Friday, 5 February 2016

அயோத்திதாசர் ஆகி வந்த கதை

அயோத்திதாசரின் பெளத்தத்தை முழுமையாக விளங்கிக் கொள்வதற்கு இரண்டு நிகழ்வுகளைத் தெரிந்திருத்தல் அவசியம் - ஒன்று, அயோத்திதாசர் வரலாற்றில் செயல்பட ஆரம்பித்த தருணம்; இரண்டாவது, அயோத்திதாசர் ஆகி வந்த பின்புலம்.

இதில் இரண்டாவதான, அயோத்திதாசர் ஆகி வந்த கதையை முதலில் பார்க்கலாம்.  சும்மா ஒரு மாற்றத்திற்காகத் தான்.  எல்லாவற்றையும்  முதலிலிருந்தே தொடங்க வேண்டுமா என்ன?

அயோத்திதாசர் கொஞ்சம் பழைய காலத்து மனிதர்.  பழைய காலத்தின் கடைசி மனிதர் என்று கூட சொல்லலாம்.  கதை போலச் சொல்லி நாம் கேட்டிருந்த திண்ணைப் பள்ளிக்கூடத்தில் தான் அவர் கல்வி கற்றிருக்கிறார்.   அதாவது தமிழ்.

தமிழ் என்றதும் இலக்கியத்தை மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையையும் சேர்த்தே கற்றுத் தந்திருக்கிறார்கள்.  மொழி வழி விரியும் வாழ்க்கையை.  தமிழ் எழுத்துக்களுக்குப் பின்னால் இலக்கணம் மட்டுமல்ல, ஒரு கச்சிதமான கருத்தியலே இருப்பதாக அக்காலங்களில் நம்பியிருக்கிறார்கள்.  பின்னாட்களில், அமுத எழுத்து - நச்சு எழுத்து என்று அயோத்திதாசர் பேசுவது அனைத்தும் அத்திண்ணைப் பள்ளிக்கூடத்தில் கற்றது தான்.  

இது ஒரு வேடிக்கையான மொழியியல்.   ‘சொற்கள் உருவாகும் போது தான் அர்த்தங்கள் உருவாகின்றன!’ என்று மொழியியல் சொல்லும் போது, ‘இல்லையில்லை, எழுத்துக்களுக்கும் அர்த்தங்கள் உண்டு!’ என்று நம்பும் மொழியறிவு.  இந்த வகை தர்க்கத்தை, அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்டது என்று சொல்லி இப்பொழுதெல்லாம் நாம் கற்றுக் கொள்வது இல்லை.  ‘இது என்னவொரு கட்டுப்பெட்டித்தனம்!’  என்பது நமது வாதம்.  ஆனால், இந்த மொழியியல் நம்பிக்கையை அப்படியே சமூக விமர்சனமாக அயோத்திதாசர் மாற்றிக் காட்டும் போது தான், அது வேடிக்கை மட்டுமே இல்லை என்று தெரிகிறது.  

அவர் நிறைய இடங்களில் நம்மை தான் ‘நூதனம்!’ என்று காட்டி சிரிக்கிறார்.  ‘எங்களுக்கெல்லாம் திண்ணைப் பள்ளிக்கூடங்களில் இப்படித்தான் சொல்லித் தந்தார்கள்’, ‘நாங்களெல்லாம் இப்படித்தான் படித்து வந்தோம்' என்பவை தான் அவரது முத்திரை வாக்கியங்கள்.  இலக்கியப் பனுவல்களுக்கு விளக்கம் சொல்லும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவர் திரும்பத் திரும்ப இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறார்.

மைஎன்றெல்லாம் நாங்கள் எழுதிப் படிக்கவில்லை; ‘…மெய்' என்று தான் எங்களுக்குச் சொல்லித் தந்தார்கள்.  ‘குழந்தை விளையாடுவது ‘பொம்மை’ இல்லை, அதைப் ’பொய்மெய்' என்று தான் சொல்லவேண்டும்.’  இப்படிச் சொல்லும் போது தான் அது வேடிக்கை மட்டும் இல்லை என்று தோன்றுகிறது.  அவர் சொன்னாரே என்று, எல்லா மையீற்று தமிழ்ச் சொற்களையும் மெய்யீற்றாக எழுதி வாசித்தால் மலைப்பாக இருக்கிறது.  இன்னும் இப்படியே அவர் ‘திரு'வை ‘திரி' என்றும், ‘சூடி'யை ‘…சுவடி' என்றும், ‘அறம்' மை ‘அறன்' என்றும் சொல்லும் போது அவர் பேசும் தமிழ் நாம் கேள்விப்பட்டிருக்காத வேற்று மொழி போலத் தெரிகிறது.  

‘எங்களுக்கெல்லாம் இப்படிச் சொல்லித் தரவில்லையே!’ என்று நாம் கேட்க வாயெடுப்பதற்கு முன் அவரே சொல்லி விடுகிறார் - ‘ஆனால், இப்படித்தான் எங்களுக்கு கற்றுத் தந்தார்கள்!’.  

