Monday, 1 December 2014

போலச்செய்தலும் திரும்பச்செய்தலும் – 6 போலச்செய்தலின் விதிகள்



1.   சாதி எப்படி தோன்றியிருக்கும்?
சாதியும் அகமணமுறையும் ஒன்றையொன்று பிரிக்க முடியாதது என்று சொல்லும் அம்பேத்கர், அகமணமுறை எவ்வாறு தோன்றியிருக்க முடியும் என்று நம்மால் விளக்க முடிந்தால் சாதி எவ்வாறு தோன்றியிருக்க முடியுமென்று கண்டுபிடித்து விடலாம் என்று நம்புகிறார்.  அதனால், அகமணமுறை எவ்வாறு உருவானது என்று யோசிக்கத் தொடங்குகிறார்.

இந்த இடத்தில் ‘சாதி பற்றியும் ‘வர்க்கம் பற்றியும் அம்பேத்கர் நடத்தும் விவாதம் குறிப்பிடத்தக்கது.  

அவரைப் பொறுத்தவரையில் சமூகம் வர்க்கங்களாக கட்டமைக்கப்பட்டிருப்பது உலகப் பொதுவான விஷயம்.  ஆரம்பத்தில் இந்திய சமூகமும் அப்படித்தான் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டுமென்று அவர் கருதுகிறார்.  

பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் என்று நான்கு வகை வர்க்கங்களால் இந்திய சமூகம் கட்டப்பட்டிருந்தது என்பது அவரது விளக்கம்.  தனிநபர்கள் இந்த வர்க்கங்களின் உறுப்பினராக இருக்கிறார்களே தவிர என்றைக்குமே ஒட்டு மொத்த சமூகத்தின் உறுப்பினராக இருந்தது இல்லை.  அம்பேத்கரின் விளக்கத்தின் படி வர்க்கங்களின் இணைப்பே சமூகத்தை உருவாக்குகிறது; தனி நபர்களின் கூட்டம் அல்ல.

அதே போல், வர்க்கமும் சாதியும் நெருக்கமான கூட்டாளிகள்.  இன்னும் தெளிவாகச் சொல்வதானால், சாதி என்பது தன்னைத் தாளிட்டுக் கொண்ட வர்க்கம்!  தன்னை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு, தனக்குள்ளேயே இயங்கத் தொடங்கிய ஒரு வர்க்கம்!

இந்த இடத்தில் நமக்கு உடனடியாய் ஒரு கேள்வி தோன்றுகிறது - ஒரு வர்க்கம் தன்னை ஏன் தாளிட்டுக் கொள்கிறது?

இந்திய சமூகத்தில் தன்னைத் தானே தாளிட்டுக் கொண்ட முதல் வர்க்கம் சடங்கு சம்பிரதாயங்களை செய்யக்கூடிய பூசகர் வர்க்கமே என்று சொல்லும் அம்பேத்கர், எல்லா தேசங்களிலும் இத்தகைய பூசகர் வர்க்கங்களே, மரபு மீதும், சாங்கியங்கள் மீதும், வழிபாடுகள் மீதும் வெறி கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள்;  இந்த வெறி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பிற சமூகக் குழுக்களிடமிருந்து அவர்களை அந்நியப்படுத்தி, உச்சகட்டமாக நமது சமூகத்தில் நடைபெற்றது போல தங்களைத் தாங்களே தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளத் தூண்டுகிறது.

அகமணமுறையை தொடர்ந்து செயல்படுத்துவதற்கான மரபான பழக்க வழக்கங்கள் என்று நாம் அடையாளப்படுத்திய, உடன்கட்டை ஏறுதல், விதவைக் கோலமணிதல், சந்நியாசம் வாங்குதல், சிறுமிகளைத் திருமணம் செய்தல் போன்ற சம்பிரதாயங்களை பிடிவாதமாய் கடைப்பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் சாதியாக இந்த பூசகர் சாதியே இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தால், இந்தச் சுயதளையிடும் வர்க்க குணம் எப்படி ஆரம்பித்திருக்கும் என்பது நமக்கு விளங்கும்.


2.       சாதி எப்படி பரவியிருக்கும்?
நாம் இந்த கட்டுரையில் விவாதித்துக் கொண்டிருக்கும் ‘போலச் செய்தல் என்ற விஷயத்தைப் பற்றி இந்த இடத்திலேயே அம்பேத்கர் பேசத் தொடங்குகிறார்.  பூசகர் வர்க்கம் தான் முதன் முதலில் தன்னைச் சுற்றிலும் வேலியை இட்டுக் கொண்டு சாதியாக உருவெடுத்தது; அகமணமுறையை நடைமுறைப்படுத்தத் தொடங்கியது என்பதை ஏற்றுக் கொண்டாலும், இந்த இரு பழக்கங்களும் இன்றைக்கு இந்தியாவின் அனைத்து சமூகங்களின் குணமாக விளங்குவது எவ்வாறு என்ற கேள்விக்கு நாம் பதிலளிக்க வேண்டும்.  பூசகர்களின் இந்த நடத்தையை பிறரும் எவ்வாறு பின்பற்றத் தொடங்கினார்கள்?

இதற்கு சம்பிரதாயமாய் சொல்லப்படும் ஒரு பதில் இருக்கிறது – மனு என்ற அதி சக்தி வாய்ந்த நபரால் சாதி இந்த நாட்டில் வலுக்கட்டாயமாய் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது.  இந்த சதிவேலைக்குப் பின்னால் பிராமணர்கள் இருந்தார்கள் என்பது தான் அது.

மனு சாதியமைப்பை பரப்பினார் என்ற வாதம்:
ஆச்சரியப்படும் வகையில் அம்பேத்கர் இந்தப் பதிலை ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறார்.  அதற்கு எதிராக அவர் கேட்கக் கூடிய கேள்விகள் பகுத்தறிவு சார்ந்தும் நியாயமாகவும் இருக்கின்றன.

