Wednesday, 7 November 2018

96 - தமிழ்க் காதல் மொழி

ஜானுவைப் பார்த்ததும் ராம் துவண்டு போகிறான்.  மற்றவர்கள் முன்னிலையில் ஜானுவுடன் சகஜமாகப் பேசவோ பழகவோ அவனால் முடிவது இல்லை.  ஜானுவோ படு இயல்பாக இருக்கிறாள்.  

ராம் அடையும் சங்கோஜம் அவளுக்கும் நன்றாகவே தெரிகிறது.  எனவே, கூடுமானவரை  ரகசியமாக அவனோடு பேசத் தொடங்குகிறாள்.  ‘என்னாச்சு?’ என்று ஜாடையிலேயே கேட்பது.  ஒரக்கண்ணால் பார்ப்பது, திரும்பிப் பார்த்து  சிரிப்பது.  அவன் விரும்புகிற பாடலை மட்டும் பாடாமல் அலைய விடுவது. ‘வாய் திறந்து தான் கேளேன்…’ என்று சீண்டுவது.  அவன் பிறர் முன்னிலையில் எதையும் / எதுவும் கேட்க மாட்டான் என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.  அதை ரசிக்கவும் செய்கிறாள்.  ஆனாலும், தனது சீண்டல்களை அவள் எங்கும் நிறுத்துவது இல்லை.  

இந்தச் சீண்டல்களுக்கே நாம் ‘காதல் மொழி’ என்று பெயர் வைத்திருக்கிறோம்.

காதல், முரண்பட்ட இரண்டு குணாம்சங்களுக்குள் நிகழ்கிறது என்றொரு சொலவடை உண்டு.  96ல் இது ஆணின் சங்கோஜமாகவும், பெண்ணின் தைரியமாகவும் காட்டப்படுகிறது. 



இந்தக் கூச்சம் / தைரியம் என்றால் என்ன?  

ராமின் சங்கோஜத்திற்கானக் காரணங்கள் வெளிப்படையாய்ச் சொல்லப்படுவது இல்லை.  ஆனால், ராம் ஜானுவைப் பார்த்துப் பதுங்குவதை பம்முவதை எல்லோரும் அறிந்திருந்தார்கள்.  ராம், ஜானு உட்பட எல்லோருக்குமே அது ‘காதல்’ என்று விளங்கியது.

தமிழ்த் திரைப்படங்களில் காதல் எப்பொழுதுமே தனிப்பட்ட விஷயம் இல்லை.  அதாவது, இரண்டு நபர்கள் மட்டுமே சம்பந்தப்பட்ட காரியம் இல்லை.  

தோழர், தோழியர் சூழ்ந்த ஒரு பட்டாளமாகத்தான் காதல் நடக்கிறது.  காதல் அந்தரங்கமானது என்றால், அதைப் பகிரங்கமாக நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தமிழறிஞர்களிடம் கேட்டால், காலங்காலமாகவே இது இப்படித்தான் என்று ‘பாங்கன்’, ‘பாணன்’, ‘தோழி’ என்று சான்றுகள் காட்டக்கூடும்.  தமிழில் காதல் மொழி ஏன் ஒரு குழுவின் மொழியாக இருக்கிறது?  அல்லது, காதலர்களுக்கு இடையே ஒரு பாங்கனோ அல்லது தோழியோ தூது செல்ல வேண்டியிருப்பது ஏன்?  ஒரு துபாஷி போல அல்லது ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரைப் போல.  

தலைவன் நினைப்பதை தலைவிக்கும் தலைவி விரும்புவதை தலைவனுக்கும் மொழிபெயர்ப்பதற்கு ஒரு ஆள் தேவைப்படுகிறது என்றால் அங்கே காதல் என்று எதைச் சொல்வது என்று குழப்பம் ஏற்படுகிறது.  ஒருவரையொருவர் உணர்ந்திராத இருவர் தானா தமிழில் காதல் செய்து கொள்கிறார்கள்?

ஆனால், உண்மையில் அந்தத் தூதர்கள் காதலர்களுக்கிடையில் செயல்படுவதை விடவும், நமக்கும் அந்தக் காதல் கதைக்கும் இடையே தான் அதிகமாகத் தூது செல்கிறார்கள்.  காதலர்களை விடவும் பார்வையாளர்களான நமக்குத் தான் அவர்கள் அதிகம் தேவைப்படுகிறார்கள்.  காதலர்களின் ஒவ்வொரு காதல் பேச்சையும் இந்த மொழிபெயர்ப்பாளர்களே நமக்குக் காதல் பேச்சாக மாற்றிக் காட்டுகிறார்கள்.

