Wednesday, 7 November 2018

96 - தமிழ்க் காதல் மொழி

ஜானுவைப் பார்த்ததும் ராம் துவண்டு போகிறான்.  மற்றவர்கள் முன்னிலையில் ஜானுவுடன் சகஜமாகப் பேசவோ பழகவோ அவனால் முடிவது இல்லை.  ஜானுவோ படு இயல்பாக இருக்கிறாள்.  

ராம் அடையும் சங்கோஜம் அவளுக்கும் நன்றாகவே தெரிகிறது.  எனவே, கூடுமானவரை  ரகசியமாக அவனோடு பேசத் தொடங்குகிறாள்.  ‘என்னாச்சு?’ என்று ஜாடையிலேயே கேட்பது.  ஒரக்கண்ணால் பார்ப்பது, திரும்பிப் பார்த்து  சிரிப்பது.  அவன் விரும்புகிற பாடலை மட்டும் பாடாமல் அலைய விடுவது. ‘வாய் திறந்து தான் கேளேன்…’ என்று சீண்டுவது.  அவன் பிறர் முன்னிலையில் எதையும் / எதுவும் கேட்க மாட்டான் என்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.  அதை ரசிக்கவும் செய்கிறாள்.  ஆனாலும், தனது சீண்டல்களை அவள் எங்கும் நிறுத்துவது இல்லை.  

இந்தச் சீண்டல்களுக்கே நாம் ‘காதல் மொழி’ என்று பெயர் வைத்திருக்கிறோம்.

காதல், முரண்பட்ட இரண்டு குணாம்சங்களுக்குள் நிகழ்கிறது என்றொரு சொலவடை உண்டு.  96ல் இது ஆணின் சங்கோஜமாகவும், பெண்ணின் தைரியமாகவும் காட்டப்படுகிறது. 



இந்தக் கூச்சம் / தைரியம் என்றால் என்ன?  

ராமின் சங்கோஜத்திற்கானக் காரணங்கள் வெளிப்படையாய்ச் சொல்லப்படுவது இல்லை.  ஆனால், ராம் ஜானுவைப் பார்த்துப் பதுங்குவதை பம்முவதை எல்லோரும் அறிந்திருந்தார்கள்.  ராம், ஜானு உட்பட எல்லோருக்குமே அது ‘காதல்’ என்று விளங்கியது.

தமிழ்த் திரைப்படங்களில் காதல் எப்பொழுதுமே தனிப்பட்ட விஷயம் இல்லை.  அதாவது, இரண்டு நபர்கள் மட்டுமே சம்பந்தப்பட்ட காரியம் இல்லை.  

தோழர், தோழியர் சூழ்ந்த ஒரு பட்டாளமாகத்தான் காதல் நடக்கிறது.  காதல் அந்தரங்கமானது என்றால், அதைப் பகிரங்கமாக நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தமிழறிஞர்களிடம் கேட்டால், காலங்காலமாகவே இது இப்படித்தான் என்று ‘பாங்கன்’, ‘பாணன்’, ‘தோழி’ என்று சான்றுகள் காட்டக்கூடும்.  தமிழில் காதல் மொழி ஏன் ஒரு குழுவின் மொழியாக இருக்கிறது?  அல்லது, காதலர்களுக்கு இடையே ஒரு பாங்கனோ அல்லது தோழியோ தூது செல்ல வேண்டியிருப்பது ஏன்?  ஒரு துபாஷி போல அல்லது ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரைப் போல.  

தலைவன் நினைப்பதை தலைவிக்கும் தலைவி விரும்புவதை தலைவனுக்கும் மொழிபெயர்ப்பதற்கு ஒரு ஆள் தேவைப்படுகிறது என்றால் அங்கே காதல் என்று எதைச் சொல்வது என்று குழப்பம் ஏற்படுகிறது.  ஒருவரையொருவர் உணர்ந்திராத இருவர் தானா தமிழில் காதல் செய்து கொள்கிறார்கள்?

ஆனால், உண்மையில் அந்தத் தூதர்கள் காதலர்களுக்கிடையில் செயல்படுவதை விடவும், நமக்கும் அந்தக் காதல் கதைக்கும் இடையே தான் அதிகமாகத் தூது செல்கிறார்கள்.  காதலர்களை விடவும் பார்வையாளர்களான நமக்குத் தான் அவர்கள் அதிகம் தேவைப்படுகிறார்கள்.  காதலர்களின் ஒவ்வொரு காதல் பேச்சையும் இந்த மொழிபெயர்ப்பாளர்களே நமக்குக் காதல் பேச்சாக மாற்றிக் காட்டுகிறார்கள்.

காதலி தனது உணவிலிருந்து சில பதார்த்தங்களை காதலனுக்கு வழங்கும் போது, அது குழுவினரின் கைகளுக்குள் மாறி வரும் பொழுதே அது காதல் பரிமாற்றமாக மாறுகிறது.  அப்படி கடந்து வராத வரை அது இல்லாதவனுக்கு வழங்கும் யாசகம்.  அது கருணை அல்ல காதல் என்று சொல்கிறவர்கள் நண்பர்கள்.

நோயிலிருந்து மீண்டு வந்த காதலியை தோழிகளும் பாணன்களும் விசாரிக்கும் பொழுது காதலன் மட்டும் விசாரிக்காமல் தயங்கி நிற்பது தான் காதலின் தீவிரத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது.  

சாதாரண செய்கைகளைக் காதல் செய்கைகளாக நமக்கு மாற்றிக் காட்டுவது காதல் தூதர்களின் வேலை. வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்கள்.  அந்த வேறுபாட்டை உணர்ந்து கொள்வதன் மூலமே பார்வையாளர்களான நாம் அங்கே காதல் நிகழ்கிறது என்று விளங்கிக் கொள்கிறோம்.  உண்மையில், அவர்கள் காதலர்களுக்கு இடையே அல்ல, காதலர்களுக்கும் நமக்கும் இடையே தான் தூது சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.  

ஒரு வகையில், அங்கே காதல் இருப்பதாக நாம் அனுமானிப்பதற்கு அந்த மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள்.  ஆதியிலிருந்து தமிழ்ப் படைப்புலகில் காதல் இப்படித்தான் வெளிக்காட்டப்பட்டிருக்கிறது.  எந்தவொரு படைப்பிலும் காதலர்கள் பார்வையாளர்களான நம்மிடம் நேரடியாகத் தங்கள் காதலைச் சொல்ல முயன்றது இல்லை.  அல்லது, அப்படிச் சொன்னாலும் நமக்கு அது காதலாகத் தோன்றுவது இல்லை.  

காதல் மொழி எப்பொழுதுமே இது போன்ற தூதுக்களால் தான் நிரம்பியிருக்கிறது.  ஒரு மலர், பரிசுப்பொருள், தின்பண்டம் என்று குறியீடுகளால் நிரம்பியிருக்கிறது.  

வகுப்பறையில் எல்லோருக்கும் அவரவர் ஏடுகளைத் தருகையில், ஒருவனுக்கு மட்டும் செல்லமாய் தலையில் அடித்துத் தருவதும், அடுத்திருப்பவனுக்கு முகத்தில் விசிறுவதும் காதலின் வெளிப்பாடாகத் தோன்றுவதற்கு இந்த வேறுபடுத்தலே காரணம்.  அதே போல, நண்பன் கோமாளியாகவும் (பஃபுன்), தோழி விபரமானவளாகவும் சித்தரிக்கப்படுவதும் இதனால் தான்.

சின்னச் சின்ன செய்கைகளையும் காதல் மொழியாக மாற்றிக் காட்டுவதை காதலர்களின் நண்பர் குழாமே செய்கிறது.  எந்தவொரு மொழியிலும் அர்த்தங்களை உருவாக்குவது குறிப்பானோ குறிப்பீடோ அல்ல, அவற்றிற்கிடையேயான தர்க்கமே என்பது போல இதை விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.  சசூரின் வார்த்தைகளில் சொல்லப்போனால், அந்த நண்பர் குழாம் ஒரு ‘இடுகுறித்தன்மை’; பியர்ஸின் வார்த்தைகளில் இது ‘விளக்கமளிப்போன்’. 

தமிழ்க் காதல் மொழி ஒரே நேரத்தில் இடுகுறித்தன்மையையும் (கோமாளி) விளக்கமளித்தலையும் (தோழி) கொண்டு இயங்குகிறது.  

இதுவொரு முக்கியமான தருணம்.  காதல் மொழியைத் தமிழ் ஆண்மை இடுகுறியாகவும், பெண்மை தர்க்கத்தோடும் அணுகுகிறது.  தமிழ்க் காதலன் தனது கதை சொல்லும் குரலாகக் கோமாளித்தனத்தை தேர்ந்தெடுத்தால், பெண் சூட்சுமத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாள்.  இன்னும் ஒரு படி மேலே போய்ச் சொல்வதானால், ஆண்மை இடுகுறியாகவும், பெண்மை விளக்கங்களோடும் காதலை அர்த்தப்படுத்துகிறது.  

சசூரின் ஆண் மொழியியல், மொழியின் தடைகளைக் கடந்து, அது மறைத்து நிற்கும் நிஜத்தைக் கவனப்படுத்தவே பெரிதும் விரும்புகிறது.  அதாவது, வார்த்தைகள் மேகம் போல உண்மையின் மீது கவிந்திருக்கின்றன என்று அது கருதுகிறது.  மொழியின் பயன்பாடே அம்மூடாக்கை விலக்குவது தான்.  அது தான் உண்மைக்கான தேடலும் கூட.  

பியர்ஸின் பெண் மொழியியல், மொழியைத் தடையென யோசிப்பது இல்லை.  வார்த்தைகள் உருவாக்கும் அர்த்தமும் தனது அங்கமே என அது யோசிக்கிறது.

காதலியின் உள்ளக் கிடக்கையை தோழியே (விளக்கமளிப்போள்) பெரும்பாலும் வெளிப்படுத்துகிறாள்.  அவள் வேறு தோழி வேறு இல்லை.  

காதலனுக்கோ, தோழன் ஒரு பஃபுன் (இடுகுறி).  மீறி, தன் உணர்வைப் பேச வேண்டி வந்தால் தன் நெஞ்சோடு பேசிக் கொள்கிறான்.  காதலியின் அந்தரங்க உணர்வுகளைப் பேசுகிறவளாகத் தோழி உருவாக்கப்பட்டாள் என்றால், காதலனின் அந்தரங்கத்தை அவனே தன் மனதிற்குள் சொல்லிக் கொள்கிறான்.

தமிழகக் காதல் மொழியை ஆண் ஒரு வகையாகவும், பெண் ஒரு வகையாகவும் கையாளுவதன் வெளிப்பாடே 96ல் ஜானுவுக்கும் ராமிற்குமான வேறுபாடுகள்.  

ராமிற்குக் காதல் மொழி ஒரு சராசரி ஆணுக்கானதைப் போல கடந்து செல்ல வேண்டிய பொய்யாகவே தெரிகிறது.  அவன், காதல் மொழியைப் பேசுவதற்குத் திக்குகிறான்.  அல்லது அம்மொழியை அவன் கற்றுக் கொள்ளவே இல்லை. காதல் அவனைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு பொய்.  எல்லோரும் ஏற்றுக் கொண்ட பொய்.  அது, காமத்தைத் தான் வேறு வேறு வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.         