‘அதெப்படி?  எங்கேயோ கோளாறு நடந்திருக்கிறது?  எங்கே நடந்தது இந்தக் கோளாறு?’ 
நம்முடைய இந்தக் கேள்விக்காகவே காத்துக் கொண்டிருந்தது போல ‘இந்திர தேச சரித்திரம்' என்று எழுத ஆரம்பித்து விடுகிறார்.  

அவருடைய இயல்பில் வலுவான ஒரு தர்க்கம் இருக்கிறது.  இந்த தர்க்கம் உதாசினப் படுத்தக்கூடியது இல்லை.  அவர் எழுதும் போது ஒரு சின்ன இடைவெளியில் மொழிக் காரணங்கள் சமூகக் காரணங்களாக மாறிவிடுகின்றன.  உருமாற்றம்.  அதன் பின், சமூகக் காரணங்கள் என்ற வலுவான அஸ்திவாரத்தின் மீது மொழிக் காரணங்கள் நிற்கத் தொடங்குகின்றன.

இதையே வேறு வார்த்தைகளில் இப்படிச் சொல்ல முயற்சிக்கலாம்.  மொழிக் காரணம் என்பது ஒரு யோசனை.   அதாவது, நஞ்செழுத்து, அமுத எழுத்து, ‘மை’யை ‘மெய்' என்று எழுது போன்ற அனைத்தும் யோசனைகள் மட்டுமே.  இந்த யோசனைகளை சமூகக் காரணம் என்ற நிகழ்வு தாங்கி நிற்கிறது.  நஞ்சைப் பார்த்த பிறர் அதைத் ‘தீரா(த) விடம்' என்றார்கள்,  அதன் அமிழ்தத்தை உணர்ந்த நாம் அதனைத் ‘தமிழ்' என்றோம்.  

ஆகவே சமூக நிகழ்வு தான் ‘மெய்’!  நிஜம், உண்மெய், ஸ்தூலம், துலக்கம், கட்புலன், பருப்பொருள், நிகழ் எப்படி வேண்டுமென்றாலும் சொல்லிக் கொள்ளலாம்.   இவை தான் அனைத்திற்கும் ஆதாரம்.  இவற்றிலிருந்தே மொழிக் காரணங்கள் தோன்றின.  அமுத எழுத்து - நஞ்சு எழுத்து என்ற யோசனை உலக நிகழ்வுகளிலிருந்தே தோன்றியது.

அப்படியானால், மொழி தீர்க்கமான ஞானத்திலிருந்து தோன்றியதா என்ற கேள்வி எழுவது இயல்பு.   மொழியைக் கடவுள் உருவாக்கினார் என்றே எல்லா மதங்களும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றன.   அந்த வாதத்திற்கும், இப்பொழுது ஞானிகள் உருவாக்கினர் என்று சொல்லும் வாதத்திற்கும் என்ன பெரிய வித்தியாசம்?  இரண்டுமே கதை தானே!   

திண்ணைப் பள்ளிக்கூட மொழியியல்களின் தெரிந்த குணம் தானே இது.  ஒரு பள்ளிக்கூடம் முருகன் தான் தமிழை உருவாக்கினான் என்று சொல்வது போல அயோத்திதாசர் படித்த பள்ளிக்கூடம், ‘இல்லை இல்லை, தமிழை உருவாக்கியது புத்தர்!’ என்கிறது.  

அடிப்படையில் இந்த வாதங்கள் எதிலுமே உண்மை இல்லை.   மொழி சாதாரண மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டது.   அது தான் உண்மை அல்லது உண்மெய், எப்படி வேண்டும் என்றாலும் எழுதிக் கொள்ளுங்கள்.

இதைக் கிடிக்கிப்பிடி கேள்வியாகக் கருதினீர்களா?   ஆனால், அவர் மிக எளிதாக அதைத் தாண்டிச் சென்று விடுகிறார்.

‘மொழிக்காரணம் எழுத்துக்களுக்குத் தானே தவிர, சப்தங்களுக்கு அல்ல’, என்கிறார்.  அதாவது, அமுத எழுத்து, நஞ்சு எழுத்து தான் உண்டே தவிர, அமுத ஒலி, நச்சு ஒலி இல்லை என்கிறார்.   ஏனெனில் சப்தங்கள் சாமானியர்களால் தான் உருவாக்கப்பட்டன.  அவர்களுக்கு அமுதம் - நஞ்சு என்ற பாகுபாடுகள் இல்லை;  ஆனால், அட்சரங்களை உருவாக்கியவர்கள் ஞானிகள்.  அவர்களுக்குள் பாகுபாடுகள் இருந்தன’.

அயோத்திதாசரின் திண்ணைப்பள்ளிக்கூடம் ‘மொழி, மொழி’ என்று பேசுவது அனைத்தும் எழுத்து மொழியைப் பற்றி தானேயொழிய, பேச்சு மொழி பற்றியது அல்ல.  பேச்சு மொழி இயற்கையாய் தோன்றியது.   அதன் தேவைகள் கருத்துப் புலப்படுத்தம் சார்ந்தவை மட்டுமே.  ஆனால், எழுத்து மொழி அப்படி அல்ல;  அது திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டது.   