காதலி தனது உணவிலிருந்து சில பதார்த்தங்களை காதலனுக்கு வழங்கும் போது, அது குழுவினரின் கைகளுக்குள் மாறி வரும் பொழுதே அது காதல் பரிமாற்றமாக மாறுகிறது.  அப்படி கடந்து வராத வரை அது இல்லாதவனுக்கு வழங்கும் யாசகம்.  அது கருணை அல்ல காதல் என்று சொல்கிறவர்கள் நண்பர்கள்.

நோயிலிருந்து மீண்டு வந்த காதலியை தோழிகளும் பாணன்களும் விசாரிக்கும் பொழுது காதலன் மட்டும் விசாரிக்காமல் தயங்கி நிற்பது தான் காதலின் தீவிரத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது.  

சாதாரண செய்கைகளைக் காதல் செய்கைகளாக நமக்கு மாற்றிக் காட்டுவது காதல் தூதர்களின் வேலை. வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்கள்.  அந்த வேறுபாட்டை உணர்ந்து கொள்வதன் மூலமே பார்வையாளர்களான நாம் அங்கே காதல் நிகழ்கிறது என்று விளங்கிக் கொள்கிறோம்.  உண்மையில், அவர்கள் காதலர்களுக்கு இடையே அல்ல, காதலர்களுக்கும் நமக்கும் இடையே தான் தூது சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.  

ஒரு வகையில், அங்கே காதல் இருப்பதாக நாம் அனுமானிப்பதற்கு அந்த மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள்.  ஆதியிலிருந்து தமிழ்ப் படைப்புலகில் காதல் இப்படித்தான் வெளிக்காட்டப்பட்டிருக்கிறது.  எந்தவொரு படைப்பிலும் காதலர்கள் பார்வையாளர்களான நம்மிடம் நேரடியாகத் தங்கள் காதலைச் சொல்ல முயன்றது இல்லை.  அல்லது, அப்படிச் சொன்னாலும் நமக்கு அது காதலாகத் தோன்றுவது இல்லை.  

காதல் மொழி எப்பொழுதுமே இது போன்ற தூதுக்களால் தான் நிரம்பியிருக்கிறது.  ஒரு மலர், பரிசுப்பொருள், தின்பண்டம் என்று குறியீடுகளால் நிரம்பியிருக்கிறது.  

வகுப்பறையில் எல்லோருக்கும் அவரவர் ஏடுகளைத் தருகையில், ஒருவனுக்கு மட்டும் செல்லமாய் தலையில் அடித்துத் தருவதும், அடுத்திருப்பவனுக்கு முகத்தில் விசிறுவதும் காதலின் வெளிப்பாடாகத் தோன்றுவதற்கு இந்த வேறுபடுத்தலே காரணம்.  அதே போல, நண்பன் கோமாளியாகவும் (பஃபுன்), தோழி விபரமானவளாகவும் சித்தரிக்கப்படுவதும் இதனால் தான்.

சின்னச் சின்ன செய்கைகளையும் காதல் மொழியாக மாற்றிக் காட்டுவதை காதலர்களின் நண்பர் குழாமே செய்கிறது.  எந்தவொரு மொழியிலும் அர்த்தங்களை உருவாக்குவது குறிப்பானோ குறிப்பீடோ அல்ல, அவற்றிற்கிடையேயான தர்க்கமே என்பது போல இதை விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.  சசூரின் வார்த்தைகளில் சொல்லப்போனால், அந்த நண்பர் குழாம் ஒரு ‘இடுகுறித்தன்மை’; பியர்ஸின் வார்த்தைகளில் இது ‘விளக்கமளிப்போன்’. 

தமிழ்க் காதல் மொழி ஒரே நேரத்தில் இடுகுறித்தன்மையையும் (கோமாளி) விளக்கமளித்தலையும் (தோழி) கொண்டு இயங்குகிறது.  