ஜானுவைப் பிறர் முன்னிலையில் கண்டதும் ராம் அடையக்கூடிய பதட்டம் அவனை ஒரு நோய் போல் பற்றியிருப்பதன் காரணமும் இது தான்.

ஜானு ஒரு முறை தற்செயலாய் ராமைத் தொட்டு விட தாங்க முடியாமல் மயக்கமடைகிறான்.  ஜானுவோ ராமின் இதயத்தைத் தொடுகிறாள், ராமிற்கோ அது பெண்ணின் ஸ்பரிசமாகத் தெரிகிறது.  இந்த மயக்கம், 22 வருடங்கள் கழித்தும் ராமிற்கு ஏற்படுகிறது. 


தமிழ் ஆண்கள் காதல் மொழியைப் பேசத் திக்குவதும், பெண்கள் சரளமாகப் பேசுவதும் ஏன்? 

Monday, 5 November 2018

நமது நாவல்கள் ஏன் உச்சம் பெறுவது இல்லை?



சுபிட்ச முருகனின் அடிப்படையான சிக்கல் உடலுறவு.  இன்னும் குறிப்பாகச் சொல்வதானால், உடலுறவுக்கு முன்னும் பின்னும் தோன்றும் மன மாறுபாடுகள்.  உடலளவில் தோன்றும் கோளாறுகளுக்கு ஊழ்வினை தான் காரணமோ என்று கதாநாயகன் குழம்பிக் கொள்கிறான்.   அவ்வூழை அறுத்தெறிவதற்காக பழனி மலைக்கு வந்து சேர்கிறான்.  எச்சில் சாமியார் மேற்பார்வையில் முருகனின் அருளும், வாக்கும் அவனுக்குக் கிடைக்கிறது.  ‘போய் விவசாயம் பண்ணு!’ என்று முருகன் அவனுக்கு அருள் சொல்கிறார்.     அவனது உடலுறவுச் சிக்கல் இப்படியாகத் தீர்த்து வைக்கப்படுகிறது.



************
தமிழில் வேளாண்மை, வன்கலவி போலவே கற்பனை செய்யப்பட்டிருக்கிறது.  அதுவும், ஆண்மை மேலோங்கிய வல்லுடலுறவு.  இதற்கு எதிரிணையாக, கேரளத்தை சாக்காகக் கொண்ட பெண்மை மேலோங்கிய சம்போகம் என்ற கற்பனையும் நம்மிடம் உண்டு.  வேட்டையை விடவும், மீன்படித்தலை விடவும் அதிகபட்ச பெண் பங்களிப்பைக் கொண்ட விவசாய உணவு உற்பத்தி முறையை ஆண் குணமாகக் கற்பனை செய்வதற்கே நமது மரபு பழக்கியிருக்கிறது.

வேளாண்மை குறித்து நமக்கு நினைவிலிருக்கும் சித்திரங்களை யோசித்துப் பாருங்கள்.  குறைந்த ஒளியில் எடுக்கப்பட்ட உழுத வரிகள் ஓடிய, ஒரு சம்போகத்திற்குப் பின் அயர்ந்து உறங்கும் பழுப்பு நிறக் கரம்பை நிலம்;  காளை பூட்டிய ஏரோடு சேறு கலங்கிய நிலத்தை முயங்கும் உழவன்;  ருதுவடைந்த குதூகலிப்போடு சிரித்து மயக்கும் பச்சை வயல்; நிறைமாதக் கர்ப்பத்தை சுமந்த களைப்பில் புசு புசுவென மூச்சு வாங்கும் அறுவடைக்குத் தயாரான வயல்;  பிரசவ கவிச்சு வீசும் அறுவடை முடிந்த வயல்.  உடலுறவை ஆணின் வன்கலவியாகக் கற்பனை செய்வதற்கு வேளாண்மை ஒரு சந்தர்ப்பம்.  

அஞ்ஞாடியில் பூமணி இன்னும் ஒரு படி மேலே போய், விவசாயமே மனித சமூகத்தை ஒருபால் காதலிலிருந்து இருபால் காதலுக்குப் பழக்கியது என்கிறார்.  அதாவது, வேளாண்மை உடலுறவை உற்பத்தி சார்ந்து யோசிக்கப் பழக்கியது.  உடலுறவில் செலவிடப்படும் உழைப்பே குழந்தை என்ற வணிகப்பொருளாக மாறுகிறது என்ற யோசனை இதன் விளைவு.  

உழவே வேளாண்மை என்பதை விட மிகச் சிறந்த முட்டாள்குறுக்கம் வேறு இல்லை.  ‘உழுதுண்டு வாழ்வார்’ என்பதும் அப்படியொரு அலட்சிய சொற்சேர்க்கை.   இந்த முட்டாள்தனமும், அலட்சியமுமே விவசாயம் குறித்த பொது அபிப்பிராயத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது.  பள்ளுப்பாடல் வரைக்கும் வயல்ப்புறம் காமத்தைத் தான் கிளர்த்தியிருக்கிறது.  காமம் என்பது ஆணின் மாபெரும் உழைப்பு.  அந்த வெள்ளாமையைச் சிந்தாமல் சிதறாமல் வீடு கொண்டு வந்து சேர்ப்பதே பெண்மை.

உடலுறவிற்கும் வேளாண்மைக்கும் கற்பித்துக் கொண்ட ஒற்றுமைகள், வெள்ளாமையை சம்போகத்தின் குறிப்பானாக மாற்றியமைத்திருக்கிறது.  உழுதல், நீர் பாய்ச்சுதல், வீடு வந்து சேரும் வெள்ளாமை, வீடு வந்து சேரா வெள்ளாமை என்று அதன் பின் விவசாயம் குறித்து சொல்லப்பட்ட அத்தனையும் உடலுறவையும் பற்றியது.  

உடலுறவை விளைச்சல் கொண்டு தீர்மானிக்கப் பழகியதே வேளாண் பண்பாட்டின் ஆதாரக் கோளாறு.  உடலுறவு என்பது ஆண் - பெண் தொடர்பானது, கர்ப்பமே உடலுறவின் வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிக்கும் காரணி, குழந்தைப் பேறே உடலுறவின் ஆகப்பெரிய சாதனை என்ற நம்பிக்கைகள் பண்பாட்டின் ஆதார சுருதிகளாகத் தேவைப்பட்டதால், உடலுறவை யதார்த்தமாக எதிர்கொள்ளும் வாய்ப்புகளை நமது சமூகம் தொடர்ந்து தவறவிட்டது.

இன்னொரு வகையில், வேளாண்மையை உடலுறவின் மெய் நிகர் தோற்றம் என்கிறது பண்பாடு.  அதாவது, பண்பாட்டைப் பொறுத்தவரை ஆணின் வன்முறையே உடலுறவு.  ஆனால், யதார்த்தம் எப்பொழுதுமே வேறு மாதிரியாக இருந்து வந்திருக்கிறது.  

**************
“ ’இப்பல்லாம் உச்சத்த பாக்க ஏன் தயங்குற? சட்டுன்னு கண்ணை மூடிக்கற’ அவள் கேட்டதும் அப்படியே நின்று விட்டேன்” என்ற வரியில் நாவல் நகரத் தொடங்குகிறது.  உடலுறவின் யதார்த்தம் ஆணின் மீது நிகழ்த்தும் முதல் தடுமாற்றம் இது.    

பாரம்பரிய வேளாண் ஆண்கள் இதை எதிர் கொள்வது இல்லை.  ‘காம வேட்கை’ என்ற பதம் அவர்களைப் பொறுத்த வரை உழவுக்குச் சமம்.  ஆனால், வேளாண் பெண்களில் பலரும் இதற்குப் பின் மனக்கோளாறுக்குள் சிக்கியிருக்கிறார்கள்.   திருமணமானப் புதிதில் பெண்களுக்கு பேய் பிடித்துக் கொள்வது தமிழில் ஒரு நாட்டுப்புற வழக்காறு.  உடலுறவு குறித்த யதார்த்தமான கற்பனையும் அது விளைவிக்கும் வேட்கையும் கொண்ட பெண், ஆண் அதனை வன்முறையோடு அணுகும் போது அடையும் உளக்குழப்பங்களுக்கு பேயோட்டுதல் தான் மிகச் சிறந்த மருத்துவமாகச் சொல்லப்படுகிறது.  வழக்காறில் மட்டுமல்ல தமிழக வரலாற்றிலும் பெண்களின் காதல் நோய்க்கு வேலன் வெறியாட்டு தான் ஒரே மருந்து. 

வேளாண் மதிப்பீடுகளில் பழகிய ஆண்களுக்கு உடலுறவு குறித்து எந்தவித மனக்குழப்பங்களும் வந்தது இல்லை.  அப்படியே வந்தது என்றாலும் அதனை நபும்சகம் என்று சொல்லி வைத்தனர்.   காமத்தை வன்முறையாகக் கையாளுவதற்கு ஆண்கள் தடுமாறுவதே இல்லையா என்றால், தடுமாறுவார்கள்; அப்படித் தடுமாறுவது வன்முறையின் கனத்தை இன்னும் அதிகமாகக் கூட்டுகிறது என்பதே உண்மை.  

திரைப்படங்களில் காட்டப்பட்ட எம்ஜியார், அவருக்குப் பின் பாக்யராஜ், தற்போது விஜய் சேதுபதி என அத்தனை பேரின் கதாபாத்திரங்களும் இப்படித் தடுமாறுவதையே தத்தம் காமமாகக் கொண்டிருந்தனர்.  சமீபத்தில் வெளிவந்த 96ல் காதலித்த பெண்ணின் ஸ்பரிசம் பட்டதும் மயங்கி விழும் ஆண், வளர்த்தவரைக் கண்டதும் சுணங்கத் தொடங்கும் ஜல்லிக்கட்டுக்காளை போன்றவர். திரிஷாவிடம் தான் அவர் தடுமாறுவார், மற்றவர்களுக்கு சிம்ம சொப்பனம்.  

*************
சுபிட்ச முருகன் நாவலைப் பேசுவதற்கான ஒரே காரணம், இதில் ஆணுக்குப் பேய் பிடித்தாட்டுகிறது.  அந்தப் பேய் ‘மஞ்சள்முகப்’ பெண் பேயாக இருக்கிறது.  பேய் பீடித்த அறிகுறியாக ‘உச்சத்தைப் பார்க்கத் தயங்குதல்’ என்பதும் சொல்லப்படுகிறது.

****************

உடலுறவின் தாத்பர்யங்களை அணுசரனையோடு விசாரிக்கக்கூடிய சொல்லாடலை முதன்முதலாக உளவியலே நமக்குத் தந்திருந்தது.  அதற்கு முன்பு வரை, எந்தவித நுண்ணுணர்வுகளும் அற்ற பண்பாடு, ஒழுக்கம், மரபு, நீதி, அறம் போன்ற கனவான்களே உடலுறவை விளக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.  நுண்மையோடு பேசக்கூடிய இலக்கியமும் கூட காதலைக் கடந்து வர சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.  வேட்கை குறித்தும் ஆனந்தம் குறித்தும் பேசிக்கொண்டிருந்த லெக்கன் தான் முதன் முதலில் ‘உடலுறவில் உறவு என்று எதுவும் இல்லை’ என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார்.  