இந்தத் திட்டமிடலுக்கும் ஒரு சமூகக் காரணம் இருந்தது.  

புத்தர், தான் கண்டடைந்த ஞானத்தை உலகெங்கும் கொண்டு செல்ல விரும்பினார்.  வெவ்வேறு மொழி பேசும் சமூகங்களுக்கும் அதைக் கொண்டு செல்வது அவரது விருப்பம்.  ஆனால், அக்காலத்தில் எல்லா மொழிகளும் பேச்சு மொழிகளாகவே (எழுதாக் கிளவிகள்) இருந்தன.  இந்தக் கிளவிகளை மட்டும் நம்பவே முடியாது.  சதா பேசிக்கொண்டே இருக்கும்.  எவ்வளவு பெரிய விஷயத்தையும் அரைத்து மாவாக்கி விழுங்கி விடும்.  எனவே எளிதில் மாற்ற முடியாத வடிவத்தில் மொழி இருந்தால் உத்தமம்.   இப்படித்தான் ஒலிகளுக்கு வரி வடிவங்களை ஏற்படுத்து என்று தீர்மானித்தார்கள்.  

அயோத்திதாசரின் நம்பிக்கையின் படி இவை அனைத்தும் பெளத்த சங்கத்தில் நான் நடந்தன.   அப்படி முடிவு செய்து திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட எழுத்துக்கள் மூன்று வகை: அவை, தமிழ்  என்ற திராவிட பாஷை, சமஸ்கிருதம் என்ற சகட பாஷை, பாலி என்ற மகட பாஷை.

இது அயோத்திதாசர் பள்ளி சொல்லும் எழுத்தைத் திட்டமிட்ட கதை.   மொழியும் தத்துவமும் ஒன்றை ஒன்று தழுவிக் கொண்ட கதை.  இதே போல் பல்வேறு கதைகள் இருக்கின்றன.  வேறு கதை ஒன்றையும் நான் கேட்டிருக்கிறேன்.

மொழியறிவையும் வான் அறிவையும் ஒரு கட்டத்தில் இணைக்க விரும்பினார்கள்.  இரண்டும் ஒன்றையொன்று ஆதரிக்க வேண்டுமென்பது அவர்களது ஆசை.  வானியல், கோள்கள் மொத்தம் பனிரெண்டு என்றது.  அதற்கு இணையாக, தமிழ் மொழியின் உயிரெழுத்துகள் இருந்தால் நல்லது என்று பட்டது.   ஆனால், ஆரம்பத்தில், உயிரெழுத்துகள் மொத்தம் பத்து தான் இருந்தன (குறில் ஐந்து, நெடில் ஐந்து).   இரண்டையும் இணைக்க வேண்டுமென்றால் இன்னும் இரண்டு எழுத்துக்களை உருவாக்க வேண்டும்.   அதையும் திட்டமிட்டு செய்தார்கள்.  அப்படி திட்டமிடப் பட்டவை தான் ‘ஐயும் ஓளவும்’.   இந்தக் காரியத்தை ஒரு தமிழ்க் கிழவியே செய்தார்.   அந்தக் கிழவிக்கு பின்னாளில் அதுவே பெயராகவும் மாறியது - ஓளவை!

இந்தக் கதைகளையெல்லாம் அப்படியே நம்ப வேண்டுமென்று அவசியம் இல்லை.  கதைகள் தானே!  ஆனால், அவற்றிற்கு உந்துதலாய் இருக்கக்கூடிய விஷயம் உண்மை.  எந்த அறிவும் இங்கு தனித்து இயங்கவில்லை.  ஒன்றையொன்று சார்ந்தே இருக்கின்றன அல்லது எப்பாடு பட்டேனும் தங்கள் கைகளை இணைத்துக் கொள்கின்றன.  மொழி, தத்துவம், வானியல், மருத்துவம், சிற்பவியல், கட்டிடவியல் என்று இன்னும் இருக்கிற அத்தனை வகை ஞானங்களும் ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்தவை.  

இந்த அடிப்படையில் அயோத்திதாசர் தமிழோடு மருத்துவத்தையும் சேர்த்தே கற்றிருந்தார்.  இப்படிக் கற்ற அறிவு தான் பின்னாளில் திருவிகாவின் காலையும், அம்மன் வழிபாட்டையும், தீபாவளி பண்டிகையையும், கார்த்திகை தீபத் திருவிழாவையும் ஒழுங்குபடுத்த அவருக்கு உதவியது.

அயோத்திதாசர் திண்ணைப்பள்ளியில் கற்றுக் கொண்ட மொழியறிவு முழுக்க முழுக்க எழுத்து சார்ந்தது.   அவர் எழுப்புகிற மொழிப் பிரச்சினைகள் அனைத்தும் எழுதுவது தொடர்பானவை.   ‘மை’ யென்று எழுதுவதா ‘மெய்' யென்று எழுதுவதா? ’திரு’ வா ‘திரி' யா?  ‘அறஞ் செய…’ என்று எழுதப்பட்டிருப்பதைஅறன் செயல்’ என்று வாசிப்பதாஅறம் செய்ய' என்று வாசிப்பதா?   அவ்வளவும் எழுதுவதால் வந்த சிக்கல்கள்.   புத்தர் பயந்தது நடந்து விட்டது.