இதுவொரு முக்கியமான தருணம்.  காதல் மொழியைத் தமிழ் ஆண்மை இடுகுறியாகவும், பெண்மை தர்க்கத்தோடும் அணுகுகிறது.  தமிழ்க் காதலன் தனது கதை சொல்லும் குரலாகக் கோமாளித்தனத்தை தேர்ந்தெடுத்தால், பெண் சூட்சுமத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாள்.  இன்னும் ஒரு படி மேலே போய்ச் சொல்வதானால், ஆண்மை இடுகுறியாகவும், பெண்மை விளக்கங்களோடும் காதலை அர்த்தப்படுத்துகிறது.  

சசூரின் ஆண் மொழியியல், மொழியின் தடைகளைக் கடந்து, அது மறைத்து நிற்கும் நிஜத்தைக் கவனப்படுத்தவே பெரிதும் விரும்புகிறது.  அதாவது, வார்த்தைகள் மேகம் போல உண்மையின் மீது கவிந்திருக்கின்றன என்று அது கருதுகிறது.  மொழியின் பயன்பாடே அம்மூடாக்கை விலக்குவது தான்.  அது தான் உண்மைக்கான தேடலும் கூட.  

பியர்ஸின் பெண் மொழியியல், மொழியைத் தடையென யோசிப்பது இல்லை.  வார்த்தைகள் உருவாக்கும் அர்த்தமும் தனது அங்கமே என அது யோசிக்கிறது.

காதலியின் உள்ளக் கிடக்கையை தோழியே (விளக்கமளிப்போள்) பெரும்பாலும் வெளிப்படுத்துகிறாள்.  அவள் வேறு தோழி வேறு இல்லை.  

காதலனுக்கோ, தோழன் ஒரு பஃபுன் (இடுகுறி).  மீறி, தன் உணர்வைப் பேச வேண்டி வந்தால் தன் நெஞ்சோடு பேசிக் கொள்கிறான்.  காதலியின் அந்தரங்க உணர்வுகளைப் பேசுகிறவளாகத் தோழி உருவாக்கப்பட்டாள் என்றால், காதலனின் அந்தரங்கத்தை அவனே தன் மனதிற்குள் சொல்லிக் கொள்கிறான்.

தமிழகக் காதல் மொழியை ஆண் ஒரு வகையாகவும், பெண் ஒரு வகையாகவும் கையாளுவதன் வெளிப்பாடே 96ல் ஜானுவுக்கும் ராமிற்குமான வேறுபாடுகள்.  

ராமிற்குக் காதல் மொழி ஒரு சராசரி ஆணுக்கானதைப் போல கடந்து செல்ல வேண்டிய பொய்யாகவே தெரிகிறது.  அவன், காதல் மொழியைப் பேசுவதற்குத் திக்குகிறான்.  அல்லது அம்மொழியை அவன் கற்றுக் கொள்ளவே இல்லை. காதல் அவனைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு பொய்.  எல்லோரும் ஏற்றுக் கொண்ட பொய்.  அது, காமத்தைத் தான் வேறு வேறு வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.         

ஜானுவைப் பிறர் முன்னிலையில் கண்டதும் ராம் அடையக்கூடிய பதட்டம் அவனை ஒரு நோய் போல் பற்றியிருப்பதன் காரணமும் இது தான்.

ஜானு ஒரு முறை தற்செயலாய் ராமைத் தொட்டு விட தாங்க முடியாமல் மயக்கமடைகிறான்.  ஜானுவோ ராமின் இதயத்தைத் தொடுகிறாள், ராமிற்கோ அது பெண்ணின் ஸ்பரிசமாகத் தெரிகிறது.  இந்த மயக்கம், 22 வருடங்கள் கழித்தும் ராமிற்கு ஏற்படுகிறது. 


தமிழ் ஆண்கள் காதல் மொழியைப் பேசத் திக்குவதும், பெண்கள் சரளமாகப் பேசுவதும் ஏன்? 

Monday, 5 November 2018

நமது நாவல்கள் ஏன் உச்சம் பெறுவது இல்லை?



சுபிட்ச முருகனின் அடிப்படையான சிக்கல் உடலுறவு.  இன்னும் குறிப்பாகச் சொல்வதானால், உடலுறவுக்கு முன்னும் பின்னும் தோன்றும் மன மாறுபாடுகள்.  உடலளவில் தோன்றும் கோளாறுகளுக்கு ஊழ்வினை தான் காரணமோ என்று கதாநாயகன் குழம்பிக் கொள்கிறான்.   அவ்வூழை அறுத்தெறிவதற்காக பழனி மலைக்கு வந்து சேர்கிறான்.  எச்சில் சாமியார் மேற்பார்வையில் முருகனின் அருளும், வாக்கும் அவனுக்குக் கிடைக்கிறது.  ‘போய் விவசாயம் பண்ணு!’ என்று முருகன் அவனுக்கு அருள் சொல்கிறார்.     அவனது உடலுறவுச் சிக்கல் இப்படியாகத் தீர்த்து வைக்கப்படுகிறது.