முதலில், சாதி, மனு என்ற தனிநபரால் ஏற்படுத்தப்பட்டது இல்லை என்று அம்பேத்கர் கருதுகிறார். மனு என்று இல்லை, வேறு எந்தத் தனிமனிதனாலும் கூட இது சாத்தியமல்ல என்பது அவர் கருத்து.  எனவே, மனுவால் சாதி உருவாக்கப்படவில்லை அல்லது பரப்பப்படவில்லை;  சாதி, அவனுக்கு முன்பே இங்கு இருக்கிறது;  ஒரு சமூகப் பழக்க வழக்கமாக இங்கு இருந்து கொண்டிருக்கிறது;
அவன் செய்த வேலையெல்லாம் சாதிக்கான நியாயப்பாடுகளை உருவாக்கியது மட்டும் தான். 

அவன் சாதியமைப்பின் தீவிர பற்றாளராக இருந்தான். அதற்காக எதையும் செய்யக்கூடிய சாதித் தீவிரவாதி என்று கூட அவனைச் சொல்லமுடியும்.  இதன் காரணமாக அவன் சாதியை கருத்து நிலைப்படுத்தும் வேலையைச் செய்யத் தொடங்குகிறான். சாதிக்கான சட்ட திட்டங்களை வகுக்க முனைகிறான்; பின்பு, தான் வடிவமைத்த சாதி என்ற தர்மத்தை போதிக்கவும் தொடங்குகிறான். மனுவின் கைங்கர்யம் இந்த அளவோடு முடிந்து விடுகிறது என்பது அம்பேத்கரின் யோசனை.

இதற்கு அவரிடம் வலுவான காரணங்கள் உள்ளன.  சாதியை பரப்புவதும் வளர்த்தெடுப்பதும் எவ்வளவு பிரம்மாண்டமான வேலை என்றால் அதனை ஒரு நபரோ அல்லது  தனியொரு வர்க்கமோ திட்டமிட்டு செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது அம்பேத்கரின் முக்கியமான அனுமானம்.  இதற்காக பிராமணர்களை அவர் பெரும்பழியிலிருந்து காப்பாற்றுகிறார் என்று பொருளில்லை. 

பிராமணர்கள் இந்த நாட்டின் பல்வேறு சீர்கேடுகளுக்குப் பொறுப்பானவர்கள் தாம் என்பதில் அம்பேத்கருக்கு மாற்றுக்கருத்துகள் இல்லை. அதற்கான பழி அவர்களையே வந்து சேரும் என்றும் அவர் கணிக்கிறார்.  அது தொடர்பான குற்றவுணர்வு அவர்களுக்கு இருக்க வேண்டியது அவசியம் என்றும் எழுதுகிறார்.
ஆனால், சாதியமைப்பை இந்த நாட்டின் பிற அனைத்து குடிகளுக்கும் பிராமணர்களே போதித்தார்கள் என்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றும் அம்பேத்கர் எழுதுகிறார்.  அந்த காரியத்தை அவர்கள் செய்திருக்கவில்லை; அப்படிச் செய்யவும் முடியாது.  மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் அவர்கள் இந்தப் பழக்க வழக்கங்களை ஆதரிக்கக்கூடிய சாத்திரங்களை உருவாக்கியிருக்க முடியும்.  அது தவிர்த்து வேறெதையும் செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று அம்பேத்கர் எழுதுகிறார்.

வரலாற்றின் ஏதோவொரு தருணத்தில் பிராமணர் என்ற பூசகர் வர்க்கம், பிற வர்க்கங்களிலிருந்து தன்னை ஒதுக்கிக் கொண்டு, தன்னைத் தானே தளையிட்டுக் கொள்வதன் மூலம் சாதியாக உருவெடுக்கத் தொடங்கியது.  இது கண்டு அதன் அருகாமை வர்க்கங்கள் முதலில் குழம்பிப் போயிருக்க வேண்டும்.  இயல்பானவொரு பதட்டத்தை எதிர்கொண்டிருக்க வேண்டும்.  பிராமணர்கள் தங்களைத் தாங்களே அடைத்துக் கொள்வது அருகிலிருக்கும் பிறரின் இருப்பையும் கவலைக்குறியதாய் மாற்றுவதை உணர்ந்து கிலியடைந்திருக்க வேண்டும்.

இந்தத் திடீர் களேபரத்தில் / குழப்பத்தில் பல சமூகக்குழுக்கள், இது ஏதோ தெய்வ காரியமாக இருக்கும் என்பது போல் தங்களது கதவுகளையும் பட படவென்று சாத்தத் தொடங்கியிருக்க வேண்டும்.  தங்களை சுற்றி வலுவான அரண்களை எழுப்பத் தொடங்கியிருக்க வேண்டும்.  இப்படியே, இந்திய வர்க்கங்கள் வெவ்வேறு சாதியாகத் தங்களை வடிவமைத்துக் கொள்ளத் தொடங்கியிருக்க வேண்டும்.

ஆனால், தத்தம் கதவுகளை அடைத்துக் கொள்ளும் வசதிகளும் வாய்ப்புகளும் எல்லா சமூகக் குழுக்களுக்கும் கிடைத்திருக்கும் என்று சொல்வதற்கு இல்லை.  தன்னைத் தானே தளையிட்டுக் கொள்வதற்கும், தங்களது கதவுகளை உட்புறமாய் சாத்திக் கொள்வதற்கும், தன்னை சுற்றி அரணொன்றை எழுப்பிக் கொள்வதற்கும் சில தராதரங்கள் தேவைப்படுகின்றன.  அது ஒரு சில வலிமையான, அதிகார பலம் பொருந்திய சாதிகளுக்கு மட்டுமே சாத்தியப்பட்டது. 