எல்லாமே எழுத்துப் பிரதியில் நிகழ்ந்த கோளாறுகள் என்று தான் அயோத்திதாசர் நம்பினார்.  எனவே அவர் கடைசி வரை எழுத்துப் பிரதிகளை சந்தேகத்தோடே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.  அதன் மீது நம்பிக்கை இல்லை என்பதை விடவும், அவற்றை எளிதில் திரித்து விட முடிகிறது என்று அவர் நம்பினார்.   ஆனால், அதே நேரத்தில் ஒவ்வொரு எழுத்திற்கு ஒரு ‘மெய்ப்பொருள்' உண்டு என்பதை அவர் பூரணமாக நம்பினார்.

‘எங்களுக்கு இப்படித்தான் சொல்லித் தந்தார்கள்' என்ற அவரது முத்திரை வாக்கியத்தை நான் இப்படித்தான் புரிந்து கொள்கிறேன்.  பிரதிகளை நம்பாதே!  அவற்றின் மெய்ப்பொருளை நம்பு!   பிரதிகளை விடவும், அவற்றிலிருந்து அர்த்தங்களை உருவாக்கும் நிகழ்விற்கே அதிக நம்பகத்தன்மை இருக்கிறது.   பிரதிகளில் ‘மெய்’ இல்லை என்பது அவரது கோட்பாடாகவே இருந்தது.   இதன் வெளிப்பாட்டை அவர் மேற்கொண்ட அனைத்து மாற்று விளக்க முயற்சிகளிலும் நாம் பார்க்க முடியும்.

பிரதிகளை விடவும் வாழ்க்கையை நம்புகிற அயோத்திதாசரின் குணத்திற்கு மிகச் சரியான உதாரணங்களாக அவரது அம்மன் வழிபாடு குறித்த விளக்கத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.  

ஆடி மாதத்தில் செய்யப்படும் அம்மன் வழிபாட்டை ஆய்விற்கு எடுத்துக் கொள்கையில், அவரது பரிபூரண நம்பிக்கை அத் திருவிழா நிகழ்வுகளின் மீது தான் இருக்கிறது.  ஆடி மாதத்தில் நிகழ்த்துவது, பத்து நாள் நிகழ்த்துவது, ஊர்க் கட்டுப்பாடு விதிப்பது, காப்பு கட்டிக் கொள்வது, வேப்பிலைத் தோரணம் கட்டுவது, கூழ் காய்ச்சுவது என்று அத்திருவிழாவின் எந்தவொரு நிகழ்வையும் அவர் சந்தேகிக்கவில்லை.   ஏதாவது இடைச்செருகல் நடந்திருக்குமோ என்ற துளி குழப்பமும் அவரிடம் இல்லை.   வேப்பிலை வடிவில் அம்மன் தான் எழுந்தருளியிருக்கிறாள் என்பதைக் கூட நம்பி விடுகிறார்.  

ஆனால், அவர் சந்தேகமெல்லாம் அந்த அம்மனுக்குச் சொல்லப்படுகிற கதைகள் மீது தான்.  அந்தப் பிரதிகள் அனைத்தும் திரிக்கப்பட்டவை என்று அடியோடு மறுத்து விடுகிறார்.  இதே போன்ற தன்மையை தீபாவளிப் பண்டிகை குறித்த அவரது விளக்கத்திலும், கார்த்திகை தீபத் திருவிழா விளக்கத்திலும் நாம் பார்க்க முடியும்.  நிகழ்வுகள் நம்பகமானவை; எழுத்துப் பிரதிகள் திரிக்கப்பட்டுள்ளன.

எழுத்துப்பிரதிகளைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியின் போது (ஆத்திச்சுவடி, திரிக்குறள் போன்றவை) இந்த நம்பிக்கை அவரை சந்தேகப்பிராணியாகவே மாற்றி விடுகிறது.   திருவள்ளுவர் குறித்த கதைகள் பிரதிகளில் எவ்வாறு தொடர்ந்து திரிக்கப்பட்டன என்பதை அவரால் ஆணித்தரமாக நிரூபிக்க முடிகிறது.  ஜி. யு. போப் மாதிரியான ஐரோப்பியர்கள் திரிக்குறள் பிரதிகளிலிருந்து எதையுமே கற்றுக் கொள்ள முடியாது என்ற முடிவிற்கும் அவர் இந்த அடிப்படையிலேயே வந்து சேர்கிறார்.




இந்த இடத்தில் அவர் பயன்படுத்தும் ‘இலக்கணம் - இலட்சணம்' என்ற கருத்தாக்கங்களையும் நாம் கணக்கிலெடுக்க வேண்டும்.   போப் ஐயருக்கு இலக்கணம் தெரியும், ஆனால், இலட்சணம் தெரியாது என்பது தான் அவரது விமர்சனம்.  