************
தமிழில் வேளாண்மை, வன்கலவி போலவே கற்பனை செய்யப்பட்டிருக்கிறது.  அதுவும், ஆண்மை மேலோங்கிய வல்லுடலுறவு.  இதற்கு எதிரிணையாக, கேரளத்தை சாக்காகக் கொண்ட பெண்மை மேலோங்கிய சம்போகம் என்ற கற்பனையும் நம்மிடம் உண்டு.  வேட்டையை விடவும், மீன்படித்தலை விடவும் அதிகபட்ச பெண் பங்களிப்பைக் கொண்ட விவசாய உணவு உற்பத்தி முறையை ஆண் குணமாகக் கற்பனை செய்வதற்கே நமது மரபு பழக்கியிருக்கிறது.

வேளாண்மை குறித்து நமக்கு நினைவிலிருக்கும் சித்திரங்களை யோசித்துப் பாருங்கள்.  குறைந்த ஒளியில் எடுக்கப்பட்ட உழுத வரிகள் ஓடிய, ஒரு சம்போகத்திற்குப் பின் அயர்ந்து உறங்கும் பழுப்பு நிறக் கரம்பை நிலம்;  காளை பூட்டிய ஏரோடு சேறு கலங்கிய நிலத்தை முயங்கும் உழவன்;  ருதுவடைந்த குதூகலிப்போடு சிரித்து மயக்கும் பச்சை வயல்; நிறைமாதக் கர்ப்பத்தை சுமந்த களைப்பில் புசு புசுவென மூச்சு வாங்கும் அறுவடைக்குத் தயாரான வயல்;  பிரசவ கவிச்சு வீசும் அறுவடை முடிந்த வயல்.  உடலுறவை ஆணின் வன்கலவியாகக் கற்பனை செய்வதற்கு வேளாண்மை ஒரு சந்தர்ப்பம்.  

அஞ்ஞாடியில் பூமணி இன்னும் ஒரு படி மேலே போய், விவசாயமே மனித சமூகத்தை ஒருபால் காதலிலிருந்து இருபால் காதலுக்குப் பழக்கியது என்கிறார்.  அதாவது, வேளாண்மை உடலுறவை உற்பத்தி சார்ந்து யோசிக்கப் பழக்கியது.  உடலுறவில் செலவிடப்படும் உழைப்பே குழந்தை என்ற வணிகப்பொருளாக மாறுகிறது என்ற யோசனை இதன் விளைவு.  

உழவே வேளாண்மை என்பதை விட மிகச் சிறந்த முட்டாள்குறுக்கம் வேறு இல்லை.  ‘உழுதுண்டு வாழ்வார்’ என்பதும் அப்படியொரு அலட்சிய சொற்சேர்க்கை.   இந்த முட்டாள்தனமும், அலட்சியமுமே விவசாயம் குறித்த பொது அபிப்பிராயத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது.  பள்ளுப்பாடல் வரைக்கும் வயல்ப்புறம் காமத்தைத் தான் கிளர்த்தியிருக்கிறது.  காமம் என்பது ஆணின் மாபெரும் உழைப்பு.  அந்த வெள்ளாமையைச் சிந்தாமல் சிதறாமல் வீடு கொண்டு வந்து சேர்ப்பதே பெண்மை.

உடலுறவிற்கும் வேளாண்மைக்கும் கற்பித்துக் கொண்ட ஒற்றுமைகள், வெள்ளாமையை சம்போகத்தின் குறிப்பானாக மாற்றியமைத்திருக்கிறது.  உழுதல், நீர் பாய்ச்சுதல், வீடு வந்து சேரும் வெள்ளாமை, வீடு வந்து சேரா வெள்ளாமை என்று அதன் பின் விவசாயம் குறித்து சொல்லப்பட்ட அத்தனையும் உடலுறவையும் பற்றியது.  