உடலுறவு, உண்மையில், இருவரையும் வெவ்வேறாகப் பிரித்து விடுகிறது.  ஈடுபட்ட செயல் ஒன்று தான் என்றாலும், அதன் மூலம் ஒவ்வொருவரும் பெற்ற ஆனந்தம் தனித்தனியானது.  தனித்தனி ஆனந்தம் இருவரையும் வெவ்வேறு மூலைகளுக்கு விசிறி அடிக்கிறது.  உடலுறவு முடிந்ததும் நீங்கள் அடையும் உணர்வு, ஒரு வெற்றிடம்.  இந்த வெற்றிடத்தை காதலே நிரப்புகிறது என்கிறார் லெக்கன்.  

‘உடலுறவுப் பிந்தைய வெறுமை’ என்ற லெக்கனின் கருத்தை பரிசீலிக்கும் பாத்யோ, உள்ளுக்குள் ‘இது, உடலுறவு குறித்த ஆணின் யோசனையோ?’ என்ற சந்தேகத்தையும் அடைந்திருக்க வேண்டும்.  

அதைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்காக, இரண்டாம் பாலினத்தில் சிமோன் தி பூவா உடலுறவிற்குப் பின் ஆணும் பெண்ணும் மற்றவர் உடலை அசிரத்தையாக உணர்வதாக எழுதியிருப்பதை நமக்குச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.   பெண்களும் உடலுறவுக்குப் பின் வெறுமையையே உணர்கிறார்கள் என்பதற்கு சாட்சி, சிமோன் தி பூவா.  எனக்கென்னவோ அப்படித் தோன்றவில்லை.  உடலுறவின் பின் பெண்கள் அடையும் உணர்வுகளைப் பெண்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்.

கர்ப்பம் என்ற பூதத்தைக் கொன்று விட்டால் உடலுறவில் அச்சப்படுவதற்கு எதுவும் இல்லை.  அதே போலக் கொண்டாடுவதற்கும் எதுவும் இல்லை.  கொண்டாடுவதற்கானக் காரணங்களை காதலே வைத்திருக்கிறது என்பது தான் லெக்கன் மற்றும் பாத்யோவின் முடிவு.

*************

நமது பண்பாட்டின் சிக்கல் கொஞ்சம் வேறுமாதிரியானது.  நாம் உடலுறவை ஆணின் வன்முறையாகவே கற்பனை செய்திருக்கிறோம்.  ‘ஒரு ஜல்லிக்கட்டுக் காளையைப் போல’ என்பதே நமது வெகுஜன அபிப்பிராயம்.  எனவே, கூடுமானவரை ‘அந்த’ வன்முறையைப் பேசாமலிருக்க நமது இலக்கியங்கள் மெனக்கிடுகின்றன.  அதற்குப் பதிலீடாக காதலைப் பேசியிருக்கிறார்கள்.  லெக்கனும் பாத்யோவும் கவனப்படுத்துகிற சமூகங்களுக்கு உடலுறவிற்குப் பின்னே வெறுமை என்றால், நமக்கு உடலுறவு குறித்த பேச்சே வெறுமையாக இருக்கிறது.  நாம் இந்த வெறுமையையே  காதலால் நிரப்புகிறோம்.

இதனாலேயே நமது பெரும்பாலான காதல் கதைகள் ஆண் வன்முறையாக இருக்கின்றன.  இலக்கியங்களிலும் சரி, திரைப்படங்களிலும் சரி காதல் வயப்பட்ட பெண்கள் ஆணுக்குத் தங்களை ஒப்புக்கொடுப்பதே மிகச் சிறந்த காதல் வெளிப்பாடாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது.  காதல் வயப்படாத பெண்களை வன்முறையின் மூலம் காதலுக்குள் வீழ்த்துவதும் மரபாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது.  ஏனெனில், நமக்குக் காதல் என்றால் ஆண்காமம் என்று பொருள். 

**************

சரவணன் சந்திரனின் நாவலில் கதாநாயகனுக்கு உடலுறவு குறித்தே உளக்குழப்பம் ஏற்படுகிறது.  உச்சம் ஏற்படுகையில் எதிர் உடலின் முகத்தை அவனால் ஏறெடுத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.  அனிச்சையாகக் கண்களை மூடிக் கொள்கிறான்.  இதை அவனது எதிர் உடலே அவனுக்கு ஞாபகப்படுத்தும் பொழுது ஏறக்குறைய உடைந்து போகிறான்.  பாரம்பரியத் தமிழ் உடலுறவில் பெண்களுக்குப் பிடிக்கும் பேய்க்கு சற்றும் குறைவுபடாத பைத்தியம் பிடிக்கிறது.    

இந்தக் குழப்பத்திற்கான அடிப்படைகளையும் நாவல் நமக்குக் காட்டித்தருகிறது. நீலப்படங்களில் கண்டிருந்த மெய் நிகர் உடலுறவிற்கும் யதார்த்த உடலுறவிற்குமான இடைவெளியை நிரப்ப முடியாமல் கதாநாயகன் தடுமாறுகிறான்.  மெய் நிகர் உலகில் பெண் உச்சத்தை அடையும் காட்சி அவனும் உச்சத்தை அடைய உதவுகிறது. ஆனால், யதார்த்தத்தில் அப்படி அல்ல.

உடலுறவில் அடையும் உச்ச ஆனந்தம் எப்பொழுதுமே தற்காதல் தன்மை உடையது என்கிறார் பாத்யோ.  ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியே தத்தம் ஆனந்தத்தைப் பெறுகின்றனர்.  உடலுறவு நபர்களைப் பிரிக்கிறது என்பதன் அர்த்தமும் இது தான்.  இதனால், கூடுமானவரை எதிருடலை மெய் நிகராகக் கற்பனை செய்யவே ஒவ்வொரு உடலும் விரும்புகிறது.  ஏனெனில், உடலுறவின் நோக்கமெல்லாம் ஆனந்தத்தை அடைவது மட்டுமே, வழங்குவது அல்ல. 

எதிருடல் ஆனந்தத்தை அடைகிறது என்ற யோசனை மெய் நிகர் உலகில் தரும் கிளர்ச்சியை யதார்த்தம் தருவதில்லை.  எனவே, கூடுமானவரை ஆனந்தமடைவதைக் காட்டும் முகத்தைத் தவிர்த்து விட்டு வேறு உடல் அவயங்களில் ஒவ்வொருவரும் கவனத்தைத் திருப்புகின்றனர்.  அந்த அவயங்களே நமக்கு உச்சத்தைத் தருவதாக நம்பவும் விரும்புகிறோம்.  

*************

ஆனால், உச்சத்தின் போது கண்களை மூடிக் கொள்வதற்கானக் காரணமாக சரவணன் சந்திரன் ஒரு ஊழ்வினைக் கதையை நமக்குச் சொல்கிறார்.  அந்தக் கதை நமது பாரம்பரிய ஆண்வன் உடலுறவுக் கதையாக இருக்கிறது.  அதன் பின், மனக்குழப்பங்களுக்கு ஆளான கதாபாத்திரத்தோடு பழனி மலையில் போய்த் தேங்கி விடுகிறது நாவல்.  ஜெயமோகன் முன்னுரையில் சொல்வது போல மெய்யறிதல் நிஜமாகவே திரிபு நிலையாக மாறுகிறது.   ஒரு ஆன்மீக சுற்றுலாவை நமக்கு வழங்குவதோடு நாவல் தோற்றும் போகிறது.  

**********

நாவலில் நிகழும் சம்பவங்கள் எதனுடனும் எனக்கு தாவாக்கள் இல்லை.  அது போன்ற மனப்பிராந்திகளை உடைய இளைஞனுக்கு தமிழ் கூறும் நல்லுலகில் இப்படியெல்லாம் நடப்பதற்கான சாத்தியங்களை நான் மறுக்கவில்லை.  அதுவே யதார்த்தமாகவும் இருக்கிறது.  அதே போல, அதில் வரும் எந்தவொரு கதாபாத்திரத்திடமும் நான் இதை விடக் கூடுதலான நுண்ணுணர்வுகளை எதிர்பார்க்கவில்லை.  ஆனால், இப்படியொரு நாவலை எழுதும் தற்கால எழுத்தாளன் எப்படி இத்தனைக் கட்டுப்பெட்டியாக இருக்க முடியும் என்பதே எனது ஆகப்பெரிய சந்தேகமாக இருக்கிறது.

திருமணமானப் புதிதில் பேய் பிடித்துக் கொண்டதாய் சொல்லப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் கதையை, கோடாங்கி அடித்து, அவளையும் அடித்து, பேயோடு உடன்படிக்கை செய்து, பின் விரட்டி, குணமாகி வீடு திரும்பி மெய்யறிந்தாள் என்று ஒருவரால் கதை எழுத முடியுமா?  சரவணன் சந்திரனால் முடிகிறது.  இடையிடையே, இந்திய ஞான மரபின் சாயல்கள் வேண்டி, எது மூலம், யார் நீ, எது நிர்வாணம், எது நீ போன்ற உள்ளீடற்ற உரையாடல்களையும் எழுத முடிகிறது.  

நமது ஞான மரபு நிச்சயமாய் மெய்யறிதலுக்கான பல்வேறு வழிமுறைகளைச் சொல்லித் தந்திருக்கிறது.  தேடல் குறித்தும் வேட்கை குறித்தும் பல்வேறு உரையாடல்கள் நிகழ்ந்துள்ளன.  ஆனால், நாவலில் சொல்லப்படுவது போல முருகனை அடிப்படையாகக் கொண்டு மெய்யறியும் ஞானத்தேடல்கள் நிச்சயமாய் நடக்கவில்லை.   

பழனி முருகன் வெகுஜனத் துக்கங்களுக்கான தெய்வம்.  அது பெருவாரியான மக்களின் இன்னல்களைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்கான வழிமுறையைக் கொண்டிருக்கிறது.  அதனாலேயே, முருகனின் அறுபடைகளை விடவும் அதற்காக மேற்கொள்ளப்படும் பாதயாத்திரைகளே முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.  

யாத்திரைகளின் போது ஒவ்வொருவரும் அடையும் அனுபவம் தான் முருகனின் ஆன்மீகம்; அந்தப் படைவீட்டில் பஞ்சாமிர்தத்தைத் தவிர வேறெதுவும் பெறப்படுவது இல்லை.  இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லப்போனால், அழகின் அல்லது முருகனின் தரிசனம் என்பது நடைவழியில் இருக்கிறது, கர்ப்பக்கிரகத்தில் இல்லை.  

உடலுறவு குறித்து ஒருவர் அடையும் மனக்குழப்பங்களுக்கு முருகன் வழங்கும் அருளாசி வேளாண்மை செய் என்பது தான் என்றால், அது மெய்யறிதல் அல்ல; பண்பாட்டிற்குத் திரும்புதல்; மரபைக் கடைபிடித்தல்; உடலுறவை மறுபடியும் ஆண் வன்முறையாகக் கற்பனை செய்தல்.  