எழுத்துப் பிரதி இயந்திரத்தனமானது.  அதில் இலக்கணம் மட்டுமே இருக்கிறது.    இலக்கணம், என்றைக்கும் அர்த்தத்தை வாரி வழங்காது.  பிரதியை மனிதர்கள் வாசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.   அப்பொழுதே (நிகழ்வு) அர்த்தம் உற்பத்தியாக முடியும்.   இந்த அர்த்த உற்பத்தியை அயோத்திதாசர், ‘இலட்சணம்' என்ற பெயரில் அழைக்கிறார்.

அவரது கணக்குப்படி  ஒரு பிரதிக்கு பல இலட்சணங்கள் இருக்க முடியும்.   ஆனால்,  ‘பெளத்த இலட்சணமே’ நேர்மையான இலட்சணம்; மற்ற அனைத்தும் அவலட்சணம். பெளத்த இலட்சணமே மெய்ப்பொருளை வெளிக்கொண்டு வருகிறது.   இந்த நேர்மையான வாசிப்பையே ஜி. யு. போப் மாதிரியான ஐரோப்பியர்கள் தொடர்ந்து தவற விடுகிறார்கள் என்பது தான் அவர் சொல்ல வருவது.


அயோத்திதாசர் மாதிரியானவர்கள் கற்று வந்த திண்ணைப் பள்ளிக் கல்வி முறையை வேண்டுமென்றே மிகைப்படுத்துகிறேனோ என்ற சந்தேகம் உங்களுக்குத் தோன்றலாம்.  அவர் மிக எளிமையான அர்த்தத்தில் பயன்படுத்திய சொற்களை நான் கருத்தாக்கங்களாக சித்தரிப்பது போலக்கூடத் தெரியலாம்.  ஆனால், பிரதிகள், இலக்கணம், இலட்சணம், பொருள்கொள்ளும் முறையியல், மெய்ப்பொருள் போன்ற கருத்தாக்கங்களை இணைக்கும் நீண்ட விவாதமொன்று தமிழ்ச் சூழலில் நடந்து வந்திருக்கிறது என்பதை நான் உங்களுக்கு நிரூபிக்க முடியும்.   அதாவது, அயோத்திதாசர் தனது கல்வி முறையைக் குறித்து நமக்கு சொல்லக்கூடிய விஷயங்கள் தமிழில் மரபாக இருந்து வந்த ஒன்று என்பதை என்னால் விளக்க முடியும்.  

Thursday, 4 February 2016

எதிர் வினை - ஆவுடையாள் கேட்ட பிச்சை

தர்மு,

உங்களுடைய ‘ஆவுடையாள் கேட்ட பிச்சை’ யைப் படித்து விட்டு இதை எழுதுகிறேன்.  நான் வாசித்தது சரி என்றால், இந்திய ஞான மரபில் அமானுஷ்யம் பற்றி நடந்த உரையாடலைக் கவனப்படுத்துகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.  ஆங்கிலத்தில் மிஸ்டிசிசம் என்று மேம்போக்காக இதைப் புரிந்து கொள்கிறார்கள்.

கலைகளின் ஆதார சுருதியே இந்த அமானுஷ்யம்.  கலையை புத்திபூர்வமாக அணுக முற்பட்ட மாடர்னிஸத்தை வீழ்த்துவதற்கு இந்த அமானுஷ்யத்தையே லத்தின் அமெரிக்க எழுத்துகள் பயன்படுத்திக் கொண்டன.  பகுத்தறிவுவாதத்திற்கும் கலைக்கும் என்றைக்குமே ஒத்து வந்திருக்கவில்லை என்பதை பெளத்தம் முதல் திராவிட இயக்கம் வரைக்கும் நம்மால் பார்க்க முடியும்.  கலை மனம் பகுத்தறியும் மனதை குறைத்தே மதிப்பிட்டிருக்கிறது.  உலகை தட்டையாகப் புரிந்து கொள்வதாகக் கலை, அறிவியலை கண்டித்தே வந்திருக்கிறது.

இதையெல்லாம் நீங்களே அறிவீர்கள்.  ஆனால், உங்களது ஆவுடையாள் கேட்ட பிச்சை, ஒரே நேரத்தில் அமானுஷ்யத்தையும் பகுத்தறிவையும் சமமாகப் பாவித்துப் பேசுவதாக நினைக்கிறேன்.  அமானுஷ்யத்தை நீங்கள் மறுத்தத்து போல் தெரியவில்லை.  ஆனால், ஏற்கனவே சொல்லியிருப்பது அமானுஷ்யம் இல்லை என்கிறீர்கள்.  அப்படியானால், அமானுஷ்யத்தில் விதங்கள் உண்டா என்ற கேள்வி எழும்புகிறது.  இதில் கலையின், அறிவின் பங்களிப்பு என்ன என்பதும் எனக்கு விளங்கவில்லை.  இது எனது முதல் சந்தேகம்.