உடலுறவை விளைச்சல் கொண்டு தீர்மானிக்கப் பழகியதே வேளாண் பண்பாட்டின் ஆதாரக் கோளாறு.  உடலுறவு என்பது ஆண் - பெண் தொடர்பானது, கர்ப்பமே உடலுறவின் வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிக்கும் காரணி, குழந்தைப் பேறே உடலுறவின் ஆகப்பெரிய சாதனை என்ற நம்பிக்கைகள் பண்பாட்டின் ஆதார சுருதிகளாகத் தேவைப்பட்டதால், உடலுறவை யதார்த்தமாக எதிர்கொள்ளும் வாய்ப்புகளை நமது சமூகம் தொடர்ந்து தவறவிட்டது.

இன்னொரு வகையில், வேளாண்மையை உடலுறவின் மெய் நிகர் தோற்றம் என்கிறது பண்பாடு.  அதாவது, பண்பாட்டைப் பொறுத்தவரை ஆணின் வன்முறையே உடலுறவு.  ஆனால், யதார்த்தம் எப்பொழுதுமே வேறு மாதிரியாக இருந்து வந்திருக்கிறது.  

**************
“ ’இப்பல்லாம் உச்சத்த பாக்க ஏன் தயங்குற? சட்டுன்னு கண்ணை மூடிக்கற’ அவள் கேட்டதும் அப்படியே நின்று விட்டேன்” என்ற வரியில் நாவல் நகரத் தொடங்குகிறது.  உடலுறவின் யதார்த்தம் ஆணின் மீது நிகழ்த்தும் முதல் தடுமாற்றம் இது.    

பாரம்பரிய வேளாண் ஆண்கள் இதை எதிர் கொள்வது இல்லை.  ‘காம வேட்கை’ என்ற பதம் அவர்களைப் பொறுத்த வரை உழவுக்குச் சமம்.  ஆனால், வேளாண் பெண்களில் பலரும் இதற்குப் பின் மனக்கோளாறுக்குள் சிக்கியிருக்கிறார்கள்.   திருமணமானப் புதிதில் பெண்களுக்கு பேய் பிடித்துக் கொள்வது தமிழில் ஒரு நாட்டுப்புற வழக்காறு.  உடலுறவு குறித்த யதார்த்தமான கற்பனையும் அது விளைவிக்கும் வேட்கையும் கொண்ட பெண், ஆண் அதனை வன்முறையோடு அணுகும் போது அடையும் உளக்குழப்பங்களுக்கு பேயோட்டுதல் தான் மிகச் சிறந்த மருத்துவமாகச் சொல்லப்படுகிறது.  வழக்காறில் மட்டுமல்ல தமிழக வரலாற்றிலும் பெண்களின் காதல் நோய்க்கு வேலன் வெறியாட்டு தான் ஒரே மருந்து. 

வேளாண் மதிப்பீடுகளில் பழகிய ஆண்களுக்கு உடலுறவு குறித்து எந்தவித மனக்குழப்பங்களும் வந்தது இல்லை.  அப்படியே வந்தது என்றாலும் அதனை நபும்சகம் என்று சொல்லி வைத்தனர்.   காமத்தை வன்முறையாகக் கையாளுவதற்கு ஆண்கள் தடுமாறுவதே இல்லையா என்றால், தடுமாறுவார்கள்; அப்படித் தடுமாறுவது வன்முறையின் கனத்தை இன்னும் அதிகமாகக் கூட்டுகிறது என்பதே உண்மை.  

திரைப்படங்களில் காட்டப்பட்ட எம்ஜியார், அவருக்குப் பின் பாக்யராஜ், தற்போது விஜய் சேதுபதி என அத்தனை பேரின் கதாபாத்திரங்களும் இப்படித் தடுமாறுவதையே தத்தம் காமமாகக் கொண்டிருந்தனர்.  சமீபத்தில் வெளிவந்த 96ல் காதலித்த பெண்ணின் ஸ்பரிசம் பட்டதும் மயங்கி விழும் ஆண், வளர்த்தவரைக் கண்டதும் சுணங்கத் தொடங்கும் ஜல்லிக்கட்டுக்காளை போன்றவர். திரிஷாவிடம் தான் அவர் தடுமாறுவார், மற்றவர்களுக்கு சிம்ம சொப்பனம்.  