************

நிஜமாகவே அந்தக் கதாபாத்திரம் மெய்யறிய வேண்டுமென்றால், ஊழ்வினையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் படியோ அல்லது பாரம்பரியத்திற்குத் திரும்பு என்றோ நான் பரிந்துரைக்க மாட்டேன்.  உடலுறவின் போது நிகழும் குழப்பங்கள் முழுக்க முழுக்க உடலுறவின் குழப்பங்களே என்றும் அதனைக் காதலின் மூலம் மட்டுமே சரி செய்ய முடியும் என்றும் நான் சொல்ல விரும்புவேன்.  மெய்யறிதல் என்பது எதிர் உடலின் வேட்கையை அறிதல் என்பதன்றி வேறில்லை.     

Sunday, 27 May 2018

ஏன் நாம் ஒவ்வொரு முறையும் தோற்றுப் போகிறோம்?



தமிழகத்தின் ஆகப்பெரிய பிரச்சினை, எல்லாவற்றையும் சம்பவமாக மட்டுமே பார்த்தல்.





தூத்துக்குடிப் படுகொலை விஷயத்திலும் அதுவே நடந்து கொண்டிருக்கிறது.  அது ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான சம்பவமாம்.  அதாவது, தற்செயலாக நடந்ததாம்.  அந்த துரதிர்ஷ்டமும், தற்செயலும் தற்போதைய ஆட்சியாளர்களால் ஏற்பட்டது என்று நம்ப வேண்டுமாம்.  ஆளுங்கட்சி மட்டுமல்ல, அவர்களை எதிர்ப்பவர்களும் இதைத் தான் சொல்கிறார்கள்.

ஆனால், தூத்துக்குடிப் படுகொலைகள் ‘திட்டமிடப்பட்ட விபத்து’ மட்டும் தானா?

‘இல்லை’ என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்.  கீழ்வெண்மணி, பரமக்குடி, தாமிரபரணி, மேலவளவு, உஞ்சனை எல்லாம் நமக்கு வெறும் பெயர்கள் அல்ல.  இதே போன்ற ‘திட்டமிடப்பட்ட விபத்துகள்’ நடந்த இடங்கள்.  அதனால், நம் எல்லோருக்குமே தெரியும் -  தூத்துக்குடிப் படுகொலை நிச்சயமாய் ஒரு விபத்து இல்லை.  

அது, தமிழக அரசின் இயல்பு.  இந்த நிமிடம் வரைக்கும் அக்கொடூர குணத்தை நியாயப்படுத்தும் வாதத்தை தான் அரசின் குரலாக நாம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஜனநாயக வழியிலான போராட்டங்களை ஒடுக்கும் கொடுங்கோலனாகத் தான் தமிழக அரசு வளர்ந்து வந்திருக்கிறது.  அதன் இயந்திரங்கள் அப்படித் தான் நிர்மாணிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.  

அசமஞ்ச வெகுஜனம் அதன் கொடூரக் கரங்களை நினைத்து எத்தனை தூரம் பயந்திருக்கிறது என்றால், அதைக் கொடூரம் என்று உணர்வதற்கோ அல்லது அப்படி யோசிப்பதற்கோ கூட அது நடுங்குகிறது.  இந்த நடுக்கத்தை மறைப்பதற்காக, அரசின் பயங்கர முகத்தை ஒரு கதாநாயகனின் முகத்தைப் போல அது கற்பனை செய்து கொள்கிறது.

பெருந்திரளுக்கு ஞாபகங்கள் தேவையில்லை.  அது, ஒன்றையொன்று இணைத்து யோசிப்பதும் இல்லை.  கீழ்வெண்மணி அதற்கு ஒரு சம்பவம்; தாமிரபரணி முற்றிலும் தொடர்பில்லாத இன்னொரு சம்பவம்;  அதே போல தூத்துக்குடி யாருமே எதிர்பார்த்திராத வித்தியாசமான சம்பவம்.  இந்த சம்பவங்களுக்கிடையே தொடர்ச்சியில்லை, ஒற்றுமைகள் இல்லை என்பதை வெகுஜனம் ஒரு மூட நம்பிக்கையாகக் கொண்டிருக்கிறது.  

வெகுஜனத்தின் இந்த மூட நம்பிக்கையைக் கூட என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.  வரலாற்றை நினைத்து வெகுஜனம் நடுங்குகிறது.  

சம்பவங்களுக்கிடையே தொடர்புகள் இருப்பதாய் யாராவது நிரூபித்து விடுவார்களோ என்று கூட அது கிலியடித்துப் போயிருக்கலாம்.  அது அவ்வாறு யோசிக்கப் பயப்படுகிறது என்றே நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன்.  ஆனால், அப்படி பயப்படுகிறது என்றால், அது ஏற்கனவே அத்தொடர்புகளை உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்றும், ஆனாலும் அப்படி ஒன்றை அது நம்ப விரும்பவில்லை என்றும் நான் புரிந்து கொள்கிறேன்.

ஆனால், இந்த விஷயத்தில் எனக்கு அவநம்பிக்கையையும் சலிப்பையும் தருபவர்கள் இந்த வெகுஜனங்கள் அல்ல; நமது மரியாதைக்குரிய அறிஞர்கள், கருத்துரைஞர்கள்.  

இவர்கள் திரும்பத் திரும்ப ஆட்சி அதிகாரத்தை ஒரு மந்திரக்கோல் போல நமக்குக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அந்தக் கோல் யார் கையில் இருக்கிறதோ அந்த திசையில் அரசு பயணிக்கும் என்று நமக்கு அரசியல் பாடம் நடத்துகிறார்கள்.  இன்றைக்கு அந்தக் கோல் அதிமுகவிடமும் பாஜகாவிடமும் இருப்பது தான் ஒட்டுமொத்த சிக்கலும் என்று நம்மிடம் கிளிப்பிள்ளை போலச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  

அதற்காக, நாம் அடுத்தத் தேர்தலின் போது சரியான நபர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமென்று அறிவுறுத்திக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.  சென்ற தேர்தலில் அவர்களுக்கு ஆதரவான நபர்களை நாம் தேர்ந்தெடுக்காததைக் காரணம் காட்டி ஏளனம் செய்கிறார்கள். 

தவிர்க்கவியலா சூழல் போல நமக்கு வாய்த்த அத்தனை அறிஞர்களும் திமுக அனுதாபிகள்!  அனுதாபி என்பது தான் எத்தனை சோகமான வார்த்தை.  ஆனால், கட்சி சார்பானவர்களை இப்படித் தான் தமிழில் சொல்கிறார்கள்.

இது தான் சூழல்.  எனவே, இரண்டே இரண்டு விஷயங்களை மட்டுமே நான் சொல்ல விரும்புகிறேன்.
1. எந்தவொரு நிகழ்வையும் சம்பவமாகப் பார்க்காதீர்கள்; அதன் பின்னிருக்கும் பொதுத் தன்மைகளைப் பாருங்கள்.  ஏனெனில், தூத்துக்குடிப் படுகொலை என்ற சம்பவம் தற்செயல்களால் அல்ல, நிரந்தரமான அரசு இயந்திரங்களால் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது.  

ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டத்தின் போதும் நான் இதையே தலையாய் அடித்துக் கொண்டேன்.  அது ஜல்லிக்கட்டு என்ற ஒற்றைப் பிரச்சினை அல்ல, மாநில இறையாண்மை என்ற பொதுப்பிரச்சினை என்று தனி மரமாய் நின்று கத்திக் கொண்டிருந்தேன்.   

அதையே தான் இப்பொழுதும் சொல்கிறேன் - இது தூத்துக்குடி என்ற ஒற்றை நகரின் பிரச்சினை அல்ல, இது போன்ற ஜனநாயகப் போராட்டங்கள் அனைத்தையும் ஒடுக்க நினைக்கும் அரசாங்கக் கட்டமைப்பின் பிரச்சினை.  அதிமுகவோ திமுகவோ ஏன் கம்யுனிஸ்டோ இல்லை தெரியாத்தனமாக விடுதலைச் சிறுத்தைகளோ கூட ஆட்சிக்கு வந்து விட்டாலும் ஒவ்வொரு முறையும் இப்படித்தான் அடுக்குமுறை ஏவி விடப்படும்;  அது குறித்த வெளிப்படையான உத்தரவாதத்தை அவர்கள் வழங்காதவரை!

2. திமுக அனுதாபிகளாக இருப்பது ஒரு கெளரவம்.  அதாவது, இங்கு நமக்கு ஒரே ஒரு வாய்ப்பு தான் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.  நான் உட்பட நிறைய பேர் திமுகவை ஆதரிப்பது, அதன் மீதான நல்லெண்ணத்தால் அல்ல; அதன் எதிரி மீதான கடும் வெறுப்பால் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

ஸ்டாலின் தலைமையிலான திமுகவிற்கு ஒரு சாதகமான சூழல் இருக்கிறது.  அதாவது, அவர் புதிய தலைமை என்பதால் மிகச் சாதுர்யமாக திமுகவின் வரலாற்றில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை எழுதப் போவதாக எங்களைப் போன்றோரை நம்ப வைக்க முடியும்.  அதாவது புது ரத்தம் பாய்ச்சுவது, மறுமலர்ச்சி ஏற்படுத்துவது என்று எப்படி வேண்டுமானாலும் இதைக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள்.

அவர் எந்த வகையில் பழைய திமுகவிலிருந்து வேறுபட்டவர் என்பதை நாங்கள் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறோம்.  கலைஞர் திமுகவின் எந்தெந்த விஷயங்களுக்காக அவர் பெருமைப்படப் போகிறார், எந்தெந்த விஷயங்களுக்காக வெட்கப்படப் போகிறார் என்பதை நாங்கள் உன்னிப்பாய் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால், ஸ்டாலினுக்கு இப்படியொரு திமுகவின் புதிய அத்தியாயத்தை எழுதுவதில் ஆர்வம் இருப்பதற்கான அறிகுறிகளை நான் இன்னும் பார்க்கவில்லை.  என்னைப் பொறுத்தவரையில் அவர் திமுகவின் வரலாற்றை வீணே சுமந்து கொண்டிருக்கிறார்.  கலைஞர் பெரும் பாரமென அவர் தோள்களில் அமர்ந்திருப்பதை என்னால் பார்க்க முடிகிறது.    ஸ்டாலின் மட்டும் கலைஞரின் மகனாக இல்லை என்ற சூழ்நிலையை யோசித்துப் பாருங்கள்.  அப்படியொரு இளம் தலைவராக ஸ்டாலின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தால் திமுகவில் இந்தப் புதிய அத்தியாயச் சடங்கு என்றைக்கோ நடந்து முடிந்திருக்கும்.

அவர் இன்னமும் நம்பிக்கையான தலைவராக உருவாகாமல் இருப்பதற்கு, இந்தக் ‘கலைஞரின் மகன்’ என்ற அடையாளமே காரணம்.  மக்கள் அவரை ஸ்டாலினாக மட்டுமே பார்ப்பதற்கு தயாராக இருக்கிறார்கள்.  ஆனால், அவருக்குத் தான் அந்த அடையாளத்தைத் துறந்து வருவதில் தயக்கங்களும் சிக்கல்களும் இருக்கின்றன.