பிற சாதிகள், தங்களைத் தாங்களே மூடிக்கொள்ள கதவுகள் இல்லாமலும், அப்படியே இருந்தாலும் அதற்கான அதிகாரம் இல்லாமலும் இருந்தனர்.  ஆனாலும், ஒரு மாயவித்தை போல, தங்களைத் தாங்களே தளையிட்டுக் கொள்ள விரும்பாத சமூகக் குழுக்களும் கூட ஒரு கட்டத்தில் தங்களது கதவுகளும் இழுத்து மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டார்கள். 

அதாவது, பிறர் இட்டுக் கொண்ட வேலி இயல்பாகவே இந்தப் பாவப்பட்ட மக்களையும் சுற்றி எழுப்பப்பட்ட வேலியாக உருவெடுத்திருந்தது.  தங்களது விருப்பமில்லாமலேயே தாங்கள் தளையிடப்பட்டிருப்பதை தாமதமாகவே இவர்கள் கண்டார்கள்.

பிராமணர்கள் தங்களை தனித்து ஒதுக்கிக் கொள்ள முயன்றதை பிற அனைத்து சமூகப் பிரிவினரும் போலச் செய்ய ஆரம்பித்தனர் என்று சொல்லும் அம்பேத்கர், போலச் செய்தல் அல்லது பிரதி செய்தலின் குணநலன்களையும் விதிகளையும் பற்றி விரிவாக பேசத் தொடங்குகிறார். 

பிராமணர்கள் தொடங்கி வைத்த அகமணமுறையும் தனித்தொதுக்கிக் கொள்ளும் செயலும் ஒரு மோஸ்தர் போலவே மற்றவர்களால் யோசிக்கப்பட்டது.  அதைத் தாங்களும் செய்ய வேண்டுமென்று முயற்சித்தார்கள்.  அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் தாங்கள் முழுமையடைவதாக உணர்ந்தார்கள்.  இந்த உணர்வை ஒரு நோய் போலவே கருதும் அம்பேத்கர், 'இந்தியச் சமூகம் போலச்செய்யும் தொற்றினால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தது' என்று எழுதுகிறார்.

3.       போலச்செய்வதற்கான விதிமுறைகள்:
வால்டேர் பாய்ச்சேட் என்ற ஆங்கிலேய ஆய்வாளர் 1872ல் தனது 'இயற்பியலும் அரசியலும்' என்ற நூலில் இப்படி எழுதினார்: ‘போலச்செய்யும் இயல்பு மனித மனதில் ஆழ வேரூன்றியிருக்கிறது.  அது எவ்வளவு தூரம் வேரூன்றியிருக்கிறது என்றால், போலச் செய்வதை யாரும் தாமே முன்வந்தோ அல்லது பிரக்ஞையுடனோ செய்கிறார்கள் என்று சொல்வதற்கில்லை.  அடிப்படையில் எதையாவது நாம் நம்புகிறோம் என்றால் அது நம்மையறியாமலேயே நம்மால் போலச்செய்யப்படுகிறது’.

இதே போல், 1890 ல் ‘போலச்செய்வதன் விதிகள்’ என்ற நூலை எழுதிய காபிரியேல் டார்ட் குறிப்பிடும் கருதுகோள்கள் நமக்கு இன்னும் பொருந்தி வருபவை: 

·         எப்பொழுதுமே படி நிலையில் கீழிருக்கும் பிரிவினர் உயர் பிரிவினரை போலச்செய்ய முயல்கின்றனர்.  

·         அருகிலிருப்பவற்றில் சிறந்ததே அதிகமாக போலச்செய்யப்படுகிறது. 

பாய்ச்சேட் சொல்வது போல நிறைய நேரங்களில் போலச்செய்தல்கள் தன்னுணர்வோடு செய்யப்படுவதில்லை. கண்ணைமூடிக் கொண்டு செல்லும் ஆட்டு மந்தை குணம் தான் பெரும்பாலும் சமூகக் குழுக்களின் இயல்பாக இருக்கிறது.  அந்த வகையில் அகமணமுறை குழுக்களாக தங்களை மாற்றிக்கொண்டதும், தங்களைத் தாங்களே தளையிட்டுக் கொண்டதும் இந்த மந்தை உணர்விலிருந்து தான் உருவாகியிருக்க வேண்டும்.

அதே போல், பார்ப்பனர்களுக்கு அருகாமையில் இருக்கக் கூடிய சாதிக் குழுக்களே அவர்களின் மூன்று சம்பிரதாயங்களையும் (உடன் கட்டை, விதவைக் கோலம், குழந்தைத் திருமணம்) தீவிரமாகப் போலச்செய்கின்றன.  இந்த அருகாமை குறைந்து இடைவெளி அதிகரிக்க அதிகரிக்க, வெகு தூரத்தில் இருப்பவர்களின் போலச்செய்தலின் அளவு கணிசமாக குறையத் தொடங்குகிறது.  பிராமணர்களை விட்டு தொலைவில் இருக்கும் சாதிகள் அவர்களின் சமூகப் பழக்கவழக்கங்களை போலச்செய்யாமல் அதன் பின்னுள்ள நம்பிக்கையை மட்டுமே போலச் செய்கிறார்கள்.  தனது கட்டுரையை இந்த விவாதத்துடன் அம்பேத்கர் நிறைவு செய்கிறார்.