*************
சுபிட்ச முருகன் நாவலைப் பேசுவதற்கான ஒரே காரணம், இதில் ஆணுக்குப் பேய் பிடித்தாட்டுகிறது.  அந்தப் பேய் ‘மஞ்சள்முகப்’ பெண் பேயாக இருக்கிறது.  பேய் பீடித்த அறிகுறியாக ‘உச்சத்தைப் பார்க்கத் தயங்குதல்’ என்பதும் சொல்லப்படுகிறது.

****************

உடலுறவின் தாத்பர்யங்களை அணுசரனையோடு விசாரிக்கக்கூடிய சொல்லாடலை முதன்முதலாக உளவியலே நமக்குத் தந்திருந்தது.  அதற்கு முன்பு வரை, எந்தவித நுண்ணுணர்வுகளும் அற்ற பண்பாடு, ஒழுக்கம், மரபு, நீதி, அறம் போன்ற கனவான்களே உடலுறவை விளக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.  நுண்மையோடு பேசக்கூடிய இலக்கியமும் கூட காதலைக் கடந்து வர சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.  வேட்கை குறித்தும் ஆனந்தம் குறித்தும் பேசிக்கொண்டிருந்த லெக்கன் தான் முதன் முதலில் ‘உடலுறவில் உறவு என்று எதுவும் இல்லை’ என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார்.  

உடலுறவு, உண்மையில், இருவரையும் வெவ்வேறாகப் பிரித்து விடுகிறது.  ஈடுபட்ட செயல் ஒன்று தான் என்றாலும், அதன் மூலம் ஒவ்வொருவரும் பெற்ற ஆனந்தம் தனித்தனியானது.  தனித்தனி ஆனந்தம் இருவரையும் வெவ்வேறு மூலைகளுக்கு விசிறி அடிக்கிறது.  உடலுறவு முடிந்ததும் நீங்கள் அடையும் உணர்வு, ஒரு வெற்றிடம்.  இந்த வெற்றிடத்தை காதலே நிரப்புகிறது என்கிறார் லெக்கன்.  

‘உடலுறவுப் பிந்தைய வெறுமை’ என்ற லெக்கனின் கருத்தை பரிசீலிக்கும் பாத்யோ, உள்ளுக்குள் ‘இது, உடலுறவு குறித்த ஆணின் யோசனையோ?’ என்ற சந்தேகத்தையும் அடைந்திருக்க வேண்டும்.  

அதைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்காக, இரண்டாம் பாலினத்தில் சிமோன் தி பூவா உடலுறவிற்குப் பின் ஆணும் பெண்ணும் மற்றவர் உடலை அசிரத்தையாக உணர்வதாக எழுதியிருப்பதை நமக்குச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.   பெண்களும் உடலுறவுக்குப் பின் வெறுமையையே உணர்கிறார்கள் என்பதற்கு சாட்சி, சிமோன் தி பூவா.  எனக்கென்னவோ அப்படித் தோன்றவில்லை.  உடலுறவின் பின் பெண்கள் அடையும் உணர்வுகளைப் பெண்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்.

கர்ப்பம் என்ற பூதத்தைக் கொன்று விட்டால் உடலுறவில் அச்சப்படுவதற்கு எதுவும் இல்லை.  அதே போலக் கொண்டாடுவதற்கும் எதுவும் இல்லை.  கொண்டாடுவதற்கானக் காரணங்களை காதலே வைத்திருக்கிறது என்பது தான் லெக்கன் மற்றும் பாத்யோவின் முடிவு.

*************

நமது பண்பாட்டின் சிக்கல் கொஞ்சம் வேறுமாதிரியானது.  நாம் உடலுறவை ஆணின் வன்முறையாகவே கற்பனை செய்திருக்கிறோம்.  ‘ஒரு ஜல்லிக்கட்டுக் காளையைப் போல’ என்பதே நமது வெகுஜன அபிப்பிராயம்.  எனவே, கூடுமானவரை ‘அந்த’ வன்முறையைப் பேசாமலிருக்க நமது இலக்கியங்கள் மெனக்கிடுகின்றன.  அதற்குப் பதிலீடாக காதலைப் பேசியிருக்கிறார்கள்.  லெக்கனும் பாத்யோவும் கவனப்படுத்துகிற சமூகங்களுக்கு உடலுறவிற்குப் பின்னே வெறுமை என்றால், நமக்கு உடலுறவு குறித்த பேச்சே வெறுமையாக இருக்கிறது.  நாம் இந்த வெறுமையையே  காதலால் நிரப்புகிறோம்.