எனது இரண்டாவது சந்தேகம், நீங்கள் எழுதியிருக்கும் வரலாற்று சம்பவம் குறித்தது.  கர்னல் ஆல்காட்டின் முயற்சியாலேயே அயோத்திதாசர் இலங்கைக்கு சென்று பெளத்தராக மதம் மாறினார் என்பது தெரியும்.  உங்களது ‘நான் பூர்வ பெளத்தன்' நூலில் அதைப் பதிவு செய்திருக்கிறீர்கள்.  ஆனால், ஆல்காட் பெளத்த மதமாற்ற நிகழ்ச்சியை இயக்கமாக மாற்ற விரும்பினார் என்பது போல ஒரு தகவலைச் சொல்கிறீர்கள்.  அதற்கு அயோத்திதாசர் சம்மதம் தெரிவிக்கவில்லை என்றும் அந்தக் கட்டுரையில் தொனிக்கிறது.  நானறிந்த வரையில் பெளத்த மத மாற்றம், அம்பேத்கராலேயே மாபெரும் இயக்கமாக செய்யப்பட்டது.  அயோத்திதாசருக்கு அப்படியொரு திட்டம் இருந்ததா?  இருந்தது என்றால் அது வரலாற்றில் என்னவானது?  அயோத்திதாசரின் பெளத்தம் சமூக இயக்கமாக மாறுவதை விடவும் அறிவுஜீவிகளின் மதமாகத் தான் இருந்தது என்று வேறு சில கட்டுரைகளில் படித்திருக்கிறேன்.  இதை நீங்கள் விளக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

எஸ். சின்னப்பன்

Wednesday, 3 February 2016

ஆவுடையாள் கேட்ட பிச்சை





நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின், அம்மாவின் கனவுகளில் மரகதப் பச்சை நிற பாம்புகள் வரத் தொடங்கின.   அம்மா எப்பொழுதுமே ப்ராய்டை நம்பியதில்லை.   இந்த விஷயத்தில் யுங் பரவாயில்லை என்பார்.  அதனால்,  சங்கரன்கோவிலுக்குப் போனோம்.  

அம்மாவுக்கு நாகசுனையை எட்டிப்பார்த்தால் போதும் என்று இருந்தது.   அப்படியே வருகிற வழியில் ஆவுடையாள் காதிலும் விஷயத்தைப் போட்டு வரலாம். 

தரிசனமெல்லாம் முடிந்து, புத்து மண்ணையும் எடுத்துக் கொண்டு வாசலுக்கு வந்தோம்.

நடையைத் தான் தாண்டியிருப்பேன்.  இல்லை.  தாண்டக்கூட இல்லை.  தாண்டுவதற்காக காலைத் தான் தூக்கியிருப்பேன்என் காதில், ரகசியம் பேசுகிற மாதிரி ஒரு குரல்

‘தருமராஜாஏதாவது குடுத்துட்டுப் போய்யா.’

யாரோ பொடதில அடிச்சா மாதிரி இருந்தது.  

திரும்பினால், வயசான ஒரு அம்மாநடையில் கையேந்தி நிற்கிறது.  
ஏதாச்சும் குடுத்துட்டு போய்யா.’  

என் பெயரைச் சொல்லிக் கேட்டதா?  

உடனே திரும்பி கோவிலுக்குள் பார்க்கிறேன்.  அடுக்கடுக்காய் இருள்.  அங்கே என் பதட்டம் சிறு துளி ஒளியாக நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

அகப்பட்ட பத்து ரூபாயைக் கையில் கொடுத்து விட்டு தலை தெறிக்க ஓடி வந்தேன்.  என்ன கொடுக்கனும்?  யார் அந்த அம்மா?  என் பெயர் சொல்லி எப்படி? 

நான் சொல்லக் கேட்டதும் அம்மாவின் முகம் ஜிவுஜிவுவென்று மாறியது.  என் கையை இழுத்துக் கொண்டு விறு விறுவென்று கோவிலுக்கு எதிர் திசையில் நடக்க ஆரம்பித்தார்.

‘என்னம்மா ஆச்சு?’

’திரும்பிப்பாக்காம  வேகமா நட!’  அன்றைக்கு நாங்கள் நடந்தது பேய் வேகம்.

***********
‘இப்பவும் ஒடம்பெல்லாம் பதறுது.  அது ஏதும் சங்கேதமோ!   என்னிடம் எதையோ சொல்ல முயற்சிக்கிறார்கள்.  யார்? தெரியல.  என்ன? தெரியல.  ஆனா, என்னை அவர்களுக்கு நல்லா தெரிஞ்சிருக்கு.  பேர் சொல்லுச்சே.இந்த அமானுஷ்யத்தை எப்படி விளங்கிக்கிறது?’

தாசர் என் இடது கை மணிக்கட்டை இறுக்க அழுத்தி அமைதியாயிரு என்றார்.

ஆல்காட்டைப் பார்ப்பதற்காக அடையார் தியோசபிக்கல் சொசைட்டிக்கு வந்திருந்தோம்.  மெலிதாய் ரீங்கரிக்கும் ஐரோப்பிய அமைதியை அந்த வளாகத்தில் வலிந்து ஏற்படுத்தியிருந்தார்கள்.  மேடம் பிளாவட்ஸ்கி வளர்த்த பதினெட்டு பூனைகளும் முனகிய படி வலிக்காமல் அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தன.  அங்கு வைத்து தான் அவரிடம் அதைக் கேட்டேன். 