சாதி குறித்த அவரது ஆய்வு முடிவுகளை நாம் கீழ்க்கண்டவாறு வரிசைப் படுத்தலாம்:

v  சாதி, தனித்து விளங்கிக் கொள்ள முடியாதது. அதை ஒரு அமைப்பின் அங்கமாகமே விளக்க வேண்டும்.
v  தனித்த சாதி என்று எதுவுமில்லை; ‘சாதிகள் என்பதே யதார்த்தம்.
v  பண்பாட்டால் ஒருங்கிணைந்த இந்திய சமூகத்தை செயற்கையாய் துண்டாக்கிக் காட்டுவது, சாதி.
v  சாதி, இந்திய சமூகத்தின் மீது இடப்பட்ட பொட்டலம்.
v  அகமணமுறையும் சாதியும் பிரிக்கமுடியாதவை.
v  தனது கதவுகளை மூடுவதன் மூலம் பிராமணர்கள் பிற சாதிகளின் கதவுகளையும் இழுத்து சாத்துகிறார்கள்.
v  ஒரு சாதியிலிருந்தே இந்தக் குழப்பங்கள் அனைத்தும் தோன்றின.
v  போலச்செய்வதன் மூலமும் விலக்கப்பட்டதன் மூலமும் இந்திய சமூகத்து வர்க்கங்கள் சாதியாக உருவெடுத்தன.
அம்பேத்கரின் அதிகம் வாசிக்கப்படாத இந்தக் கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் இரண்டு விஷயங்களை நான் கவனப்படுத்த விரும்புகிறேன்.

இந்தியா பண்பாட்டு ஒருமையைக் கொண்ட நாடு என்ற அம்பேத்கரின் சித்திரம் –
இது விவாதத்திற்கும் மறுபரிசீலினைக்குமான கருத்தாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.  அதிலும் குறிப்பாக, சாதியமைப்பு உருவாகுவதற்கு முன்பான இந்தியா சமரசம் நிலவும் நிலப்பகுதியாகத் திகழ்ந்தது என்று அம்பேத்கர் செய்யும் கற்பனையை நாம் கூடுதலாக விவாதிக்க வேண்டுமென்று நினைக்கிறேன். 

வெவ்வேறு இனக்குழுக்களாக இந்த நிலப்பரப்பிற்கு வந்து சேர்ந்த மக்கள் தங்களுக்குள் வெகுகாலம் முரண்பட்டு நின்று, பின்பொரு நல்ல நாளில் தங்களுக்குள் சமாதானத்தைக் கண்டடைந்தார்கள் என்று விவரிக்கப்படும் ‘பொற்கால கற்பனையின் அடிப்படைகள், நோக்கங்கள், தேவைகள் குறித்து நாம் யோசிக்கலாம்.

போலச்செய்தல் என்பது பிரக்ஞையற்ற, தன்னுணர்வற்ற, தூண்டல் காரியம் -
போலச்செய்தல் என்பது பிரக்ஞையற்ற, தன்னுணர்வற்ற, தூண்டல் காரியமாக நடக்கிறது என்று சரியாகச் சொல்லும் அம்பேத்கர், அதே சமயம் சாதிகள் தன்னுணர்வோடும் விழிப்போடும் பிற சாதியின் நடத்தைகளை பிரதி செய்கின்றன என்பதைத் தவற விடுவதாக நான் கருதுகிறேன்.  பிரக்ஞையோடு நிகழ்த்தப்படும் இந்த போலச்செய்தலை வேறு பெயரில், ‘திரும்பச்செய்தல் என்ற பெயரில் அழைக்க வேண்டும் என்பது எனது முடிபு.  அது குறித்து அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் பேசலாம்.

(தொடரும்)

7 comments:

N Kalyan Raman said...

வணக்கம்.

இந்த முக்கியமான கட்டுரை குறித்த தங்கள் விளக்கங்களுக்கு என் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேண். ஆனால் சில இடங்களில் அம்பேத்கரின் பொருளுக்கும் தங்கள் விளக்கத்துக்கும் இடையே சற்று வேறுபாடு இருப்பதாகத் தெரிகிறது. அவற்றை இங்கே சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

தாங்கள்: ”பிராமணர்கள் இந்த நாட்டின் பல்வேறு சீர்கேடுகளுக்குப் பொறுப்பானவர்கள் தாம் என்பதில் அம்பேத்கருக்கு மாற்றுக்கருத்துகள் இல்லை. அதற்கான பழி அவர்களையே வந்து சேரும் என்றும் அவர் கணிக்கிறார். அது தொடர்பான குற்றவுணர்வு அவர்களுக்கு இருக்க வேண்டியது அவசியம் என்றும் எழுதுகிறார்.”

அம்பேத்கர்: ”Similar in argument is the theory that the Brahmins created the Caste. After what I have said regarding Manu, I need hardly say anything more, except to point out that it is incorrect in thought and malicious in intent. The Brahmins may have been guilty of many things, and I dare say they were, but the imposing of the caste system on the non-Brahmin population was beyond their mettle. They may have helped the process by their glib philosophy, but they certainly could not have pushed their scheme beyond their own confines.”

பிராமணர்கள் எவ்வளவோ குற்றங்களுக்குப் பொறுப்பாக இருந்திருக்கலாம், இருந்தார்கள் என்றுதான் சொல்லவேண்டும், ஆனால் பிராமணரல்லாதோர் மீது சாதி அமைப்பை சுமத்துவது அவர்களுடைய திறனுக்கு அப்பாற்பட்டது. பிராமணர்கள்தான் சாதியை உருவாக்கினார்கள் என்று கூறுவது பிழையான சிந்தனை மட்டுமல்ல, வன்ம நோக்கமுடையது என்றும் அவர் கூறியிருக்கிறார்.

தாங்கள்: ”வரலாற்றின் ஏதோவொரு தருணத்தில் பிராமணர் என்ற பூசகர் வர்க்கம், பிற வர்க்கங்களிலிருந்து தன்னை ஒதுக்கிக் கொண்டு, தன்னைத் தானே தளையிட்டுக் கொள்வதன் மூலம் சாதியாக உருவெடுக்கத் தொடங்கியது. இது கண்டு அதன் அருகாமை வர்க்கங்கள் முதலில் குழம்பிப் போயிருக்க வேண்டும். இயல்பானவொரு பதட்டத்தை எதிர்கொண்டிருக்க வேண்டும். பிராமணர்கள் தங்களைத் தாங்களே அடைத்துக் கொள்வது அருகிலிருக்கும் பிறரின் இருப்பையும் கவலைக்குறியதாய் மாற்றுவதை உணர்ந்து கிலியடைந்திருக்க வேண்டும்.”