இதனாலேயே நமது பெரும்பாலான காதல் கதைகள் ஆண் வன்முறையாக இருக்கின்றன.  இலக்கியங்களிலும் சரி, திரைப்படங்களிலும் சரி காதல் வயப்பட்ட பெண்கள் ஆணுக்குத் தங்களை ஒப்புக்கொடுப்பதே மிகச் சிறந்த காதல் வெளிப்பாடாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது.  காதல் வயப்படாத பெண்களை வன்முறையின் மூலம் காதலுக்குள் வீழ்த்துவதும் மரபாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது.  ஏனெனில், நமக்குக் காதல் என்றால் ஆண்காமம் என்று பொருள். 

**************

சரவணன் சந்திரனின் நாவலில் கதாநாயகனுக்கு உடலுறவு குறித்தே உளக்குழப்பம் ஏற்படுகிறது.  உச்சம் ஏற்படுகையில் எதிர் உடலின் முகத்தை அவனால் ஏறெடுத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.  அனிச்சையாகக் கண்களை மூடிக் கொள்கிறான்.  இதை அவனது எதிர் உடலே அவனுக்கு ஞாபகப்படுத்தும் பொழுது ஏறக்குறைய உடைந்து போகிறான்.  பாரம்பரியத் தமிழ் உடலுறவில் பெண்களுக்குப் பிடிக்கும் பேய்க்கு சற்றும் குறைவுபடாத பைத்தியம் பிடிக்கிறது.    

இந்தக் குழப்பத்திற்கான அடிப்படைகளையும் நாவல் நமக்குக் காட்டித்தருகிறது. நீலப்படங்களில் கண்டிருந்த மெய் நிகர் உடலுறவிற்கும் யதார்த்த உடலுறவிற்குமான இடைவெளியை நிரப்ப முடியாமல் கதாநாயகன் தடுமாறுகிறான்.  மெய் நிகர் உலகில் பெண் உச்சத்தை அடையும் காட்சி அவனும் உச்சத்தை அடைய உதவுகிறது. ஆனால், யதார்த்தத்தில் அப்படி அல்ல.

உடலுறவில் அடையும் உச்ச ஆனந்தம் எப்பொழுதுமே தற்காதல் தன்மை உடையது என்கிறார் பாத்யோ.  ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியே தத்தம் ஆனந்தத்தைப் பெறுகின்றனர்.  உடலுறவு நபர்களைப் பிரிக்கிறது என்பதன் அர்த்தமும் இது தான்.  இதனால், கூடுமானவரை எதிருடலை மெய் நிகராகக் கற்பனை செய்யவே ஒவ்வொரு உடலும் விரும்புகிறது.  ஏனெனில், உடலுறவின் நோக்கமெல்லாம் ஆனந்தத்தை அடைவது மட்டுமே, வழங்குவது அல்ல. 

எதிருடல் ஆனந்தத்தை அடைகிறது என்ற யோசனை மெய் நிகர் உலகில் தரும் கிளர்ச்சியை யதார்த்தம் தருவதில்லை.  எனவே, கூடுமானவரை ஆனந்தமடைவதைக் காட்டும் முகத்தைத் தவிர்த்து விட்டு வேறு உடல் அவயங்களில் ஒவ்வொருவரும் கவனத்தைத் திருப்புகின்றனர்.  அந்த அவயங்களே நமக்கு உச்சத்தைத் தருவதாக நம்பவும் விரும்புகிறோம்.  

*************

ஆனால், உச்சத்தின் போது கண்களை மூடிக் கொள்வதற்கானக் காரணமாக சரவணன் சந்திரன் ஒரு ஊழ்வினைக் கதையை நமக்குச் சொல்கிறார்.  அந்தக் கதை நமது பாரம்பரிய ஆண்வன் உடலுறவுக் கதையாக இருக்கிறது.  அதன் பின், மனக்குழப்பங்களுக்கு ஆளான கதாபாத்திரத்தோடு பழனி மலையில் போய்த் தேங்கி விடுகிறது நாவல்.  ஜெயமோகன் முன்னுரையில் சொல்வது போல மெய்யறிதல் நிஜமாகவே திரிபு நிலையாக மாறுகிறது.   ஒரு ஆன்மீக சுற்றுலாவை நமக்கு வழங்குவதோடு நாவல் தோற்றும் போகிறது.  