ஸ்டாலின் அப்படியொரு புதிய அத்தியாயத்தை திமுகவின் வரலாற்றில் படைக்கப்போவதாக நிஜமாகவே நம்பியிருந்தால், தூத்துக்குடிப் படுகொலையை ஒற்றை சம்பவமாகச் சுருக்கியிருக்க மாட்டார்.  தாமிரபரணியில் நடந்தது போல இனி நடக்காமல் பார்த்துக் கொள்வேன் என்று என்றைக்கோ சொல்லியிருப்பார்.  ‘தூத்துக்குடிப் படுகொலை தமிழகத்தின் நெடுநாளைய சிக்கலின் சமீபத்திய வடிவம்; அதைச் சரி செய்வதற்கு எனக்கொரு வாய்ப்பு தாருங்கள்!’ என்று கேட்டிருப்பார்.


3. இது நமது அறிஞர்களுக்கு - தயவு செய்து அனுதாபத்தைக் குறைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

Wednesday, 23 May 2018

தூத்துக்குடிப் படுகொலைகள்: தமிழ் மக்கள் என்ற கற்பனை!

நேற்றிரவும் நான் உறங்கவில்லை. 
ஸ்டெர்லெட் ஆலையை எதிர்த்து தூத்துக்குடியில் நடைபெற்ற கிளர்ச்சியில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர்களின் ஓலம் இன்னும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அதை விடவும், அதில் கலந்து கொண்டவர்களின் பரிதவிப்பும் நிராதரவான கூக்குரலும் மிக அருகில் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தக் காலையிலும், என் அருகே யாரோ அலறுவது போலவே இருக்கிறது. 
கடக்க முடியாத நாட்களின் சமூகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறோம். 
என்னிடமிருந்த கடிகாரம் நின்று விட்டது. காலம் உறைந்து விட்டதாய் எனக்குச் சொல்கிறார்கள். 
உறைந்து விட்டது என்றால், ஏன் ஒரே மாதிரியான சம்பவங்கள் திரும்பத் திரும்ப நடக்கின்றன என்று நான் கேட்டேன். 
தாமிரபரணியிலும் இப்படி நடந்தது; பரமக்குடியிலும் இப்படி நடந்தது; மேலவளவிலும் இதே தான்; ஈழத்திலோ அரக்கத்தனமாய் நடந்தது. காலம் உறைந்தது என்றால் இவையெல்லாம் எப்படி சாத்தியம்? அப்படியானால், ஒரே இடத்தில் காலம் சுழல்கிறதா, ஒரு கடிகாரத்தைப் போல?
ஒரு நாள் என்பது 24 மணி நேரம் இல்லை; அது, நூற்றாண்டுகளாக விரியக்கூடியது என்கிறான் வரலாற்றாசிரியன். 
இந்த நூற்றாண்டு மக்களாட்சியில் விடிந்தது என்பதை அவன் நமக்குத் திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்திக் கொண்டிருக்கிறான். 
வரலாற்றாசிரியனோடு எனக்கு இது தான் பிரச்சினையே. அவன், எப்பொழுதும் ஒரு கடவுளைப் போலவே யோசிக்கிறான். 
மனிதர்களின் நூற்றாண்டு, வரலாற்றாசிரியனுக்கும் கடவுளுக்கும் ஒரு நொடிக்கு சமானம். 
சலிப்போடு, கொஞ்சம் கோபமாகவே அவனிடம் சொன்னேன்: 
நீயும், உன் கடவுளும் செத்து ஒழியுங்கள்!
இனி நான், வரலாற்றாசிரியனின் பிணத்தையும் கடவுளின் பிணத்தையும் அப்புறப்படுத்த வேண்டும்.

*********
ஒவ்வொரு முறையும் மக்கள் நீதியை மட்டுமே கேட்கிறார்கள். ஆனால், மக்களாட்சி அவர்களுக்கு சாவை மட்டுமே வழங்குகிறது. 
கூலியை உயர்த்திக் கொடு என்று கேட்டதற்குத் தான் வெண்மணியும் தாமிரபரணியும். எங்களையும் மனிதர்களாய் நடத்து என்று கேட்டதற்குத் தான் பரமக்குடியும் முள்ளிவாய்க்காலும். சாவதா வாழ்வதா என்று கேட்பது தான் கூடங்குளமும் தூத்துக்குடியும். கொஞ்சம் கூட தயங்காமல், ‘செத்துவிடு!’ என்கிறது ஜனநாயக அரசு. 
அரசு நிகழ்த்தும் எல்லாப் படுகொலைகளுக்கும் ஒரே திரைக்கதை தான். நியாயம் கேட்டு போராடுகிறவர்களே கலவரக்காரர்கள்.
ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டத்தின் போதும் இறுதியில் கலவரம் வெடித்தது என்று தான் சொன்னது; தாமிரபரணியில், பரமக்குடியில், இன்று தூத்துக்குடியில் என்று ஒவ்வொரு முறையும் அது ஒரே பல்லவியைத் தான் பாடுகிறது. 
‘பொது அமைதியைக் காப்பதற்காகக் கலவரக்காரர்களை சுட்டுக் கொன்றோம்!’.
இதனிடையே, நமக்கு அக்கறையாய் புத்திமதி சொல்வதற்கு நிறைய பேர் வருகிறார்கள். அவர்கள் நம்மிடம் சாத்வீகத்தைப் போதிக்கிறார்கள். அதாவது, அரசு சொல்லும் அமைதியைத் தான் அவர்களும் பேசுகிறார்கள். அறவழிப் போராட்டம், அகிம்சை வழிப் போராட்டம் என்று புதிய மொழியில் பேசத் தொடங்குகிறார்கள்.
கூடவே, புத்தியைப் பயன்படுத்தி போராட்டம் செய்ய வேண்டும் என்று இலவச அறிவுரையும் வழங்குகிறார்கள். 
அதாவது, பெருந்திரள் என்றைக்குமே ஆபத்தானது என்று அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் மறைமுகமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 
இதற்கு, அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் திருகல் முறுகலான உதாரணம், காந்தி!
பெருந்திரள் ஆபத்தானதா? காந்தி, புத்தியால் ஜெயித்தவரா?

**************

காந்தி, அகிம்சா வழியில் சுதந்திரப் போராட்டத்தை நிகழ்த்தினார் என்பது அவர்கள் திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் கட்டுக்கதை. 
ஆனால், உண்மையில் காந்தியப் போராட்டமும் ரத்தக் கறைகள் படிந்தது தான். அவர், ஆயுதம் தாங்கிய படைக்குப் பதிலாக உன்மத்தம் கொண்ட வெகுஜனத்தை திரட்டி வைத்திருந்தார். 
வெகுஜனத்தின் போராட்ட வடிவம், கலவரம்!
அரசு சொல்வது போல, கலவரம் அப்படியொன்றும் மோசமான வார்த்தை இல்லை. அது பெருந்திரளின் இயல்பு. கோலாகலத்திற்கும், குதூகலத்திற்கும், கலவரத்திற்கும் பெரிய வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லை. 
தமிழில் ‘கலி’ என்றால் துள்ளல், ஆரவாரம் என்று பொருள். எந்தப் பக்கமிருந்து, எந்தக் கோணத்தில் பார்க்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்து அது கோலாகலமா, கலவரமா என்று முடிவாகிறது.
மெரினாவில் ஜல்லிக்கட்டு தொடர்பாக நிகழ்ந்த கோலாகலம், இறுதி நாளில் கலவரம் என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். இரண்டுமே ஒன்று தான். 
பரமக்குடியில் இம்மானுவேல் சேகரன் ‘கலி’, துப்பாக்கியால் சுட்ட மறுகணம் ‘கலவரமாக’ மாறிவிடுகிறது. மகாமகத்தில் ஜெயலலிதாவை பார்க்க வந்த கூட்டத்தின் கலி, ஒரு நொடியில் கலவரமாக மாறியதும் இப்படித்தான். அயோத்தியில் பாப்ரி மஸ்ஜீத்தை தரைமட்டமாக்கப் பயன்பட்ட கலவரமும், ஓர் இந்துக் கோலாகலம் தான்.
காந்தி, நிறைய தருணங்களில் இவ்வெகுஜனக் கலியை நினைத்து கலங்கியருக்கிறார். ஆனால், அது தான் அவரது ஆயுதமும் என்பதால் அந்தக் கலக்கத்தை மென்று விழுங்கி படியே இருந்தார். 
உண்மையில், கலவரம் தான் காந்தியின் வழி.

****************

ஆனால், இன்றைக்கு, அரசும் சரி பிறரும் சரி காந்திய வழி என்று அறிவுறுத்தும் அமைதி வழி, தந்திரத்தைத் தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை. 
அவர்கள் நம்மை தந்திரக்காரர்களாக இருக்கச் சொல்கிறார்கள். நீதியையும் நியாயத்தையும் கண்டு வெகுண்டு எழுவது மடமை என்று சொல்கிறார்கள். 
நீதிமன்றங்கள் மூலமாகவோ, ஆள் பழக்கம் மூலமாகவோ உங்களுக்குத் தேவையானதை சாதித்துக் கொள்ளுங்கள் என்கிறார்கள். அதாவது, பிரச்சினைகளை எழுத்தின் மூலமாக (மனு, மகஜர், விண்ணப்பம், மொட்டைக் கடிதம் வகையறா) வெளிப்படுத்துங்கள் என்கிறார்கள். அதாவது, தந்திரமாக தனி நபராக எதையும் எதிர் கொள்ளுங்கள் என்கிறார்கள். 
எஸ். வி. சேகர், ரஜினிகாந்த், கமலஹாசன் வெளிப்படுத்துகிற அரசியலை மீண்டும் ஒரு முறை நினைவுபடுத்திப் பாருங்கள். தந்திரம் என்றால் என்ன என்று விளங்கும்.
தந்திரம், உதிரிகளின் குணம். திரளுவதற்கு வக்கில்லாத உதிரிகள் சூழ்ச்சிகளை பின்னத் தொடங்குகிறார்கள். அதையே திறம் என்றும் சாதிக்கத் தொடங்குகிறார்கள். 
வெகுஜனத்திற்கு தந்திரம் தெரிவது இல்லை. அது உணர்வுகளால் உந்தப்பட்டது. 
அதன் ஆகப்பெரிய எதிர்வினை கலி மட்டுமே! 
ஒரு வகையில் தந்திரங்களற்ற வெகுளி என்று கூட அதை அழைக்க முடியும். அதற்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான், ஆரவாரம். இதை மதம் செய்தால் கோலாகலம் என்றும், அரசியல் செய்தால் கலவரம் என்றும் அரசு வகைப்படுத்துகிறது. 
இந்திய ஜனநாயகம் உதிரிகளால் திட்டமிடப்பட்டது; எனவே, தந்திரங்களின் கூடாரமாக இருக்கிறது. 
அது, முழுக்க முழுக்க வெகுஜனத் திரட்சிக்கு எதிரான அமைப்பு. வேறு யாரையும் விட, காந்தியின் சீடர்களுக்கே பெருந்திரளின் ஆபத்து தெரியும் என்பதால், இந்தியாவில் மக்களாட்சியைத் திட்டமிடுகையில் மிகத் தந்திரமாக ஒரு காரியத்தை செய்தார்கள். 
பெருந்திரளைக் கையாளும் வேலையை மதத்திடம் ஒப்படைத்து விட்டு, மக்களாட்சி என்பதை தேர்தல் நேரத்து அரசியல் கோலாகலமாக மாற்றி விட்டிருந்தனர்.