அம்பேத்கர் தன் கட்டுரையில் இப்படிப் பொருள்படும்படியாக எதையும் சொல்லியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. (பத்திகள் 40-44)

தாங்கள்: ”தனது கதவுகளை மூடுவதன் மூலம் பிராமணர்கள் பிற சாதிகளின் கதவுகளையும் இழுத்து சாத்துகிறார்கள்.”

இது பிழையான கூற்று. போலச் செய்தல் என்பது மற்ற செயல்பாடுகளைப் போலத்தான். ஒரு தன்னிச்சையான செய்கைக்கு அதைச் செய்பவர்தான் பொறுப்பாக இருக்கமுடியும். போலச் செய்தலின் உளவியல் காரணங்களை அம்பேத்கர் விளக்கியுள்ளார். அடுத்தவரின் தன்னிச்சையான செயல்பாட்டுக்கு பிராமணர்கள் எப்படிப் பொறுப்பேற்கமுடியும்? அம்பேத்கரின் விளக்கம் இதைத்தான் சுட்டுகிறது: சாதிகளின் உருவாக்கம் தாழ்த்தப்பட்ட சாதிகளைத் தவிர (அதாவது, மற்ற அனைவராலும் வெளியே நிறுத்தப்பட்ட சாதிகளைத் தவிர) மற்ற அனைத்துச் சாதியினரின் அவரவர் வழி செயல்பாட்டினால் கூட்டாக நிகழ்த்தப்பட்டது என்பதுதான்.

தாங்கள்: ”ஒரு சாதியிலிருந்தே இந்தக் குழப்பங்கள் அனைத்தும் தோன்றின.”

இப்படிப் பொருள்படும்படியாக அம்பேத்கர் தன் கட்டுரையில் எதையும் கூறியிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. உண்மையில் அம்பேத்கர் சாதிகளின் உருவாக்கத்தையோ பரவலையோ களேபரம் என்றோ குழப்பம் என்றோ இந்தக் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருக்கவில்லை. அதற்கான அறிவார்ந்த காரணங்களும் அவருக்குத் தட்டுப்படவில்லை என்று நாம் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

அம்பேத்கர் ஒரு சமூக அறிவியலாளரின் உள்ளச் சமநிலையோடு அறிதல் நியாயங்களுக்கேற்ப இந்தக் கட்டுரையை எழுதியுள்ளார். கட்டுரையிலிருந்து பெறப்படும் சாத்தியமே இல்லாத (பிராமணர்கள் பற்றிய) சில எதிர்மறைக் கருத்துகள் தங்கள் விளக்கத்தில் புகுத்தப்பட்டுள்ளன. இது தமிழ்ச் சூழலில் நிலை கொண்டுள்ள கதையாடலின் தாக்கம் என்றே கருதுகிறேன். எனவே, அக்கதையாடலுடன் முக்கியமான அம்சங்களில் முரண்படக்கூடிய அம்பேத்கரின் கட்டுரை இதுவரை அதிகம் பேசப்படாமலிருந்திருப்பது வியப்பளிக்கவில்லை.

நன்றி.








poovannan ganapathy said...

அம்பேத்கர் எழுதி உள்ள பல்லாயிரக்கணக்கான பக்கங்களில் பிராமணர்களை அவர் சாடாத பக்கங்கள் வெகு குறைவு.

பிராமணர்களை அவர் அளவிற்கு ஹிந்து மதத்தின் இழுவுகளுக்கு,சாதிகள்/சாதி கொடுமைகளுக்கு காரணம் என்று கடிந்து கொண்டவர்கள் வேறு யாரும் கிடையாது

http://www.columbia.edu/itc/mealac/pritchett/00ambedkar/txt_ambedkar_ranade.html

It is the Brahminic theory of Chaturvarna that ha.s been responsible not only for the defeat, but for the decay, of Hindu Society.

The rearing and guiding of a civilization must depend upon its intellectual class—upon the lead given by the Brahmins. Under the old Hindu Law the Brahmin enjoyed the benefit of the clergy and could not be hanged even if he was guilty of murder, and the East India Company allowed him the privilege till 1817. That is no doubt because he was the salt of the Earth. Was there any salt left in him? His profession had lost all its nobility. He had become a pest.

The Brahmin systematically preyed on society and profiteered in religion. The Puranas and Shastras which lie manufactured in tons are a treasure trove of sharp practices which the Brahmins employed to befool, beguile and swindle the common mass of poor, illiterate, and superstitious Hindus. It is impossible in this address to give references to them. I can only refer to the coercive measures which the Brahmins had sanctified as proper to be employed against the Hindus, to the encashment of their rights and privileges. Let those who want to know read the preamble to Regulation XXI of 1795. According to it, whenever a Brahmin wanted to get anything which could not be willingly got from his victim, he resorted to various coercive practices—lacerating his own body with knives and razors, or threatening to swallows some poison, were the usual tricks he practised to carry out his selfish purposes. There were other ways employed by the Brahmin to coerce the Hindus, which were as extraordinary as they were shameless. A common practice was the erection in front of the house of his victim of the koorh—a circular enclosure in which a pile of wood was placed; within the enclosure an old woman was placed, ready to be burnt in the koorh if his object was not granted. The second device of such a kind was the placing of his women and children in the sight of his victim and threaten[ing] to behead them. The third was the dhurna—starving on the doorstep of the victim.