**********

நாவலில் நிகழும் சம்பவங்கள் எதனுடனும் எனக்கு தாவாக்கள் இல்லை.  அது போன்ற மனப்பிராந்திகளை உடைய இளைஞனுக்கு தமிழ் கூறும் நல்லுலகில் இப்படியெல்லாம் நடப்பதற்கான சாத்தியங்களை நான் மறுக்கவில்லை.  அதுவே யதார்த்தமாகவும் இருக்கிறது.  அதே போல, அதில் வரும் எந்தவொரு கதாபாத்திரத்திடமும் நான் இதை விடக் கூடுதலான நுண்ணுணர்வுகளை எதிர்பார்க்கவில்லை.  ஆனால், இப்படியொரு நாவலை எழுதும் தற்கால எழுத்தாளன் எப்படி இத்தனைக் கட்டுப்பெட்டியாக இருக்க முடியும் என்பதே எனது ஆகப்பெரிய சந்தேகமாக இருக்கிறது.

திருமணமானப் புதிதில் பேய் பிடித்துக் கொண்டதாய் சொல்லப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் கதையை, கோடாங்கி அடித்து, அவளையும் அடித்து, பேயோடு உடன்படிக்கை செய்து, பின் விரட்டி, குணமாகி வீடு திரும்பி மெய்யறிந்தாள் என்று ஒருவரால் கதை எழுத முடியுமா?  சரவணன் சந்திரனால் முடிகிறது.  இடையிடையே, இந்திய ஞான மரபின் சாயல்கள் வேண்டி, எது மூலம், யார் நீ, எது நிர்வாணம், எது நீ போன்ற உள்ளீடற்ற உரையாடல்களையும் எழுத முடிகிறது.  

நமது ஞான மரபு நிச்சயமாய் மெய்யறிதலுக்கான பல்வேறு வழிமுறைகளைச் சொல்லித் தந்திருக்கிறது.  தேடல் குறித்தும் வேட்கை குறித்தும் பல்வேறு உரையாடல்கள் நிகழ்ந்துள்ளன.  ஆனால், நாவலில் சொல்லப்படுவது போல முருகனை அடிப்படையாகக் கொண்டு மெய்யறியும் ஞானத்தேடல்கள் நிச்சயமாய் நடக்கவில்லை.   

பழனி முருகன் வெகுஜனத் துக்கங்களுக்கான தெய்வம்.  அது பெருவாரியான மக்களின் இன்னல்களைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்கான வழிமுறையைக் கொண்டிருக்கிறது.  அதனாலேயே, முருகனின் அறுபடைகளை விடவும் அதற்காக மேற்கொள்ளப்படும் பாதயாத்திரைகளே முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.  

யாத்திரைகளின் போது ஒவ்வொருவரும் அடையும் அனுபவம் தான் முருகனின் ஆன்மீகம்; அந்தப் படைவீட்டில் பஞ்சாமிர்தத்தைத் தவிர வேறெதுவும் பெறப்படுவது இல்லை.  இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லப்போனால், அழகின் அல்லது முருகனின் தரிசனம் என்பது நடைவழியில் இருக்கிறது, கர்ப்பக்கிரகத்தில் இல்லை.  

உடலுறவு குறித்து ஒருவர் அடையும் மனக்குழப்பங்களுக்கு முருகன் வழங்கும் அருளாசி வேளாண்மை செய் என்பது தான் என்றால், அது மெய்யறிதல் அல்ல; பண்பாட்டிற்குத் திரும்புதல்; மரபைக் கடைபிடித்தல்; உடலுறவை மறுபடியும் ஆண் வன்முறையாகக் கற்பனை செய்தல்.  

************

நிஜமாகவே அந்தக் கதாபாத்திரம் மெய்யறிய வேண்டுமென்றால், ஊழ்வினையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் படியோ அல்லது பாரம்பரியத்திற்குத் திரும்பு என்றோ நான் பரிந்துரைக்க மாட்டேன்.  உடலுறவின் போது நிகழும் குழப்பங்கள் முழுக்க முழுக்க உடலுறவின் குழப்பங்களே என்றும் அதனைக் காதலின் மூலம் மட்டுமே சரி செய்ய முடியும் என்றும் நான் சொல்ல விரும்புவேன்.  மெய்யறிதல் என்பது எதிர் உடலின் வேட்கையை அறிதல் என்பதன்றி வேறில்லை.