என்னை அமைதியாயிருக்கச் சொன்ன தாசரின் உள்ளங்கை ஈரம் பாரித்து இருந்தது.

இன்றைக்கு முக்கியமான சந்திப்பு இருக்கிறது.  பெரிய அளவில் ஒரு பெளத்த மறுமலர்ச்சியை இந்தியாவில் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பது ஆல்காட்டின் ஆசை.   அதற்காக தாசரின் தலைமையில் குறைந்தபட்சம் ஆயிரம் பேராவது பெளத்த மதம் மாறுவது அவரது திட்டம்.   தாசர் தான் இன்னமும் பிடியே கொடுக்காமல் இருக்கிறார்.   இதற்கு மேல் தாமதிப்பது நல்லதும் இல்லை.    முடிவாக ஒரு பதிலை இன்றைக்கு சொல்லியே ஆக வேண்டும்.  அது நல்ல பதிலாக இருக்கட்டும் என்று மிரட்டுகிற தொனியில் கூட ஆல்காட் சொல்லியிருந்தார்.   எனவே தான் தாசர் பதட்டமாக இருந்தார்.

‘ஆல்காட்டிற்கு இன்றைய நாள், நல்ல நாள் இல்லையோ’ என்று நான் சிரித்தேன்.  ஆமாம் என்பது போல் என் மணிக்கட்டில் மீண்டும் ஒரு அழுத்து அழுத்தினார்.   

எங்களைப் போல இன்னும் சிலரும் கூட ஆல்காட்டை சந்திக்க அங்கே காத்திருந்தனர்.  எல்லோரும் தூய ஆடைகளையே அணிந்திருந்தனர்.  எல்லோருக்கும் இரண்டிரண்டு பெரிய காதுகள் இருந்தன.   அதை வைத்துக் கொண்டு எல்லாவற்றையும் கேட்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.  இதனிடையே ஆல்காட் தயாராகி விட்டார் என்றும் இன்னும் சில நிமிடங்களில் அவரைச் சந்திக்கலாம் என்றும் ஒரு சிப்பந்தி சொல்லி விட்டுப் போனார்.

தாசர், ‘அமானுஷ்யம்,  பூனையைப் போன்றது.’ என்றார்.  ‘அது எப்பொழுதும் சீமாட்டியின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு தங்களை ஓவியம் என்றே சொல்கிறது.  இந்துக்கள் என்பாரின் கோவில்களில் கலா ரூபங்கள் இருப்பதாகவும், அதுவே இந்த தேசத்தின் ஆன்மா என்றும் நெடுங்காலமாகச் சொல்லி வந்திருக்கிறார்கள்.  அந்த ஆன்மா கல்படிவமாக இறந்து போயிருக்கிறது.  அதற்கு உணர்ச்சிகள் இல்லை.  என்றைக்கு அது மனிதர்களுக்குள் பாரபட்சம் பார்த்ததோ அன்றைக்கே அது தனது கலைத் தன்மையை இழந்து விட்டது.’   

அந்த நேரம் நீலகிரித் தைல வாசனையொன்று எங்களைக் கடந்து போனது.  யார் என்று நாலாபக்கமும் பார்த்தோம்.  யாருமில்லை.  வெறும் வாசனை தான் போயிருக்கிறது.
  
‘ஆனால், சங்கரங்கோவில் வாச நடையில் எனக்குள் நிகழ்ந்த பரவசம் உண்மை தானே?  ஆவுடையாள் தானே என்னை அழைத்தாள்?  மை போன்ற இருட்டிலிருந்து அந்தக் குரலைக் கேட்டேனே நான்’.   இதைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது மூக்குத்தி அணிந்த பெண் முகமொன்று எனக்குள் வெட்டி மறைந்தது.

‘ஆமா, ஆவுடையாள் தான் உன்னை அழைத்தாள்!’ இதில் என்ன சந்தேகம் என்பது போல தாசர் பார்த்தார்.

‘அது ஆவுடையாள் தான் என்றால், அவள் என்னிடம் என்ன கேட்க விரும்பினாள்?’

’பிச்சை’ என்றார் தாசர்.  எனக்குக் கோபம் கோபமாக வந்தது.  பெளத்தர்கள் கலை வடிவங்களை குறைத்து மதிப்பிட்டார்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்.  அது இவ்வளவு கேவலமாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை.  இந்த விஷயத்தை இவரிடம் ஆரம்பித்திருக்கக் கூடாது.  தவறு என்னுடையது தான்.  விட்டால் ‘பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே..’ என்று கூட அவர் சொல்லத் தொடங்கலாம்.  ஆனந்த கூமாரசாமி இந்நேரம் எங்கிருப்பார்?  ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தி கூட இந்த வளாகத்தில் தானே இருக்க வேண்டும்!  