This is nothing. Brahmins had started making claims for a right to deflower the women of non-Brahmins. The practice prevailed in the family of the Zamorin of Calicut, and among the Vallabhachari sect of Vaishnavas. What depths of degradation the Brahmins had fallen to!

poovannan ganapathy said...

http://www.ambedkar.org/ambcd/39B.Untouchables%20who%20were%20they_why%20they%20became%20PART%20II.htm

The basis adopted by the Census Commissioner for separation is to be found in the circular issued by the Census Commissioner in which he laid down certain tests for the purpose[f4] of distinguishing these two classes. Among those who were not hundred percent Hindus were included castes and tribes which :-
(1) Deny the supremacy of the Brahmins.
(2) Do not receive the Mantra from a Brahmin or other recognized Hindu Guru.
(3) Deny the authority of the Vedas.
(4) Do not worship the Hindu gods.
(5) Are not served by good Brahmins as family priests.
(6) Have no Brahmin priests at all.
(7) Are denied access to the interior of the Hindu temples.
(8) Cause pollution (a) by touch, or (b) within a certain distance.
(9) Bury their dead.
(10) Eat beef and do no reverence to the cow.

The explanation must of course fit in with the situation as it stood at the start, i.e, when the Untouchables were not Untouchables but were only Broken Men. We must ask why the Brahmins refused to officiate at the religious ceremonies of the Broken Men? Is it the case that the Brahmins refused to officiate? Or is it that the Broken Men refused to invite them? Why did the Brahmin regard Broken Men as impure? Why did the Broken Men regard the Brahmins as impure? What is the basis of this antipathy?
This antipathy can be explained on one hypothesis. It is that the Broken Men were Buddhists. As such they did not revere the Brahmins, did not employ them as their priests and regarded them as impure. The Brahmin on the other hand disliked the Broken Men because they were Buddhists and preached against them contempt and hatred with the result that the Broken Men came to be regarded as Untouchables.
We have no direct evidence that the Broken Men were Buddhists. No evidence is as a matter of fact necessary when the majority of Hindus were Buddhists. We may take it that they were.
That there existed hatred and abhorrence against the Buddhists in the mind of the Hindus and that this feeling was created by the Brahmins is not without support.

poovannan ganapathy said...

Why then did the non-Brahmins give up eating beef? There appears to be no apparent reason for this departure on their part. But there must be some reason behind it. The reason I like to suggest is that it was due to their desire to imitate the Brahmins that the non-Brahmins gave up beef-eating. This may be a novel theory but it is not an impossible theory. As the French author, Gabriel Tarde has explained that culture within a society spreads by imitation of the ways and manners of the superior classes by the inferior classes. This imitation is so regular in its flow that its working is as mechanical as the working of a natural law. Gabriel Tarde speaks of the laws of imitation. One of these laws is that the lower classes always imitate the higher classes. This is a matter of such common knowledge that hardly any individual can be found to question its validity.
That the spread of the cow-worship among and cessation of beef-eating by the non-Brahmins has taken place by reason of the habit of the non-Brahmins to imitate the Brahmins who were undoubtedly their superiors is beyond dispute. Of course there was an extensive propaganda in favour of cow-worship by the Brahmins. The Gayatri Purana is a piece of this propaganda. But initially it is the result of the natural law of imitation. This, of course, raises another question: Why did the Brahmins give up beef-eating?

To my mind, it was strategy which made the Brahmins give up beef-eating and start worshipping the cow. The clue to the worship of the cow is to be found in the struggle between Buddhism and Brahmanism and the means adopted by Brahmanism to establish its supremacy over Buddhism. The strife between Buddhism and Brahmanism is a crucial fact in Indian history. Without the realisation of this fact, it is impossible to explain some of the features of Hinduism. Unfortunately students of Indian history have entirely missed the importance of this strife. They knew there was Brahmanism. But they seem to be entirely unaware of the struggle for supremacy in which these creeds were engaged and that their struggle, which extended for 400 years has left some indelible marks on religion, society and politics of India.
This is not the place for describing the full story of the struggle. All one can do is to mention a few salient points. Buddhism was at one time the religion of the majority of the people of India. It continued to be the religion of the masses for hundreds of years. It attacked Brahmanism on all sides as no religion had done before.
Brahmanism was on the wane and if not on the wane, it was certainly on the defensive.

poovannan ganapathy said...

As a result of the spread of Buddhism, the Brahmins had lost all power and prestige at the Royal Court and among the people. They were smarting under the defeat they had suffered at the hands of Buddhism and were making all possible efforts to regain their power and prestige. Buddhism had made so deep an impression on the minds of the masses and had taken such a hold of them that it was absolutely impossible for the Brahmins to fight the Buddhists except by accepting their ways and means and practising the Buddhist creed in its extreme form. After the death of Buddha his followers started setting up the images of the Buddha and building stupas. The Brahmins followed it. They, in their turn, built temples and installed in them images of Shiva, Vishnu and Ram and Krishna etc.,-all with the object of drawing away the crowd that was attracted by the image worship of Buddha. That is how temples and images which had no place in Brahmanism came into Hinduism. The Buddhists rejected the Brahmanic religion which consisted of Yajna and animal sacrifice, particularly of the cow. The objection to the sacrifice of the cow had taken a strong hold of the minds of the masses especially as they were an agricultural population and the cow was a very useful animal. The Brahmins in all probability had come to be hated as the killer of cows in the same way as the guest had come to be hated as Gognha, the killer of the cow by the householder, because whenever he came a cow had to be killed in his honour. That being the case, the Brahmins could do nothing to improve their position against the Buddhists except by giving up the Yajna as a form of worship and the sacrifice of the cow.
That the object of the Brahmins in giving up beef-eating was to snatch away from the Buddhist Bhikshus the supremacy they had acquired is evidenced by the adoption of vegetarianism by Brahmins. Why did the Brahmins become vegetarian? The answer is that without becoming vegetarian the Brahmins could not have recovered the ground they had lost to their rival namely Buddhism. In this connection it must be remembered that there was one aspect in which Brahmanism suffered in public esteem as compared to Buddhism. That was the practice of animal sacrifice which was the essence of Brahmanism and to which Buddhism was deadly opposed. That in an agricultural population there should be respect for Buddhism and revulsion against Brahmanism which involved slaughter of animals including cows and bullocks is only natural. What could the Brahmins do to recover the lost ground? To go one better than the Buddhist Bhikshus not only to give up meat-eating but to become vegetarians- which they did. That this was the object of the Brahmins in becoming vegetarians can be proved in various ways.
If the Brahmins had acted from conviction that animal sacrifice was bad, all that was necessary for them to do was to give up killing animals for sacrifice. It was unnecessary for them to be vegetarians. That they did go in for vegetarianism makes it obvious that their motive was far-reaching. Secondly, it was unnecessary for them to become vegetarians. For the Buddhist Bhikshus were not vegetarians. This statement might surprise many people owing to the popular belief that the connection between Ahimsa and Buddhism was immediate and essential. It is generally believed that the Buddhist Bhikshus eschewed animal food. This is an error. The fact is that the Buddhist Bhikshus were permitted to eat three kinds of flesh that were deemed pure.