***************

இந்திய ஜனநாயகத்தில் ‘மக்கள்’ என்ற காரணி ஏன் உருவாகாமல் போனது?
மக்களாட்சி என்பது ஒரு அரசியல் கோட்பாடு. ஒரு தேசத்தை உருவாக்க வேண்டிய அல்லது அதற்கானத் தேவையை வெகுஜனத் திரள் உணரும் பொழுது கட்டமைக்கப்படும் நவீன அரசியல் அமைப்பு அது.
ஒரு நிலப்பரப்பில் வாழும் வெகுஜனத்திரள், சமத்துவமான நியாய தர்மங்களில் நம்பிக்கை கொள்ளும் பொழுது தன்னை ‘மக்கள்’ என்று உணரத்தொடங்குகிறது. அன்றைக்கு, அம்மக்கள் தங்களுக்கான அரசாங்கத்தை தேர்ந்தெடுக்கும் தன்னுணர்வைப் பெறுகிறார்கள். 
இந்திய தேச உருவாக்கத்தில் தவற விடப்பட்ட மிக முக்கியமான தருணம் இந்த ‘மக்கள்’ என்ற உணர்வு தொடர்பானது. ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான எந்தவொரு போராட்டமும் ‘மக்கள்’ என்ற நவீனக் கூட்டத்தால் முன்னெடுக்கப்பட்டது இல்லை. காலம் காலமாக, மதங்கள், திருவிழா என்ற பெயரில் திரட்டி வைத்திருந்த வெகுஜனக் கூட்டத்தையே காந்தியும் பிறரும் ‘மக்கள்’ என்று சொல்லி வைத்திருந்தனர். 
இதன் விளைவாகவே, ஒவ்வொரு முறை தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவினர் உரிமை கேட்டு திரளும் போதும், இந்திய வெகுஜனத்திற்கு அதிலிருக்கும் சமத்துவ வேட்கை விளங்காமலேயே போயிற்று. வெண்மணியிலிருந்து தொடரும் பல்வேறு உரிமைப் போராட்டங்களையும் வெகுஜனம் ‘கலவரம்’ என்றே சொல்லி வந்ததற்கானக் காரணமும் இது தான். கூட்டமாகத் திரள்வது என்றாலே அது மதம் தொடர்பான விஷயம் என்பது தான் இந்திய வெகுஜன உளவியல். தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு மதமாகத் திரளும் உரிமை இல்லை என்பதும் அதன் மூட நம்பிக்கை. 
இதனாலேயே, மக்களாட்சியில் ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனின் கடமையும் தேர்தலில் தவறாமல் ஓட்டுப் போடுவது என்றும் சொல்லப்பட்டது. அதுவும் ஒரு, சுழற்சி திருவிழா. ஐந்து வருடங்களுக்கு ஒரு முறை நடத்த வேண்டிய திருவிழா. அந்தத் திருவிழாவில் கலந்து கொள்வதுடன் வெகுஜனத்தின் ஜனநாயகக் கடமை முடிந்து விடுகிறது. 
இன்றைக்கும், ஜல்லிக்கட்டுப் பிரச்சினை, நீட் பிரச்சினை, ஸ்டெர்லைட் பிரச்சினை, நியுட் ரினோ பிரச்சினை என்று எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் ஒரே தீர்வு, ஆட்சி மாற்றம் தான் என்று யோசிப்பதன் காரணமும் இது தான். அதாவது, ஆட்சியாளர்களால் தான் இவ்வளவு சிக்கல்களும். வேறு ஆட்சியாளர்களைக் கொண்டு வந்து விட்டால் எல்லாம் ஒரே நாளில் சரியாகி விடும் என்று நம்புவது தான் வெகுஜனத்தின் இயல்பு. அதாவது, உடனடியாய் தேர்தல் திருவிழாவை நடத்தி விட வேண்டும். நாட்டிற்குப் பிடித்த பீடை விலகி விடும் என்ற பாமர நம்பிக்கை இது.

*************

‘மக்கள்’ என்ற விழிப்புணர்வற்ற பெருங்கூட்டத்தை மக்களாட்சியில் எது தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது?
மக்கள் என்ற நவீன அரசியல் அடையாளமாகவும் தமிழர்கள் உருமாறவில்லை; அதே நேரம், மத அடையாளங்களோடும் ஒன்றிணையவில்லை. அப்படியானால், தமிழக வெகுஜனத்தை எது திரட்டுகிறது என்ற கேள்விக்கு ஒரே ஒரு பதில் தான் - கவர்ச்சிகரமான தலைமை!
அண்ணா தொடங்கி ஜெயலலிதா வரையில் தமிழகம் கண்டிருந்த தலைமைகள் வெகுஜனத் திரட்சியின் அடையாளமாகத் தங்களைத் திறமையாக முன்னிறுத்தி இருந்தனர். ஜெயலலிதா இருந்த வரையில், அரசியல் ரீதியாய் தமிழர்களுக்கு எந்தவொரு இடர்பாடும் இல்லை - தமிழர்களின் மாபெரும் அரசியல் இடர்பாடே மத்திய இந்திய அரசை எதிர்கொள்வது தான்! இதை இந்தத் தலைமைகள் நாடகத் தன்மையோடு மிகச் சிறப்பாகவே செய்து வந்தனர்.
எந்தவொரு அரசியல் நெருக்கடி என்றாலும் - தமிழ் வெகுஜனத்திற்கு பெரிய நெருக்கடி இந்தி, காவிரி, ஈழம், திரைப்படம்கள், ஜல்லிக்கட்டு மட்டும் தான் - இந்தத் தலைமைகள் மத்திய அரசை எதிர்ப்பதும், கடிதம் தீட்டுவதும், நெருக்குவதும், மிஞ்சிய தருணங்களில் உண்ணாவிரதம் இருப்பதும் என்று நிகழ்த்திய வேடிக்கைகள் மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தது. 
அமைப்பற்ற தமிழக வெகுஜனத் திரளுக்கு அர்த்தம் கொடுத்தவர்கள் இந்தத் தலைமைகள். இவர்களே அக்கூட்டத்திற்கு முகம் தந்தனர். அண்ணா, கலைஞர், புரட்சித் தலைவர், அம்மா என்று தமிழக வெகுஜனம் புளகாங்கிதம் அடைந்ததன் காரணம், எந்தவொரு அரசியல் கடமையும் இன்றி தான் வழக்கம் போல தான்தோன்றித்தனமாகவே திரிய முடியும் என்ற நம்பிக்கை தான். 
அம்மா இறக்கும் வரையில், கலைஞர் முதுமை அடையும் வரை தமிழர்களுக்கு எந்தவொரு அரசியல் நெருக்கடியும் வந்திருக்கவில்லை. எல்லாவற்றையும் மேலிப்பவன் பார்த்துக் கொள்வான் என்ற அசாத்திய எண்ணம்.
இந்தத் தலைமைகள் ஒரு வகையில் உருவமற்றிருந்த தமிழக வெகுஜனத்திற்கு வடிவம் தந்தார்கள் என்றாலும், இன்னொரு வகையில் தமிழர்கள் மக்களாக உருமாற்றமடைவதையும் தடுத்தே வந்தனர்.

**************

தமிழகத்தில் ‘வெகுஜனங்கள்’ தான் உண்டு; ‘மக்கள்’ இல்லை. 
மக்களே அரசியல் விழிப்புடையவர்கள். அவர்கள் மக்களாட்சியின் மகத்துவத்தின் மீது நம்பிக்கை வைக்கிறார்கள். அதனை முன்னிட்டு, தத்தம் வாக்குரிமையை மிகச் சரியாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.
வெகுஜனத்திற்கு அரசியலெல்லாம் தெரியாது. தன்னை அரசியல் நீக்கப்பட்டவன் என்று சொல்லிக் கொள்வதில் அதற்குப் பெருமையும் கூட. பண்பாடும் மதமுமே வெகுஜனத்தை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன. சுத்தமான மூடநம்பிக்கைகளால் செய்யப்பட்டது. 
இருபதாம் நூற்றாண்டில், தமிழக வெகுஜனம் ஒரு மாபெரும் சங்கடத்தை எதிர் கொண்டது. அந்த சங்கடம், பெரியாரின் கடவுள் மறுப்பு. அவர் பேசிக் கேட்டால் சரி என்றே தோன்றுகிறது; கடவுள் இல்லை தான். ஆனாலும், ஒரு வெகுஜனமாய் வழிபாடு இல்லாமல் எப்படி வாழ்வது என்று தமிழர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. 
இதுவொரு இருதலைக்கொள்ளி நிலை. தன்னை இயக்குவது மதம் என்று அதற்கு நன்றாகத் தெரியும். ஆனாலும் பெரியார் பேசிய நாத்திகம் அதற்குத் தேவைப்பட்டது. அதில் பிரதானமாய் இருந்த பிராமண எதிர்ப்பு அது விரும்பவே செய்தது. இந்தச் சிக்கலிலிருந்து தமிழக வெகுஜனத்தை சினிமாவே மீட்டெடுத்தது. வழக்கமாய் வெகுஜன பராமரிப்பில் பண்பாட்டோடு இணைந்து மதம் என்ன வேலையைச் செய்யுமோ அதை சினிமா செய்தது தான் யாருமே எதிர்பாராத தற்செயல்!
சினிமா, வெகுஜனத் தமிழர்களின் சமயமாக மாறியது இப்படித்தான். இந்தியா முழுமையும் மத வெறியில் மூழ்கியிருந்த போது, தமிழர்கள் சினிமாவைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தது இப்படித்தான். அவர்களது அவதார புருசர்கள் சினிமாவிலிருந்து வந்தார்கள். தமிழ்ச்சினிமா அந்த வகையில் இயங்கும் (பண்பாடு) காலமாக (சமயம்) இருந்தது.
மக்களாட்சி பற்றிய தமிழர்களின் புரிதல் இவ்வளவு தான். 
ஆனால், 2017ல் இந்த நடைமுறையில் பெருங்கோளாறு ஒன்று வந்து சேர்ந்தது.
தலைவர்கள் காலாவதி ஆயினர்.

