  

அவர் பேச்சின் மூலமாக விவரிக்கக்கூடிய அந்தப் பொருள் விடைத்துக் கொண்டு நிற்கிறது.  அதன் சகல பரிமாணங்களையும் அவர் அணுஅணுவாக ரசனையோடு வர்ணிக்கிறார்.  எல்லோரும் ஆசைப்படும் அந்தப் பொருளை தான் இப்பொழுது அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் பேச்சினூடே அவர் தெரிவிக்கிறார்.  அதற்கான சான்றுகளையும் அவர் மாணவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறார்.  

அந்தப் பொருள் அவ்வளவு எளிதாக யாருக்கும் கிடைத்து விடாது என்பதையும் அவர் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்.  அதைத் தரிசிப்பதற்கு (ஆமாம், தரிசனம் தான்!) தான் மேற்கொண்ட அத்தனை முயற்சிகளையும் அவர் படிப்படியாக விவரிக்கிறார்.  அதற்காக தான் கடக்க வேண்டியிருந்த சோதனைகளையும் அவர் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.  

அவ்வளவு தூரம் விலைமதிக்க முடியாத பொக்கிஷம் அது.  அவ்வளவு எளிதாய் யாருக்கும் வாய்க்காதது.  நிர்மலாதேவி சன்னதம் வந்து அப்பொருளைப் பற்றி விவரிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும், திரைக்குப் பின்னே பூரண அலங்காரத்துடன் வீற்றிருக்கும் மூலவரை சூட ஒளியில் பார்த்துப் பரவசமாவது போல இருக்கிறது.  அவரது தொனியில் காமம் சொட்டுகிறது.

அனுபவமிக்க, முதிர்ந்த ஒரு பெண், குறு மகளிர் சிலருக்கு பாலுறவின் கவர்ச்சியை விவரிப்பது போலவே அது தெரிகிறது.  அந்த முதிர் பெண்ணின் குரல், இச்சமூகத்தில் உடலுறவு குறித்து காலங்காலமாக பெண்ணின் பார்வை என்று சொல்லப்பட்டு வரும், ‘ஆண்குறிக்காக ஏங்குதல்’ என்ற விஷயத்தையே முன்னிலைப்படுத்துகிறது.  அதாவது, கல்வி நிலையம் ஒரு பெரிய லிங்கம்.  அதைத் தழுவிக் கொள்ளும் வாய்ப்பு அந்தச் சிறு மகளிருக்கு தெய்வாம்சம் போலத் தரப்படுகிறது.

நிர்மலாதேவி அந்த மாணவியருக்குக் கற்பிக்க விரும்பியது இவ்வளவு தான்.  இதுவொரு தெய்வ காரியம்.  பல்கலைக்கழகம் கல்விக் கோவில் என்று தானே சொல்லிப் பழகியிருக்கிறோம்.  அங்கே வசிப்பவர்கள் தேவர்கள்!  அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதற்கு அடியார்கள் தேவைப்படுகிறது.  தேவதாசியாக தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது தெய்வ சங்கல்பம்.  அது ஒழுக்கத்திலெல்லாம் உயர்ந்த ஒழுக்கமாக பார்க்கப்படுகிறது.  மானுட அறம் இங்கே பயனற்றுப் போகிறது.  கோவில் தனக்கென்று தனியான அற விதிகளைக் கொண்டிருக்கிறது.   அதாவது, ஒழுக்கம், பன்முகத்தன்மை கொண்டது.  இது தான் நிர்மலாதேவியின் ஒட்டுமொத்த வாதமும்.

கல்வியையும் அதனால் கிடைக்கக்கூடிய லாபங்களையும் ஆண்மையாகக் கற்பனை செய்வதிலுள்ள அயோக்கியத்தனம், கல்வி நிலையங்களை கோவிலாகச் சித்தரிப்பதிலிருந்து தொடங்குகிறது என்று சொன்னால் எல்லோருக்குமே கோவம் தான் வரும்.  ஆனால், உண்மை என்னவோ அப்படித்தான்.  அவற்றைக் கோவில் என்று சொல்லத் தொடங்கினால், அங்கே தேவ புருசர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை; அவர்களுக்கு தாசிகள் தேவை என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

தேவதாசி ஒழிப்புச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டு விட்டன; அம்முறை ஒழிக்கப்பட்டு விட்டது என்றே நம்பி வந்தோம்.  ஆனால், கல்வி நிலையங்கள் என்ற புதிய கோவில்களில் இன்னமும் தேவதாசி முறை நடைமுறையில் இருக்கிறது என்ற விஷயத்தை தான் நிர்மலாதேவி உரையாடல் நமக்கு சுட்டிக் காட்டுகிறது.  அவ்வுரையாடலைக் கேட்டதும் சமூக ஊடகங்கள் பொங்கியதன் காரணமும் இதனால் தான்.  

இப்பொழுது நம் முன் இருக்கும் பிரச்சினை இது தான்.  இந்த கல்விக் கோவில்களையும், அதில் உறையும் தேவர்களையும், அவர்களின் அடியார்களையும் என்ன செய்வது?

என்னைக் கேட்டால், அடிமடியில் தான் கைவைக்க வேண்டும் என்பேன்.  


கல்வி நிலையங்களின் கோவில் என்ற கட்டமைப்பை மாற்றியமைப்பதிலிருந்து இது ஆரம்பிக்க வேண்டும்.   அதாவது, நுழைவாயில், சுற்றுப்பிரகாரம், கொடிமரம், பல்லக்குகள், மண்டபங்கள், உற்சவ மூர்த்திகள், மூலவரின் ஆண்குறி, பூசகர்கள், பட்டர்கள், கர்ப்பக்கிரகம், ஓதுவார்கள் என்று ஒவ்வொன்றாக மறுபரிசீலினை செய்தால் ஒழிய தேவதாசி மரபை அழிக்க முடியாது.