The question is why should a Hindu king have come forward to make a law against cow-killing, that is to say, against the Laws of Manu? The answer is that the Brahmins had to suspend or abrogate a requirement of their Vedic religion in order to overcome the supremacy of the Buddhist Bhikshus. If the analysis is correct then it is obvious that the worship of the cow is the result of the struggle between Buddhism and Brahminism. It was a means adopted by the Brahmins to regain their lost position.

poovannan ganapathy said...

The rnuider of Brihadratha Maurya by Pushyamitra has unfortunately passed unnoticed. At any rate it has not received the attention it deserves. It is treated by historians as an ordinary incident between two individuals as though its origin lay in some personal quarrel between the two. Having regard to its consequences it was an epoch - making event. Its significance cannot be measured by treating it as a change of dynasty-the Sungas succeeding the Mauryas. It was a political revolution as great as the French Revolution, if not greater. It was a revolution- a bloody revolution-engineered by the Brahmins to overthrow the rule of the Buddhist Kings. That is what the murder of Brihadratha by Pushyamitra means.
This triumphant Brahmanism was in need of many things. It of course needed to make Chaturvama the law of the land the validity of which was denied by the Buddhists. It needed to make animal sacrifice, which was abolished by the Buddhists, legal. But it needed more than this. Brahmanism in bringing about this revolution against the rule of the Buddhist Kings had transgressed two rules of the customary law of the land which were accepted by all as sacrosanct and inviolable. The first rule-made it a sin for a Brahmin even to touch a weapon. The second made the King's person sacred and regicide a sin. Triumphant Brahmanism wanted a sacred text, infallible in its authority, to justify their transgressions. A striking feature of the Manu Smrid is that it not only makes Chaturvama the law of the land, it not only makes animal sacrifice legal but it goes to state when a Brahmin could justifiably resort to arms and when he could justifiably kill the King. In this the Manu Smriti has done what no prior Smriti has done. It is a complete departure. It is a new thesis. Why should the Manu Smriti do this? The only answer is, it had to strengthen the revolutionary deeds committed by Pushyamitra by propounding philosophic justification.

These are the two limits, upper and lower, for determining the birth of Untouchability. Can we fix an approximate date for the birth of Untouchability? I think we can, if we take beef-eating, which is the root of Untouchability, as the point to start from. Taking the ban on beef-eating as a point to reconnoitre from, it follows that the date of the birth of Untouchability must be intimately connected with the ban on cow-killing and on eating beef. If we can answer when cow-killing became an offence and beef-eating became a sin, we can fix an approximate date for the birth of Untouchability. When did cow-killing become an offence? We know that Manu did not prohibit the eating of beef nor did he make cow-killing an offence. When did it become an offence? As has been shown by Dr. D. R. Bhandarkar, cow killing was made a capital offence by the Gupta kings some time in the 4th Century A.D.
We can, therefore, say with some confidence that Untouchability was born some time about 400 A.D. It is born out of the struggle for supremacy between Buddhism and Brahmanism which has so completely moulded the history of India and the study of which is so woefully neglected by students of Indian history.

ramasami said...

தர்மராஜ் அவர்களுக்கு,

வணக்கம். முக்கியமான கட்டுரைத் தொடர் இது - முக்கியமாக, அம்பேட்கர் அவர்களின் இந்த 'இந்தியாவில் சாதிகள்' கட்டுரை நம் தமிழச் சூழலில் விவாதிக்கவேபடாதவொன்றான பின் புலத்தில், அமைதி நிரம்பிய, ஆரவாரமற்றுத் தரவுகளை முன்வைத்து பின் உங்கள் கோட்பாடுகளைக் கட்டியெழுப்பும் உரையாடல் - நன்றாகவே வந்து கொண்டிருக்கிறது.

இது தமிழில் - ஒரு பேம்ஃப்லெட் பாணி பின் அடித்த புத்தகமாக வெளிவந்த நினைவு - 'நிகழ்' ஞானி™ அவர்கள் மூலமாக 'பரிமாணம்' கொண்டுவந்ததோ அல்லது சிவா அவர்கள் 'விடியல்' வெளியீடாகக் கொணர்ந்தாரோ? பல விஷயங்கள் நினைவிலேயே இல்லை. ஆனால், இது ஒரு கேனனிகல், ஒழுங்கான மொழிபெயர்ப்பாக இல்லை, சில திரித்தல்கள் இருந்தன என நான் கருதியதும் நினைவில் இருக்கிறது. எப்படியும் நான் வாங்கிய ஆறு பிரதிகள் உட்பட ஒரு ஆயிரம் பிரதிகூட ஓடியிருக்காது இது. தமிழ ஞானச் சூழல் என்பது திராவிட இயக்கங்களால் காயடிக்கப்பட்டது. :-(

நம் பக்கத்து கர்னாடகத்தில் கூட, இது மொழிபெயர்க்கப்பட்டு ஓரளவுக்குப் பரவலாகவே படிக்கப் பட்டிருக்கிறது. என் அனுமானத்தில் - அங்கு நம்மைவிட படிப்பாளர்கள் அதிகம். பாவலாக்காரர்கள் குறைவு. பரப்புரை மூளைச் சலவைகளும் அப்படியே.