************

ஜெயலலிதாவின் மரணத்தையும் கலைஞரின் சுகவீனத்தையும் தமிழக வெகுஜனம் நிச்சயமாய் எதிர்பார்திருக்கவில்லை. இதன் வெளிப்பாட்டையே ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டத்தில் நாம் பார்த்திருந்தோம். 
அந்தப் போராட்டத்தைக் கவனித்திருந்தீர்கள் என்றால் ஒரு விஷயம் விளங்கியிருக்கும். அது, ஆரம்பித்த பொழுது யார் இருந்தார்களோ அவர்கள் மட்டுமே இறுதியிலும் இருந்தார்கள். எந்தவொரு எதிர்பார்ப்புமின்றி, திடீரென்று கிளம்பி வந்த சிறு குழுவினர் தான் அதை ஆரம்பித்தார்கள்; அவர்களே இறுதியில் கடலுக்குள் இறங்கி நின்று போராட்டத்தை விட மாட்டோம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்.
இதற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில், அந்தப் போராட்டம் உலகக் கவனத்தைக் கவர்ந்து, ஊடக வெளிச்சம் அடைந்து, பிரபலங்களின் வருகையால் உற்சாகமடைந்த பொழுது ஒரு பெருங்கூட்டதைப் பார்த்தோமே, அது தான் நான் இத்தனை நேரமும் பேசிக்கொண்டிருக்கும் தமிழக வெகுஜனம். அந்த வெகுஜனம், ஒரு கோலாகலம் போல மெரினாவிலும் தமுக்கத்திலும் இன்னும் பல நகரங்களிலும் போராட்டத்தைக் கொண்டாடி விட்டுச் சென்றது. 
இந்த வெகுஜனம், நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல, மூட நம்பிக்கைகளால் மட்டுமே செய்யப்பட்டது. அதன் புராணங்கள் சினிமாவிலிருந்து செய்யப்படுகின்றன. அதன் அகராதியில், அரசியல் என்றால் சாக்கடை என்று அர்த்தம். மொத்த பாரத்தையும் ஒன்றிரண்டு தலைவர்கள் மீது சுமத்தி விட்டு, தனது வயிற்றுப்பாட்டிற்காக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் கூட்டம். 
ஆனால், இந்தக் கூட்டம் தான் தமிழகத்தின் அரசியலைத் தீர்மானிக்கிறது.

***************

ஸ்டெர்லைட் ஆலைக்கு எதிரான தூத்துக்குடி மக்களின் போராட்டம், அப்போராட்டத்தின் மீது அரசு மேற்கொண்ட அடக்குமுறை, அதனால் பலியான அப்பாவி உயிர்கள் குறித்தெல்லாம் தமிழக வெகுஜனம் கொந்தளித்து எழுமா? ஜல்லிக்கட்டைத் தடை செய்த போது கிளர்ந்தெழுந்த தமிழுணர்வும், அரசியல் தெளிவும் (?) இப்பொழுதும் நடைபெறுமா என்பது தான் என் முன்னிருக்கும் கேள்வி. 
களத்தில் நின்று போராடிக் கொண்டிருக்கும் தோழர்களும் சரி, ஆங்காங்கே வாய்க்கிற இடங்களில் தத்தம் எதிர்ப்புணர்வைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் நண்பர்களும் சரி, அப்படியொரு தருணத்தை உருவாக்குவதற்காகவே மெனக்கிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 
முட்டாளாகவும் முரடனாகவும் இருக்கும் அரசு இயந்திரம் கூட, எங்கே அப்படியொன்று நிகழ்ந்து விடுமோ என்று தான் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் விளைவாகவே, தொடர்ச்சியாக அடக்குமுறைகளை ஏவிக் கொண்டே இருக்கிறது. 
ஆனால், அப்படியொன்று நிகழ்வதற்கான சாத்தியங்கள் என்னவென்று நான் எழுதத் தொடங்கினால், சாத்தியமின்மைகள் தான் வரிசை கட்டி நிற்கின்றன.
1 - இது ஜல்லிக்கட்டு இல்லை; ஸ்டெர்லைட். 
2 - தமிழக வெகுஜனம் சிலாகிக்கிற ‘அமைதியான போராட்டமாக’ இது இல்லை.
3 - அப்பிரச்சினையில் சொல்லப்படுகிற ‘தூய காற்று, தூய நீர், தூய நிலம்’ என்பதை விளங்கிக் கொள்கிற கற்பனா சக்தி வெகுஜனத்திற்கு இல்லை; அதாவது, ஸ்டெர்லைட், கூடங்குளம், கதிராமங்கலம், நியுட் ரினோ எதிர்ப்புகள் வெகுஜனத் தளத்தில் சொல்லாடல்களாக உருவாகியிருக்கவில்லை.
4 - நெய்தல் நிலம் குறித்தும் அம்மக்கள் குறித்தும் பெருந்திரளின் ஞாபகங்களில் தொன்மப் பதிவுகள் எதுவும் இல்லை.
5 - ‘தைப் புரட்சிக்குப்’ பின் அரசு இயந்திரம் சில படிப்பினைகளைக் கற்றுக் கொண்டது போல, தமிழக வெகுஜனமும் சில விஷயங்களைக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. 
6 - ஜல்லிக்கட்டு போராட்ட காலத்தில் போல் அல்லாது, இப்பொழுது புதிய தலைமைக்கான போட்டியாளர்கள் களத்தில் தென்படுகிறார்கள். அதனால் வெகுஜனம் அவசரப்பட்டு, விரக்தியில், நிச்சயமாய் தெருவில் இறங்காது.
7 - நீட் தொடங்கி ஸ்டெர்லைட் வரைக்குமான அத்தனை சிக்கல்களையும் அது, உருவாகி வரும் புதுத் தலைமைக்கான பரிசோதனைக் களங்களாக யோசிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. அதாவது, இதுவெல்லாம் வாடிவாசல்கள். ஓடி வரும் காளைகளை அது கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது. 
அவநம்பிக்கையையும், அதைரியத்தையும் என் எழுத்து சுமந்து வருவது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், இப்போதைக்கு, இதைத் தவிர வேறு எதையும் சொல்வதற்கு எனக்குத் தோன்றவில்லை.
நானும் உங்களைப் போல இது தமிழர்களின் மனசாட்சியை உலுப்பி, அவர்களைப் போராட்டக் களத்திற்கு இட்டு வந்து விடாதா என்று தான் ஆசைப்படுகிறேன். அப்படி நடந்தால், தமிழக வெகுஜனம் பற்றிய என் முடிவுகளை நான் உடனடியாக மாற்றிக் கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன்.
அப்படி இல்லாத பட்சத்தில், என் கவனமெல்லாம், இந்தப் பெருந்திரளைக் கொல்வது எப்படி என்பது தான்! 
தமிழக வெகுஜனத்தைக் கொல்லாமல், தமிழக மக்கள் வெளியே வரமாட்டார்கள்.
(இப்போதைக்கு முடிந்தது.)

Thursday, 10 May 2018

நிர்மலாதேவி விவகாரம்: நவீன தேவதாசி முறை





இந்த ஒட்டுமொத்த விவகாரத்திலும், நம்பிக்கை அளிக்கக்கூடிய ஒரே ஒரு விஷயம் உண்டு என்றால் அது ‘அந்த நான்கு மாணவிகளின் துணிச்சல்’.   அந்தத் துணிச்சலின் மூலம் அவர்கள் மிக முக்கியமான ஒரு செய்தியை நமக்குச் சொல்லியிருக்கிறார்கள் - ஒழுக்கம் ஒற்றைத்தன்மையானது!

‘வேண்டாம்!’ என்று மறுக்கிற அந்த மாணவிகளுக்கு நிர்மலாதேவி தொடர்ந்து ஆசை காட்டுகிறார்.  

எந்த முயற்சியும் இல்லாமலேயே அவர்களால் அதிக மதிப்பெண்களைப் பெறமுடியும்;  கல்வி உதவித்தொகைகள் வழங்கப்படும்;  மாதா மாதம் வரும்படி வரும்; நிரந்தர வேலை என்ற உத்தரவாதமும் உண்டு.  அதாவது அவர்கள் ஒரு பொன்னுலத்தினுள் அடியெடுத்து வைக்கப் போகிறார்கள்.  இதற்காக  அந்தப் பெண்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான் - சுய ஒழுக்கத்தை மாற்றி யோசிக்க வேண்டும்.  

இருபது நிமிடங்கள் போல நிர்மலாதேவி பேசியதன் சாராம்சம் இவ்வளவு தான் - அறம், இடத்திற்கு இடம், நபருக்கு நபர், சூழலுக்கு சூழல் மாறக்கூடியது.   காலம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது என்று போதிக்கிறார் நிர்மலாதேவி; அதனால் விழுமியங்களும் மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பது அவரது வாதம்.  இந்த காலத்தில் இப்படிச் செய்வதில் எந்தவொரு தவறும் இல்லை.  

அவரே மேற்கொண்டும் இப்படி சொல்கிறார்: எல்லாவற்றையும் நேர்மறையாக (‘பாஸிட்டிவ்’ என்பது தான் அவர் பயன்படுத்தும் வார்த்தை) யோசித்துப் பழக வேண்டும்.   அதாவது, ‘ஒழுங்கீனம்’ என்பது அவரைப் பொறுத்த வரையில் எதிர்மறைச் சொல்.  அதை நேர்மறையாக ‘இன்னொரு ஒழுக்கம்’ என்று யோசிப்பதே சரியாக இருக்கும்.  அதனால் ஒழுக்கம் ஒருபடித்தானது இல்லை; அது, பன்முகத்தன்மை கொண்டது.  ஒரு ஒழுக்கம் இன்னொரு ஒழுக்கத்திற்கு எந்த விதத்திலும் இளைத்தது இல்லை.

நிர்மலாதேவியும் அந்த நான்கு மாணவிகளும் எதிரும் புதிருமான நிலைப்பாடுகளை பிரதிநிதித்துவம் செய்கிறார்கள்.  வயது முதிர்ந்த நிர்மலாதேவிக்கு நவீனப் பெண்மணி வேடம்;  பாவம், அந்த சிறு மாணவிகள், கட்டுப்பெட்டிகள்.  

‘வேண்டாம்!  இது எங்களுக்கு ஒத்து வராது!’ என்று வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் தங்களது அதிருப்தியை அந்த மாணவியர் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்த போதும், நிர்மலாதேவிக்கு அதில் சம்மதமே இல்லை.  

தனது தரப்பும் ஒழுக்கசீலமானதே என்பதை அவர் வெவ்வேறு தோரணைகளில் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறார்.  அதாவது, இரண்டு பேருமே ஒழுக்கத்தின் பக்கம் தான் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.  

அந்த நான்கு மாணவிகளும் ‘இது சரி வராது மேடம்!’ என்று சொல்வதன் மூலம், ‘நீங்கள் சரி இல்லை மேடம்’ என்றே சொல்ல வருகிறார்கள்.  நிர்மலாதேவி கடைசி வரையில் இந்த முரணை ஒத்துக் கொள்ளவே இல்லை.  

அவசரப்பட்டு முடிவெடுக்க வேண்டாம் என்று அவர்களுக்கு அறிவுறுத்திய படியே இருக்கிறார்.  ஒரு கட்டத்தில், இந்த விஷயத்தை பெற்றோர் அனுமதியுடன் செய்தாலும் கூட தனக்கு ஆட்சேபணை இல்லை என்று கோடிட்டு காட்டுகிறார்.  அதாவது, நிர்மலாதேவியின் செயல்பாடுகளும் கூட அறத்தின் பாற்பட்டது தான் என்பதையே அவர் நிரூபிக்க விரும்புகிறார்.