அந்த நேரம் ஆல்காட் வருவதற்கான பரபரப்புகள் எழும்பத் தொடங்கின.   சிப்பந்திகள் உயிர் பெற்று எழுந்தார்கள்.   18 பூனைகளும் அவரை வரவேற்க ஓடின.  ’வா, போய் விடலாம்' என்று தாசர் என் கைகளை இழுத்துக் கொண்டு கிளம்பினார்.

‘ஆல்காட்டை பார்க்க வேண்டாமா?’ 

‘அவர் காத்திருப்பார்.  வா, போகலாம்'

***********
நாங்கள் சங்கரன்கோவிலுக்கு வந்த போது சித்திரை தேரோட்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது.  தேரிழுக்க ஆட்கள் பத்தவில்லை.  தேரை இழுத்து நடு ரோட்டில் நிறுத்தியிருந்தார்கள்.  பக்தர்கள் அலைகடலென திரள வேண்டுமென்று மைக் செட் அறைகூவிக் கொண்டிருந்தது. 

‘தேர் இழுக்கப் போகிறோமா?  கோவிலுக்குள் போகிறோமா?’

‘இரண்டும் இல்லை.  வேறொரு இடத்திற்கு’, என்று தாசர் நடக்கத் தொடங்கினார்.

அவர் என்னை சங்கரன்கோவிலின் சேரிக்கு அழைத்து வந்திருந்தார்.   இப்பொழுது காந்தி நகர் என்று பெயர் சூட்டியிருக்கிறார்கள்.    அங்கு சின்ன பிள்ளையார் கோவில் ஒன்று இருந்தது.   ஆனால், ஆள் அணக்கமே இல்லை.  தூரத்தில் ஒரு ஆள் மட்டும் தனது வேட்டியை அவிழ்த்து சூரியனுக்குக் காட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

‘அமானுஷ்யம் இங்கே தான் சுழன்று கொண்டிருக்கிறது.’ என்றார் தாசர்.  ‘இன்னும் கொஞ்ச நேரம் ஆகட்டும்.  கோவில் தேர் நிலைக்குத் திரும்பி விட்டது என்று தெரிந்ததும், இங்கே பத்திருபது மார்பளவு மனிதர்கள் ஒன்றாய்க் கூடி ஒரு சடங்கு செய்யத் தொடங்குவார்கள்.’  

‘மார்பளவு மனிதர்களா?’

‘ம்.  முழு உடலோடு யாரையும் அந்தச் சடங்கில் அனுமதிப்பதில்லை.’

‘மீதி உடலை என்ன செய்வது?’

‘வீட்டில் விட்டு விட்டு வர வேண்டியது தான்.  ஏறக்குறைய பாஸ்போர்ட் சைஸ் புகைப்படம் மாதிரி வர வேண்டும்.’

‘அந்தச் சடங்கில் இந்தச் சமூகத்தின் பேரான்மாவை மெல்ல மெல்ல அவிழ்க்கத் தொடங்குவார்கள்.   அப்பொழுது அதிலிருந்து பெருகும் போதத்தை நிழலில் உலர வைத்து, நெற்றியில் பூசிக் கொள்வார்கள்.   பின் சூரியன் மறையத் தொடங்கும்.   சித்திரைச் சந்திரன் பூரணவாசியாக துலங்கிக் கிளம்பும்.   அவ்வளவு தான் சடங்கு.  எல்லா பெரிய கோவில்களின் சந்தடிகளும் அடங்கிய பெரு வெளியில் தான் இந்தச் சமூகத்தின் ஞானம் தளும்பி நிற்கிறது.’

‘இது ஏன் இப்படி அந்தரங்கமாக நடக்க வேண்டும்?’

‘அனந்தனும் சிதம்பரனும் தான் அந்தரங்கம்.  இங்கே நடப்பது பகீரங்கம்.’

*************

அம்மாவின் கனவுகளில் அதன் பின் பாம்புகள் வரவில்லை.  ‘பாத்தியா, யுங் சொன்னது தான் சரி.’

‘அன்னைக்கி என்னிய பேர் சொல்லிக் கூப்பிட்டது யாரு?  ஏன் அங்க இருந்து ஓடி வந்தோம்?’

‘அந்த ஆவுடையா தான்.  உன்ன பிச்ச கேட்கா’

‘என்ன சொல்ற நீ?’

‘வரிசயா உனக்கு மூத்தது எல்லாம் ஒண்ணொன்னா செத்துப் போயிருச்சுப்பா.  அதான் நீ பொறந்ததும் அவட்ட கொண்டு போயி போட்டுட்டேன்.  ‘இது உன் புள்ள, நீயே காப்பாத்து’ ன்னு.   காப்பாத்திட்டாள்ள!   அப்புறம் ஒரு படி தவுடு குடுத்து உன்னய பிச்சையா வாங்கிட்டு வந்தேன்.  ரெண்டு வயசு வரைக்கும் உன்ன ‘பிச்சயானு' தான கூப்புடுவோம்.  இப்ப வந்து அதத் திரும்பக் கேட்டா, தருவனா நான்?’

எனக்கு இப்போது இருப்பதெல்லாம் ஒரே ஒரு சந்தேகம் தான்.   

அயோத்திதாசர் பெண் தானோ?