எது எப்படியோ - ஜாதிப் பிரிவு மீதான ஒரு காத்திரமான, அறிவியல் பூர்வமான உரையாடலை ஆரம்பிப்பதற்கு இந்தக் கட்டுரை ஒரு மிக முக்கியமான ஆரம்பிப்புதான். உங்களுக்கு என் பிரத்யேகமான நன்றி.

சரி. அம்பேத்கர் அவர்களின் ஆங்கிலக் கட்டுரையை ஆழ்ந்து படித்திருப்பவன் என்கிற முறையிலும், நீங்கள் குறிப்பிடும் சமூகவியல்காரர்களை ஓரளவு படித்திருப்பவன் என்கிற முறையிலும் எனக்குச் சில கருத்துகள் இருக்கின்றன - அவற்றில் சில கீழே: (என் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டினால், தாராளமாகத் திருத்திக் கொள்கிறேன், சரியா?)

வால்டர் பெஜ்ஜட் - அவர்களின் 'இயற்பியலும் அரசியலும் (அல்லது) இயற்கைத் தேர்வு, மரபுவழியடைதல் கோட்பாடுகளை, அரசியல் அமைப்பின் தளத்திற்கு உபயோகப் படுத்துவது குறித்த சில சிந்தனைகள்' (Walter Bagehot / Physics and Politics or Thoughts on the Application of the Principles of ‘Natural Selection’ and ‘Inheritance’ to Political Society / Henry S. King & Co., London / 1872) புத்தகத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டியிருக்கிறீர்கள். அந்த மேற்கோள், பல பக்கங்களில் உள்ள விஷயங்களின் உங்களுடைய சாராம்சமா, அல்லது புத்தகத்திலுள்ள இந்தப் பத்தியைத் தவற விட்டுவிட்டேனா எனத் தெரியவில்லை. உதவ முடியுமா?

காப்றியேல் தாற்து - அவர்களின் 'போலச் செய்தலின் விதிகள்' (Gabriel Tarde / The Laws of Imitation / Henry Holt & Co., Newyork, 1903 ) புத்தகம் பற்றி; தாற்து அவர்கள் - குறிக்கோள்களை, சமூக உந்துதல்களையெல்லாம் (motives) அளக்கமுடியும் என்றெல்லாம் நினைத்தவர். அவருடைய 'போலச் செய்தல்' கருத்தை கிரகங்கள் சூரியனைச் சுற்றுவது (ஒரு கிரகத்தைப் போல இன்னொன்றும் சுற்றுகிறது என்கிற தத்துவப்பார்வை) போன்ற விஷயங்களிலிருந்து எடுத்து சமூகவியலுக்கு உபயோகப் படுத்தியவர். அவருடைய நீதிபதி, குற்றவியல் நிபுணப் பின்புலத்தில் இந்தக் கருத்தாக்கத்தைப் பார்த்தவர்; மேலும் இந்தப் புத்தகத்தில் ஏறக்குறைய முழுவதுமாக க்றிஸ்தவ மத நிறுவனங்களில் (=கத்தோலிக்க சபை) உள்ள அடுக்குப் பிரிவுகளுடன் அவருடைய 'போலச் செய்தல்' கருத்தைப் பொருத்தி, அதன் மேலடுக்குகளுக்குச் செல்ல கீழடுக்குக் காரர்கள் முயல்வதைப் பற்றி உரையாடுகிறார். இதனை - நீங்கள் எப்படி, அந்தக் கருத்தாக்கங்களின் பின்புலத்தைத் தாண்டி இந்தியச் சூழலுக்குப் பொருத்துகிறீர்கள் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை.

நிற்க - இந்த 'போலச் செய்தல்' கோட்பாடு பற்றியும், அதனை மக்கள் திரள்களுக்குப் பொருத்துவது பற்றியும் பல விமர்சனங்கள் அப்போதே எழுந்தன என்பதையும் நீங்கள் அறிவீர்கள்தானே?

இச்சமயம், காப்றியல் தாற்து அவர்களின் ஆராய்ச்சியை, என் இளம் வயதில் கொஞ்சம் இளக்காரமாகப் பார்த்துள்ளவன் நான் என்பதை, கொஞ்சம் வெட்கத்துடன் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். ஏனெனில் என்னுடைய சமூகவியல் ஆதர்சங்களில் ஒருவராக இருந்த எமீலு ட்யூர்கெய்ம் (Emile Durkheim) அவர்கள், மிகக் கிண்டலாகத்தான் தாற்து அவர்களை அணுகினார்; ஆனால் இக்காலங்களில் நான் அப்படியில்லை.

... தொடர்ந்து எழுதுங்கள். நான் நிச்சயம், குவிந்த கவனத்துடன், ஒரு முறைக்கு இரு முறை படிப்பேன். ஆக, உங்கள் வாசகர்களான 'ஐந்தாறு' பேருடன், ஏழாவது மனிதனாவதில் பெருமையடைகிறேன். (தமிழ் பிலிம் வொலகிடமிருந்து பிரதிமைகளையும், பிம்பங்களையும், உருவகங்களையும் கண்டமேனிக்கும் கடன் வாங்காமல், தமிழில் என்னால் எழுதவே முடியாதோ?​)

அம்பேட்கர் கட்டுரை மீதான என்னுடைய சில கருத்துகளை, அவர் மீதான உங்கள் கருத்துகளின் மீதானவற்றையும் மற்றொரு சமயம் எழுதுகிறேன்.

மீண்டும் நன்றி.

​__ரா™