நிர்மலாதேவியின் அறப்பட்டியலும், அந்த மாணவியரின் அறப்பட்டியலும் வேறு வேறாக இருப்பது எப்படி?  ஒழுக்கக்கேடான விஷயத்தை நிர்மலாதேவியால் ‘ஒழுக்கம்’ என்று சாதிக்க முடிவது எப்படி?

மீண்டுமொரு முறை அந்த உரையாடலை ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.  

உண்மையில், அந்த உரையாடல், எந்தவொரு புதிய விஷயத்தையும் உங்களுக்குத் தெரிவிக்கவில்லை.  

வதந்திகளாகவும், கிசுகிசுக்களாகவும் பரவியிருந்த ரகசியமான ஊழல் நடவடிக்கைகளின் ஒரு சிறு பகுதியை முதல் முறையாக அந்த உரையாடலில் நீங்கள் நேரில் சந்திக்கிறீர்கள்.  கல்வி நிறுவனங்கள், பொருளாதார லாபங்களை ஈட்டும் அதிகார மையங்களாக நெடு நாளைக்கு முன்பே மாறிவிட்டன என்பது பொதுவான அபிப்பிராயம்.  ஒவ்வொருவரும், தத்தம் உள்வட்டங்களில் கேள்விப்பட்ட, வெளிச்சொல்ல ஆதாரங்களற்ற ரகசிய தரவுகளின் அடிப்படையில் இந்தப் பொது அபிப்பிராயத்தை ரொம்ப காலமாகவே பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்.  முதல் முறையாக, அந்த ரகசியத்தின் சிறு பகுதியை நிர்மலாதேவி உரையாடலில் நாம் சந்திக்கிறோம்.  

அந்த உரையாடலில் உடனடியான, தற்காலிகக் கவர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் சங்கதிகளும் வெளிப்பட்டிருந்தன.  கல்வி நிறுவனங்களின் ஊழல் கண்ணியில் அரசாங்கத்தின் தலைமை பீடம் (கவர்னர்) வரைக்கும் தொடர்பிருக்கிறது என்பது அப்படியொரு கவர்ச்சி.  

வெகுஜனத்திற்கு இதுவும் கூட புதிய செய்தி அல்ல.  நீரா ராடியா உரையாடலை ஞாபகம் வைத்திருந்தால், இது உங்களுக்கு விளங்கக்கூடும்.  பொது சமூகம், பிற அதிகாரங்களை விட அரசு அதிகாரத்தையே பெருத்த சந்தேகத்தோடு பார்க்கப் பழகியிருக்கிறது. அப்படியானால், சமூக ஊடகங்கள், நிர்மலாதேவி உரையாடலில் எதைக் கண்டு இத்தனை தூரம் பதறின?

அந்த உரையாடலில் எந்தவொரு சட்ட ரீதியான குற்றமும் இழைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை என்பதைக் கவனமாகப் பாருங்கள்.  கல்வி போதிக்கும் ஆசிரியர் ஒருவர் தனது மாணவர்களிடம் கீழ்த்தரமான விஷயத்தைப் போதிப்பது சரியா என்பது தான் அந்த உரையாடலின் மீது வைக்கப்படுகிற விமர்சனம்.  

செய்தி ஊடகங்களும் சட்ட நடவடிக்கைகளும் நிர்மலாதேவி மாணவர்களைத் ‘தவறாக வழி நடத்தினார்’ என்றே அந்தக் குற்றத்தை விவரிக்கின்றனர்.  அதாவது, அந்த ஆசிரியர் தவறான பாடத்தை மாணவர்களுக்குப் போதித்தார் என்பது தான் குற்றமாகச் சொல்லப்படுகிறது.  

வேடிக்கை என்னவென்றால், ஒரு பாடத்தை தவறாகப் போதித்தார் என்பது எந்த சட்ட விதிகளின் படியும் குற்றம் அல்ல.  அப்படியானால், சமூக ஊடகங்கள் இந்த விஷயத்தைப் பதட்டத்தோடு கையாண்டதன் காரணம் என்ன?  வழக்கமாய் சிலர் சொல்வது போல, சமூக ஊடகங்கள் இந்த விவகாரத்திலும் வீணாக உணர்ச்சிவசப்பட்டு விட்டதா? வேடிக்கையாகச் சொல்லப்பட்டாலும் ‘பொங்கியது’ என்ற பிரயோகம் இந்த இடத்தில் எனக்கு மிகப் பொருத்தமாகப் படுகிறது.  

சட்டரீதியாய் எந்தவொரு மீறலும் இல்லாத விஷயத்திற்கும் சமூகம் ஏன் ‘பொங்குகிறது’?  

அந்த உரையாடல் முழுக்க நிர்மலாதேவி ஆசை காட்டிக் கொண்டே இருக்கிறார்.  மதிப்பெண்கள், உதவித்தொகை, மேற்படிப்பு, வருமானம், முடிந்தால் வேலை வாய்ப்பு என்று ஒரு உயர் கல்வி நிறுவனத்திலிருந்து பொருளாதார ரீதியாய் எதை எதையெல்லாம் எதிர்பார்க்க முடியுமோ அத்தனையையும் அவர் ஆசையாகக் காட்டுகிறார்.  இதனை அவர் சொல்லக் கேட்கும் பொழுது அத்தனை கிளுகிளுப்பாகவும், காமம் நிரம்பியதாகவும் இருக்கிறது.  

அவர் பேச்சின் மூலமாக விவரிக்கக்கூடிய அந்தப் பொருள் விடைத்துக் கொண்டு நிற்கிறது.  அதன் சகல பரிமாணங்களையும் அவர் அணுஅணுவாக ரசனையோடு வர்ணிக்கிறார்.  எல்லோரும் ஆசைப்படும் அந்தப் பொருளை தான் இப்பொழுது அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் பேச்சினூடே அவர் தெரிவிக்கிறார்.  அதற்கான சான்றுகளையும் அவர் மாணவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறார்.  

அந்தப் பொருள் அவ்வளவு எளிதாக யாருக்கும் கிடைத்து விடாது என்பதையும் அவர் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்.  அதைத் தரிசிப்பதற்கு (ஆமாம், தரிசனம் தான்!) தான் மேற்கொண்ட அத்தனை முயற்சிகளையும் அவர் படிப்படியாக விவரிக்கிறார்.  அதற்காக தான் கடக்க வேண்டியிருந்த சோதனைகளையும் அவர் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.  

அவ்வளவு தூரம் விலைமதிக்க முடியாத பொக்கிஷம் அது.  அவ்வளவு எளிதாய் யாருக்கும் வாய்க்காதது.  நிர்மலாதேவி சன்னதம் வந்து அப்பொருளைப் பற்றி விவரிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும், திரைக்குப் பின்னே பூரண அலங்காரத்துடன் வீற்றிருக்கும் மூலவரை சூட ஒளியில் பார்த்துப் பரவசமாவது போல இருக்கிறது.  அவரது தொனியில் காமம் சொட்டுகிறது.

அனுபவமிக்க, முதிர்ந்த ஒரு பெண், குறு மகளிர் சிலருக்கு பாலுறவின் கவர்ச்சியை விவரிப்பது போலவே அது தெரிகிறது.  அந்த முதிர் பெண்ணின் குரல், இச்சமூகத்தில் உடலுறவு குறித்து காலங்காலமாக பெண்ணின் பார்வை என்று சொல்லப்பட்டு வரும், ‘ஆண்குறிக்காக ஏங்குதல்’ என்ற விஷயத்தையே முன்னிலைப்படுத்துகிறது.  அதாவது, கல்வி நிலையம் ஒரு பெரிய லிங்கம்.  அதைத் தழுவிக் கொள்ளும் வாய்ப்பு அந்தச் சிறு மகளிருக்கு தெய்வாம்சம் போலத் தரப்படுகிறது.

நிர்மலாதேவி அந்த மாணவியருக்குக் கற்பிக்க விரும்பியது இவ்வளவு தான்.  இதுவொரு தெய்வ காரியம்.  பல்கலைக்கழகம் கல்விக் கோவில் என்று தானே சொல்லிப் பழகியிருக்கிறோம்.  அங்கே வசிப்பவர்கள் தேவர்கள்!  அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதற்கு அடியார்கள் தேவைப்படுகிறது.  தேவதாசியாக தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது தெய்வ சங்கல்பம்.  அது ஒழுக்கத்திலெல்லாம் உயர்ந்த ஒழுக்கமாக பார்க்கப்படுகிறது.  மானுட அறம் இங்கே பயனற்றுப் போகிறது.  கோவில் தனக்கென்று தனியான அற விதிகளைக் கொண்டிருக்கிறது.   அதாவது, ஒழுக்கம், பன்முகத்தன்மை கொண்டது.  இது தான் நிர்மலாதேவியின் ஒட்டுமொத்த வாதமும்.

கல்வியையும் அதனால் கிடைக்கக்கூடிய லாபங்களையும் ஆண்மையாகக் கற்பனை செய்வதிலுள்ள அயோக்கியத்தனம், கல்வி நிலையங்களை கோவிலாகச் சித்தரிப்பதிலிருந்து தொடங்குகிறது என்று சொன்னால் எல்லோருக்குமே கோவம் தான் வரும்.  ஆனால், உண்மை என்னவோ அப்படித்தான்.  அவற்றைக் கோவில் என்று சொல்லத் தொடங்கினால், அங்கே தேவ புருசர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை; அவர்களுக்கு தாசிகள் தேவை என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.

தேவதாசி ஒழிப்புச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டு விட்டன; அம்முறை ஒழிக்கப்பட்டு விட்டது என்றே நம்பி வந்தோம்.  ஆனால், கல்வி நிலையங்கள் என்ற புதிய கோவில்களில் இன்னமும் தேவதாசி முறை நடைமுறையில் இருக்கிறது என்ற விஷயத்தை தான் நிர்மலாதேவி உரையாடல் நமக்கு சுட்டிக் காட்டுகிறது.  அவ்வுரையாடலைக் கேட்டதும் சமூக ஊடகங்கள் பொங்கியதன் காரணமும் இதனால் தான்.  

இப்பொழுது நம் முன் இருக்கும் பிரச்சினை இது தான்.  இந்த கல்விக் கோவில்களையும், அதில் உறையும் தேவர்களையும், அவர்களின் அடியார்களையும் என்ன செய்வது?

என்னைக் கேட்டால், அடிமடியில் தான் கைவைக்க வேண்டும் என்பேன்.  


கல்வி நிலையங்களின் கோவில் என்ற கட்டமைப்பை மாற்றியமைப்பதிலிருந்து இது ஆரம்பிக்க வேண்டும்.   அதாவது, நுழைவாயில், சுற்றுப்பிரகாரம், கொடிமரம், பல்லக்குகள், மண்டபங்கள், உற்சவ மூர்த்திகள், மூலவரின் ஆண்குறி, பூசகர்கள், பட்டர்கள், கர்ப்பக்கிரகம், ஓதுவார்கள் என்று ஒவ்வொன்றாக மறுபரிசீலினை செய்தால் ஒழிய தேவதாசி மரபை அழிக்க முடியாது.